
Vampirin Öpücüğü
- 👁 7.6K
- ⭐ 7.5
- 💬 226
Açıklama
Uyanıp boynundaki aşk ısırıklarını görmek, Alexandra'nın en büyük korkusuydu. Tüm pencerelerini ve kapılarını kilitlediğinden emin olmuştu ama yine de... o her zaman evine girmeyi başarıyordu, geride sadece bir hatıra olarak aşk ısırıkları bırakıyordu. Yavaş yavaş birinin onu takip ettiğini fark etmeye başladı, kim olduğunu bilmeden korku içinde yaşıyordu. Alexandra, bu adamın kim olabileceğini merak etti; geçmişteki sevgilisi mi yoksa hiçbir şey bilmediği bir yabancı mı? Doğru tahmin etmişti ama sadece... o sadece geçmişteki bir sevgilisi değil, hiçbir şey bilmediği bir yabancıydı... Tam olarak bir vampir.
Prolog
|•4 yıl önce•|
Etrafıma bakmak için döndüğümde, herkesin her zamanki siyah elbiseleri ve siyah şapkaları giydiğini fark ettim.
Evet, diplomamı alıyordum.
O gün mezun olacak öğrencilerden biri bendim. Adımın sahnede okunmasını beklerken hem heyecanlı hem de inanılmaz derecede korkmuştum.
Bazı arkadaşlarım dizlerine parmaklarını tıklatıyor, bazıları bacaklarını sürekli hareket ettiriyor, diğerleri ise tırnaklarını kemiriyordu. Onlara gülüp, "Sinir belirtileri." dedim.
"Alexandra Ronald."
Adımın uğultu ve vızıltıların arasında çağrıldığını duydum. Sahnede tökezlememek veya bir şeye takılmamak için yürüdüm ve kendimi rezil etmemeyi umdum. Nasıl hissettiğimi anlıyorsun, değil mi?
Dikkatin merkezinde olmak ve utanç verici bir şey yapmamayı ummak. Neyse ki, kaymadan, tökezlemeden, düşmeden veya başka utanç verici senaryolar yaşamadan sahneye ulaştım.
Öğretmenlere doğrudan baktım, kalabalığı görmek istemedim. Diplomamı verdiler ve el sıkıştık. Gözlerimi kapatıp kalabalığa dönmek için döndüm. İnsanların kalabalık yüzlerine baktım.
Öğrenciler burada aileleriyle. Ancak benim ailem yok. On üç yaşındayken, ailem bir trafik kazasında öldü. 21 yaşımdan beri, benim için ikinci bir anne gibi olan büyükannemle yaşıyorum. Ailemle ilgili anı, gözlerimdeki yaşların yanmasını sağladı.
O anda, yakışıklı bir şeytan gördüm—ya da belki de, benim yakışıklı şeytanım demeliyim.
Gülümsememe kendine özgü bir sırıtışla karşılık verdi. Bana gururla ve hayranlıkla bakıyordu. Onun bir bakışına ihtiyacım vardı, bu da bana daha fazla güven verdi. Gözlerimizi birbirimizden ayırmadım.
Kısa bir konuşma yaptım, büyükanneme, arkadaşlarıma ve hocalarıma sevgileri ve destekleri için teşekkür ettim. Ayrıca, beni büyüttükleri ve yukarıdan korudukları için aileme de teşekkür ettim. Konuşmamı bitirdiğimde, izleyicilerden benim onurumda gürültülü bir alkış koptu. Dudaklarımda hafif bir gülümseme belirdi, gurur sıcaklığı içimde büyüdü.
Ama görebildiğim tek şey oydu. Gözlerimiz tekrar buluştuğunda, kapının yönüne başıyla işaret ederek dışarıda buluşmamızı istedi.
İnsanlar bana sarıldılar ve ben kapıya yaklaşırken tebrik ettiler. Herkese teşekkür ettim ve kapıdan hızla çıktım. O, kampüsümün arkasındaki parkın gölgeli alanında, ağaca yaslanmış, papyonuyla oynarken oturuyordu. İki yıllık bir ilişki sonrası bile beni etkilemeye devam ediyordu.
