AlphaNovel

Romantik romanlar

Book cover
ÖzelGüncellendi

Bir Vampirle Evlendim

  • Tür: Vampires
  • Yazar: Tory
  • Bölümler: 99
  • Durum: Tamamlandı
  • Yaş sınırı: 18+
  • 👁 4K
  • ⭐ 7.5
  • 💬 825

Açıklama

‼️KİTAP İKİ YAKINDA ÇIKACAK. Ivy Harrington, beklenmedik bir zorlukla karşı karşıya kalır: merhum babasının mirasından pay alabilmek için, yaklaşan bir son tarihten önce evlenmelidir. Umutsuz ama kararlı olan Ivy, Sabastian Cain'e sahte bir evlilik teklif eder. Zengin, esrarengiz bir yabancı olan Sabastian'ın cazibesi ve sofistikeliği, daha karanlık bir gerçeği gizlemektedir. Ama kaderin başka planları vardır. Sabastian Cain sıradan bir adam değildir. Zaman ve trajediyle bağlı bir varlık olarak, yüzyıllar boyunca kaybettiği kadının ruhunu aramıştır. Ve şimdi, Ivy'de onu yeniden bulmuştur; 18. yüzyılın başlarındaki ilk aşkı ve ilk eşi olan kadının reenkarnasyonu. Ama Ivy onu hatırlamamaktadır. Bir zamanlar paylaştıkları aşkı ya da ölümün onları ayırmadan önce yaptığı kanla bağlı yeminini hatırlamamaktadır. Basit bir düzenleme olarak başlayan şey, eski düşmanlıklar, ölümcül ittifaklar ve yaşam ile ölümün sınırlarını aşan bir aşkın yolculuğuna dönüşür. Geçmişten gelen gölgeler yüzeye çıkmaya başladıkça, Ivy kendini sırlar, özlem ve istemediği bir kaderin ağına yakalanmış bulur. İnkar ile, kendisini yüzyıllardır sevdiğini iddia eden bir adama karşı duyduğu inkar edilemez çekim arasında kalmışken, karar vermelidir: hatırlamadığı bir tarihi mi kucaklayacak, yoksa onu bırakmayan bir aşktan mı kaçacaktır? Ama geçmiş asla gömülü kalmaz. Ve karanlıkta pusuya yatan canavarlar da öyle.

Bölüm 1: Tesadüfi Bir Karşılaşma

Ivy'nin Bakış Açısından

"Buna daha fazla dayanamıyorum, Lila. Babam ölü haliyle bile neden hâlâ hayatımı kontrol ediyor?" diye sordum öfkeyle.

Ablam Lila ve ben, merhum babamızın vasiyet videosunu yeni izlemiştik. Birkaç gün önce toprağa verilmişti ve nihayet vasiyetini dinleyebilmiştik. Ben Ivy Harrington, büyük bir sanatçı ve galerici olan Richard Harrington'ın ikinci ve son çocuğuyum. Harrington Sanat Müzesi adında bir Sanat Müzesi vardı ve onu, sahip olduğu diğer bazı varlıklarla birlikte ablam Lila'ya devretmişti.

Ama bana gelince, evlenmeden önce ondan ne miras kaldığını duyamayacağımı söylemişti. Vasiyet videosunda bunu söyledikten sonra avukat kasetleri alıp gitmişti.

"Sakin olmalısın, Ivy. Biliyorsun, Daddy seni çok severdi. Ayrıca otuz yaşındasın ve hâlâ masal gibi bir hayat yaşıyorsun," dedi bana dönerek.

"Sen de harika kocan ve çocuklarının yanına git, Lila. Daddy ile olan ilişkim hakkında hiçbir şey bilmiyorsun," diye ekledim.

İç çekti, "Ivy... bugün benimle eve gelmeye ne dersin? Çocuklarla eğlenirsin. Bu arada teyzelerini özlediler."