İlk öpücüğüm, ilk her şeyim, hayatım, Xander Knight, erkek arkadaşım. O benim parlayan şövalyemdi. Garipti ama benim garipliğimdi, bu yüzden umursamadım. Yaklaştığımı hissettiğinde başını kaldırdı. Her zaman nerede olduğumu ve ne zaman geleceğimi bilirdi. Sanki bir mil uzaktan beni hissedebiliyordu.
Ona yaklaştıkça, yüzüne döndüm. Gri-mavi gözler, siyah saç, düzgün çene ve sıkı kaslarla ince bir vücut. Benim şeytanım. Onun önünde, sadece birkaç santim uzaktaydım. Uzun boyluydu.
Gözlerini kısarak bana baktı, ama her zaman benim için yumuşaktı, ben gülümseyip ona yukarı baktıkça. Yaklaştıkça bedenlerimiz şimdi birbirine değiyordu. Gülümsedi ve belimi sararak beni göğsüne çekti.
Kızararak aşağı baktım. Göğsünün gürlediğini hissettiğimde, bir parmağıyla yüzümü kaldırdı. Neden genellikle soğuk olduğunu sıkça soruyordum ama hiç yanıt vermiyordu. Gözlerine bakarken alt dudağımı ısırdım, bu da dikkatini çekti. Aşağı eğildi ve gözleri dudaklarıma odaklandı. Sanki sersemlemiş gibiydi.
Dudakları benimkileri yakaladı. Önce alt dudağımı yavaşça çekip sonra beni sertçe öptü, sıkıca sarıldı. Bu, omurgamda ürpertiler yarattı. Dudaklarımda bir sırıtışla, üzerimdeki etkisini bildiğini anladım. Dili ağzıma daldı, izin bile istemeden. Bir eli beni kendine sıkıca bastırırken, diğeri saçımı sardı.
Nefes almak için ondan uzaklaştım, o da homurdandı ve bana kaşlarını çattı. Elbette. Öpücüklerden sonra havaya ihtiyacı yoktu, bir saat boyunca nefes almadan beni öpebilirdi. Garip olduğunu sana söyledim. Dudaklarına hızlıca bir öpücük kondurdum ve gülümsedim.
"Tebrikler. Mezun olduk..." diye nefesimi verdim. O da bana gülümseyerek, alnını benim alnıma koydu.
"Evet... Senin için bir mezuniyet hediyem vardı..." Derin sesi her zaman üzerime sıcak bir güneş gibi düşüyordu. O sıcak hissi biliyor musun? Heyecanla zıpladım. Cebinden bir kolye çıkarıp, yüzümün önüne astı.
Vay, çok güzeldi. Kolye, Kırmızı Taş'tan bir kalp pendantıydı.
"Bu benim için mi?" diye hayranlıkla sordum. O da yüzüme bakarak başını salladı.
"Ama çok pahalı görünüyor. Alamam..." Gözlerini devirdi ve beni döndürüp yavaşça saçımı sırtımdan omuzlarıma kaydırarak boynumu açtı.
Kolye boynuma takıldı, kilidi kapandı ve boynumun yanına bir öpücük kondurdu. Göğsüne yaslandım. Başını boynuma koyup beni kokladı, bu garip bir alışkanlığı vardı. Ama şikayet etmiyordum, bu beni tahrik ediyordu.
"Dışarı neden çıktın?" diye sordum.
"Kalabalıkları sevmiyorum, Lexi." diye homurdandı, bana verdiği takma adı kullanarak. Her zaman tek kelimelik cevaplar veriyordu ama yine de şikayet etmiyordum çünkü benim dışımda kimseyle konuşmuyordu.
İlk geldiği günü hala hatırlıyorum. Bir köşede yalnız oturuyordu. Her zaman yalnız olduğu için ona acımıştım, bu yüzden bir gün öğle yemeğinde onunla oturmaya karar verdim. Önce sadece konuşurken bana bakıyordu.
Sonraki gün, benim için bir yer ayırdı, başıyla oturmamı işaret etti. Haftalarca aynı rutinimiz vardı; ben konuşuyordum, o dinliyordu ve bana bakıyordu, ama onun beni izlemesi her zaman bir rahatlık sağlıyordu. Günler geçtikçe, konuşmamın arasında bir şeyler söylemeye başladı. O günden sonra ayrılmaz hale geldik, her yere beni takip eden kaybolmuş bir yavru köpek gibi oldu.
Bazen odama gizlice girip uyuyordu ve diğer şeyler için de. Yatakta bir şeytandı. Bu düşünceyle yanaklarımda bir kızarıklık belirdi.
Ama şimdi ne olacak? Şimdi ne olacak? Üniversite bitti.
"Şimdi ne olacak, Xander? Sırada ne var?" diye sordum ve arkamda gerginleştiğini hissettim.
"Ne oldu, Xander?" diye tekrar sordum, endişeyle gözlerine bakarak.
O, bana garip duygularla baktı. Üzüntü mü? Suçluluk mu? Neden üzgün ve suçlu görünüyordu? Panikledim.
Sıktı, yüzümü elleriyle kavradı ve kalbimi milyon parçaya bölen o kelimeleri söyledi.
"Gitmem gerekiyor." dedi. Nefesim düzensizleşti. Hayır, hayır, hayır. Gidemez. Beni terk edemez. O benim her şeyimdi.
"Sadece gidemezsin! Bununla ne demek istiyorsun? Xander, ne hakkında konuşuyorsun?" diye ısrar ettim. Gözlerimde yaşlar birikiyordu ama henüz düşmüyordu.
"Beni dikkatlice dinle, herhangi bir sonuç çıkarmadan önce. Tamam, Lexi? Üzgünüm ama gitmem gerekiyor. Ama bu son değil, söz veriyorum geri döneceğim. Hep senin için döneceğim." Ondan uzaklaştım. Gözleri acıyla parlıyordu. Onu teselli etmek istedim ama doğru düşünemiyordum.
"Neden gitmek zorundasın?" diye sordum.
"Sana söyleyemem..." diye yarıda kaldı.
Neden?
"Ama neden? Neden bana söyleyemezsin?"
"Sadece yapamam, tamam mı? Lütfen bana inan. Geri döneceğim, tıpkı sen benim, ben de senin, sadece senin." dedi, gözlerime bakarak.
"Ne zaman geri döneceksin?" diye sordum. O aşağı baktı.
"Bilmiyorum..." Bununla ne demek istiyor? Neden bu oluyordu? Gözyaşlarım düşmeye başladı.
"Bununla ne demek istiyorsun? Ne zaman geri döneceksin? Ben f*ck*ng öldüğümde mi?!"
Ve söylediklerim için pişman oldum çünkü gözleri karardı, öfkeliydi ve öfkeliyken korkutucuydu. Bir dakika, onun önünde duruyordum ve bir sonraki dakika, ağaca yaslanmıştım.
"Ne f*ck dedin!?!" diye kükredi, elleri ellerimi başımın üstünde tutuyordu ve bedeni beni ağaca itiyordu. Başı benimkine birkaç santim mesafedeydi, gözleri bana dikilmişti. Onun tutuşundan kurtulmaya çalıştım ama bu işe yaramadı. Güçlüydü.
"Cevap VER!" diye bağırdı.
Gözyaşlarım yüzümden aşağı düşerken ona yukarı baktım.
"Y... sen... beni t... terk ediyorsun." diye ağladım, gözleri yumuşadı.
Beni sıkıca kucakladı. Yüzümü göğsüne gömüp erkek kokusunu içime çektim. Ellerim belini sardı, parmaklarım gömleğinin kumaşına sıkıca tutundu, bırakmak istemedim.
Göğsünde başımı sallayarak "Beni terk edemezsin. Buna izin vermeyeceğim." diye mırıldandım. Bütün bedeni titriyordu. Kolları beni sıkıca kavradı.
Yine ağaca itildim ama dudakları dudaklarımdaydı, sanki yarın yokmuş gibi beni öpüyordu. Ve bizim için yarın olmayacağını biliyordum. Öpücüğü aynı güçle geri verdim, gözyaşlarım düşüyordu. Öpüşümüzde duygularımızı döktük.