"Yok... beni merak etme. Ben de hâlâ yaşama ayrıcalığına sahip olduğum eve dönerim. Daddy ve sana teşekkürler, tabii ki," diye güldüm.

"Aman Tanrım, Ivy. O eve artık ihtiyacım yok. Charles ve çocuklarla bir evim var," Saatine bakmak için döndü, "Ah... saate bakar mısın? Şimdi eve dönmem gerekiyor. Akşam yemeğini bir daha kaçırmayı göze alamam."

"Katılmayı çok isterdim ama evde restore etmem gereken bazı sanat eserleri var," diye gülümsedim.

"Ah, tamam. Sorun değil, Ivy," dedi yanaklarımdan öperken. "Başka zaman görüşürüz."

O, Müze'deki Babamın eski ofisinden çıkarken ben sessizce orada oturdum. Bina o kadar sessizleşti ki nefesimin sesini duyabiliyordum. Küçük atölyemdeki sanat eserini tamamen restore etmenin en iyi zamanı olacağına karar verdim.

---

Merdivenlerden dikkatlice inerken, en sevdiğim müziği mırıldanıyordum. Duvarda bir insan gölgesi fark ettim, merdivenlerden indikçe daha belirgin hale geliyordu.

"Burada kimsenin olmaması gerekiyor," diye fısıldadım kendi kendime.

Yaklaştığımda, koyu, kısa, dalgalı saçlı uzun bir adam gördüm. Ellerini arkasında kavuşturmuş, uzak duvarda asılı büyük, kasvetli bir tablonun yanında duruyordu; koyu tonları ve dramatik fırça darbeleri, ürkütücü bir özlem duygusu uyandırıyordu. Fırtınalı bir gökyüzünün altında duran, ıssız bir denize bakan yalnız bir figürü tasvir ediyordu. Bu tabloda duran figürle rezonans kuran bir şeyler vardı ve yaklaştıkça, figürün karmaşık detaylara çekildiğini fark ettim.

"Büyüleyici, değil mi?"

Bu garip adamın sesi derindi ve pürüzsüzdü, tüylerimi ürpertti. Adamın yanına daha da yaklaştım, gözleri hâlâ tabloya sabitlenmişti.

Adamı görmek için yürüdüğümde, güzelliği karşısında şaşkına döndüm. Hem yakışıklı hem de rahatsız edici bir yüzü vardı, keskin elmacık kemikleri ve güçlü bir çene hattı. Ama asıl delici bakışları, yüzyılların sırlarını barındırıyor gibi görünen derinliğiyle gözleriydi.

"Evet," diye mırıldandım, sesim istediğimden daha yumuşak çıkmıştı.

Bana döndü, dudaklarında hafif bir gülümseme belirdi, "Sık sık sanatçının böyle bir şeyi yaratırken ne hissettiğini merak ederim. Üzüntü müydü? Umut mu? Yoksa ikisi birden mi?"

Sözleri benimle rezonans kurdu, başımı salladım, "Sanatın çelişkileri yakalama gibi bir yolu vardır. Onu güçlü kılan da budur."

Bir el uzattı. "Sabastian Cain."

"Ivy Harrington," diye yanıtladım, elimi onun eline koydum. Dokunuşu serindi ama rahatsız edici değildi ve dudaklarında hafif, neredeyse algılanamayan bir gülümseme belirdi.

"O zaman Harrington ailesinden olmalısın," dedi, sesi sohbet havasında ama meraklıydı. "Bu Müze etkileyici."

"Evet," diye yanıtladım. "Ama işin çoğunu ablam halleder. Ben daha çok sahne arkasındayım, sanat eserlerini restore ediyorum."

"Takdire şayan bir yetenek," dedi. "Geçmişe hayat vermek."

"Bu arada, Sabastian, bu saatte burada olmaman gerekiyor. Bugün kapalıyız," dedim salonu etrafa bakarak. "Sanırım ablam çıkmadan önce ön kapıları kilitlemeyi unutmuş."

"Evet... öyle diyebilirsin. Ama bu tablo beni kendine çekti, ayrıca Müze en sevdiğim yer," dedi.