Herkes beni terk etti ve şimdi o da beni terk ediyordu. Bunun olmasına izin veremezdim. Uzaklaşmaya çalıştı ama başını ellerimle tutup bırakmadım ve onu sıkıca öptüm.
Kendini tutuşumdan kurtardı... tutkumdan. Yüksek sesle bağırdım. Ellerini yüzüme koydu, beni ona bakmaya zorladı. Gözlerinde dökülmemiş yaşlar ve çok fazla acı vardı. O da acı çekiyordu.
"Ne zaman döneceğimi bilmiyorum ama geri döneceğim. Kalbim sensin. Hayatım sensin. Sen benim kalbimsin ve hayatımsın. Hep geri döneceğim çünkü kimse kalpsiz yaşayamaz. Şu anda bana inanmıyorsun. Ama sana söz veriyorum, kendime de söz veriyorum, geri döneceğim ve benim olanı alacağım. Ve biliyorsun, değil mi? Benim olan ne? Sen benim. Sen oldun, sen varsın ve her zaman benim olacaksın ve ben her zaman benim olanı alırım. Ben seninim, sadece senin. Ruhum sensin, Alexandra Shine Ronald. Sen benim aşkımsın, hayatımsın..." diye yarıda kaldı, yüzünü kulağıma yaklaştırdı ve fısıldadı.
"Sen, Alexandra Ronald, benim sevgilimsin. Hiç kimse seni benden alamaz. Hatta sen bile. Geri döneceğim ve bana ait olanı alacağım." Gözlerimi kapattım, bunu dinleyerek. Sakinleştiriciydi.
Boynumu öptü, her yere öpücükler bıraktı. Uzun süre beni kokladı. Sonra aniden beni kucakladı. Onu bırakmamak için tutuşumu sıkılaştırdım, onu tutmak için her olasılığı düşündüm.
Ama sonra, orada hiç yokmuş gibi tutuşumdan çıktı. Bir dakika, kollarımdaydı ve sonra hiçbir yerde yoktu. Bu nasıl mümkün? Panik içinde etrafa bakındım, onu arıyordum. Hiçbir yerde. O hiçbir yerde yoktu.
"Xander!" diye bağırdım.
"Xander... Lütfen... Xander!" diye ağlamaya ve bağırmaya devam ettim ama o hiç gelmedi.
Dizlerimin üzerine düştüm, yeni bir gözyaşı dalgası üzerime çarptı.
Tekrar ve tekrar ağladım.
O gitmişti. O gitmişti.
Bölüm 1
Alexandra'nın Bakış Açısı
Yine!
Gözlerim farkındalıkla büyüdü. Bu bir sivrisinek ısırığı değil. Farkındalık beni aydınlatırken yüzüm soldu.
Aynada kendime baktım. Her şey aynı. Omuzlarıma kadar uzanan kırmızı çizgili aynı siyah saçlar, donuk yeşil gözler, soluk ten. 4 yıldır hiçbir şey değişmedi, bunun dışında. Bu iz, boynumdaki bu morluk gibi görünen kızgın iz. Morluk olduğundan eminim ama mantıklı hiçbir şey nasıl aldığımı açıklamıyor.
Bu hiç mantıklı değil. Erkek arkadaşım yok, gizli bir hayranım yok, hiçbir şey! O zaman bu iz nasıl ortaya çıktı? Geceleri kapımı kilitli tutarım. Biri bana morluk yapsaydı neden hiçbir şey hissetmezdim? Kimse beni tanımıyor. Arkadaş edinmem. Yabancılarla konuşmam, o zaman neden?
Gözlerim yanmaya başladı ve yanaklarımdan aşağı yaşlar aktı. Korkuyorum. İlk başta, dün aldığımda, bir sivrisinek ısırığı sandım ama şimdi bir tane daha var. Ve bu sivrisinek neden sadece boynuma saldırıyor? Biri var.
Aman Tanrım! Lütfen