"Atölyeme gidiyordum. Orada şu anda restore ettiğim bazı sanat eserleri var ama istersen bana katılabilirsin," dedim, yüzümde hafif bir gülümseme vardı.

"Bu güzel olurdu. Çok isterim," dedi duvardaki tablodan uzaklaşırken. "Buyurun."

Ona yol gösterdim, küçük atölyeme doğru yavaşça yürüdük. O koridora odaklanmışken ben ona kaçamak bakışlar atıyordum. Elleri hâlâ arkasında kavuşturulmuştu, öyle bir zarafetle yürüyordu ki yanında yürümek bile göz korkutucuydu.

"Pekala, buradayız," dedim, atölyemin kapısını açarken. "Çok bir şey yok. Şimdilik biraz kalabalık."

"Ah... umurumda değil. Biraz rahat. Beğendim. İçeri gelebilir miyim?" diye sordu.

"Ah, ne kadar kabayım," dedim, atölyeye doğru elimle işaret ederek kenara çekilirken. "Lütfen, içeri buyurun."

"Teşekkür ederim," dedi içeri girerken her şeyi dikkatlice gözlemleyerek.

Atölye, restore ettiğim birçok tablo ve mini heykelle doluydu. Fırçalarım ve diğer sanat ekipmanlarım her yere dağılmıştı.

"Görünüşe göre bir süredir buradasın," dedi.

"Evet, tabii ki."

"Hmm... bu güzel. Ama depresif, kusura bakmayın," diye özür diledi.

"Ah hayır. Sorun değil. Yani, ablam akşam yemeği için ailesinin yanına gitti, bana da katılmamı istedi ama reddettim. Sanırım buna depresif diyebilirsin," dedim, zorla gülümsemeye çalışarak.

"Yani, evli değilsin?" diye sordu, sesi yumuşak ama merakla doluydu.

Güldüm. "Pekala, bu kadar açık değilse, ne olduğunu bilmiyorum."

"Üzgünüm," dedi, odada dolaşırken sanat eserlerine bakarak.

"Özür dilemene gerek yok," diye yanıtladım. "Sakıncası yoksa, bu parçayı bitirmem gerekiyor. Lütfen hiçbir şeyi kırma. Yakında bitiririm."

"Elbette."

Bölüm 2: Gizemli Bir Refakatçi

Ivy'nin Bakış Açısı

Bir süre atölyemde sanat eserlerini restore ettikten sonra, garip bir adamla tamamen yalnız olduğumu fark ettim. Sabastian, yaptıklarımı ve resimleri nasıl restore ettiğimi izleyerek hep yanımda durdu.

"Biliyor musun, gitme zamanı geldi," diye iç çektim. "Tamamen tükenmiş durumdayım ve şimdi eve dönüp dinlenmem gerekiyor."

"Tabii ki... Senin gibi güzel bir hanımın güzellik uykusuna ihtiyacı var," dedi.

"Ama bu hanımda güzel bir şey yok," dedim, ellerim bedenimin üzerinde titreyerek. "Ama haklısın, uyumam gerekiyor."

Araç gereçlerimi toplarken ve masamı ve atölyemdeki biraz alanı temizlerken, Sabastian'ın hala ayakta durduğunu ve ellerinin arkasında olduğunu gördüm.

"Ya sen?" diye sordum, ona dönerken.

"Bana ne?" diye sordu, gerçekten kafası karışmış bir şekilde.

"Evet... sen. Ne zaman gideceksin? Burada olmaman gerekiyordu," dedim.

İncelemeler
Tümünü gör
Heroes

Her zaman ve her yerde çevrimiçi roman okumak için AlphaNovel'i kullan

Hikayeleri okuyabileceğin, en iyi romantik romanları ve ilgini çekecek alfa kurt aşk kitaplarını bulabileceğin bir dünyaya adım at.

QR codeQR kodu tara ve uygulama indirme sayfasına git