AlphaNovel

Romantik romanlar

Book cover

Sahiplenici Vampirlerim

  • 👁 45.3K
  • ⭐ 9.6
  • 💬 1.2K

Açıklama

"Sonja, şansı kalmamış bir garson. Faturaları sürekli artıyor ve kaçış yolu olmayan utanç verici bir işte sıkışıp kalmış. Bir gün Jasper Bright'tan bir mektup alıyor. O gece onu görmesini talep ediyor. Tek bir sorun var, Sonja onun kim olduğunu hiç bilmiyor. Patronu son zamanlarda çok garip davranıyor. O mektubu aldıktan sonra neredeyse sahiplenir bir tavır sergilemeye başladı, ama bu mümkün olamaz, değil mi? Ama bu adamlar kendi sırlarını saklıyor ve Sonja bunu keşfettiğinde, normal günlük dertleri sona eriyor ve başa çıkması gereken çok daha endişe verici sorunlarla karşılaşıyor. İki sahiplenici vampirin ortasında kendinizi bulduğunuzda ne yapmalısınız?"

Bölüm 1

Sonja

Postacı, kapımın önünde duruyordu, kaşları çatık, elinde parlayan altın bir zarf tutuyordu. Daha önce hiç duymadığım bir kişiden bana hitaben kalın harflerle yazılmış bir mektup. "Hanım?" diye sordu, benden zarfı tekrar kontrol ederek.

"Nedir bu?" diye karşılık verdim. Yazı tipinin bir şeyler hissettirdiği, boynumun arkasındaki tüyleri diken diken ettiği bir şey vardı. Paketleri anlayabiliyordum ama postacıların genellikle mektup teslim etmediğini, özellikle de benim gibi sıradan bir garsona ait gibi görünen mektupları teslim etmediğini biliyordum.

"Bunun size şahsen teslim edilmesi gerektiği belirtildi." Zarfı uzattı ve klip tahtasını gösterdi. "Lütfen burada imzalayın."

İç çekerek adımı yazdım ve postacıya el sallayarak kapıyı kapattım, mutfakma gidip bir mektup açacağı almak için yürüdüm. Kim günümüzde mektup gönderiyor ki? Zarfları açtım ve içindeki ağır mektubu çıkardım.

Sonja,

Küçük bir çocukken bu günü bekliyordum. Aşağıdaki adreste benimle buluşmalısın. Şoförüm seni almak için orada olacak ve zamanında gelmeni bekliyorum. Konuşacak çok şeyimiz var ve seninle tekrar birlikte olmayı dört gözle bekliyorum.

Beni bekletme,

Jasper Bright

Mektubu bir kenara koydum ve hafızamı zorladım. Ama Jasper adında birini tanımıyordum ve tonu beni rahatsız etti. Bu yabancı, bana ne yapmam gerektiğini ve nereye gitmem gerektiğini nasıl söyleyebiliyordu? Bu saçmalık. Ah, belki de bu sadece bir şakaydı. Olmalıydı.

Adrese tekrar baktım ve telefonumda arama özelliğini açarak harfleri girdim. Sonuçlara bakarken elim titriyordu. Dünyada neden bu kadar zengin birinin beni aradığını düşündüm? Hayır, bu kesinlikle büyük bir tuzak olmalıydı. Gerçekten bir mega malikanede yaşayan biri benim peşimdedir diyemezdim. Yine de, mektuptaki tarih bu akşamdı. Aslında saatler meselesiydi.

Dudaklarımı ısırdım. Neyse ki, önemli değildi. Bir vardiyam vardı ve birinin garip şaka fikri yüzünden gecikemezdim. Saçlarımı geriye atarak dolabıma geri döndüm, giyinip hazırlanmak için. Eddie's'te, Fry Day Special yüzünden yerin dolu olacağını biliyordum.

Küvetteki musluğu çevirip kaynar duşumun dolmasını sağlarken, kıyafetlerimden sıyrılmaya odaklandım, kapı zili tekrar çaldı. Kendimi havluyla sarmayı ve kapıyı açmayı düşündüm ama içeri girene bedava bir gösteri vermek istemedim. Omuzumdaki çantayı düzelterek kapıyı kapattım ve huzuruma adım attım.

Garip mektubu aklımdan çıkarmak için kendime pop bir melodi mırıldanarak, vücudumu lifimle ovdum ve saçımı köpürtürken banyo çikolata ve portakal kokusuyla birlikte bir tutam tarçınla doldu, ruh halemi canlandırdı.

Suyu kapattığımda onu duydum. Devamlı çarpan ağır bir vurma sesi. Mümkün olduğunca hızlı giyindim. Saçımı havluyla kurulayarak apartman kapısına doğru creep ederek gözlükten bakmaya çalıştım, kimdi bu? Kapının diğer tarafındaki adam siyah giyinmişti. Mavi takım elbise, siyah kravat, siyah eldiven ve yanında büyük bir paket vardı. Kapıma tekrar vurdu ve geri çekildim.

"Hanım Sonja, orada olduğunuzu biliyorum. Lütfen, kapıyı açın," derin, boğuk bir sesle talep etti.

Kapı koluna baktım. Hala gündüzdü ve apartmanın duvarları o kadar inceydi ki, bağırırsam yardım gelirdi ama zamanında gelir miydi? Dudaklarımı ısırdım. Cevap vermemekte ısrar mı ediyordum? Ama bu gün bana korku veriyordu. Geçmeyen titremeler.

"Hanım Sonja, bu paketi teslim alana kadar kapınızın önünden ayrılamam. Lütfen, ailem için bu kapıyı açar mısınız?"

İç çekerek pes ettim ve kapıyı açarken kolu çevirdim. "Üzgünüm, duş alıyordum-"

Elini kaldırdı. "Ben burada Efendim'in isteği üzerine bulunuyorum. Bu akşamki toplantı için bunu almanızı istedi," kutuya başını eğerek söyledi. "Ve geç kalmanın ceza alacağını hatırlatmamı istedi."

Ceza mı? "Bir hata olmuş. Bu efendinizin kim olduğunu bilmiyorum. Ben sadece hayatımı idame ettirmeye çalışan bir garsonum ve bu akşam bir vardiyam var. Bu yüzden rastgele bir yabancı için bunu kaçırmam mümkün değil, özellikle de beni zorlayıp sindirmeye çalışan biri için!" Hızla kapıyı kapatmaya çalıştım ama adam kapıyı yakaladı ve açtı.

"Paketi al, içindeki talimatları oku. Senin iyiliğin için bu akşamki vardiyanı iptal etsen iyi olur, Hanım Sonja. Eğer etmezsen," gözlerini benden kaçırarak, koyu kahverengi gözleri yumuşayarak, "sonuçlardan memnun kalmayacaksın."

Bahsi geçen kutu büyük, düz bir kareydi ve içindekileri bilme konusunda kendimi tutamadım. Kim bilmez ki? "İçinde ne var?" diye sordum.

"Yapmam gereken tek şey, kutuyu açtığınızı garanti etmekti. Buradan çıkmama izin verilmedi."

Alaycı bir şekilde gözlerimi devirdim ve kapıyı kapatıp kilitledim. Buna inanmak mümkün değildi! Eğer böyle saçma bir oyun oynamak istiyorsa, tamam. İşe hazırlanmalıyım yoksa geç kalacağım ve patronum bunu tolere etmezdi. Daha azı için birçok insan işten çıkarılmıştı, o kadar utanç verici bir durumdaydılar ki bir daha geri dönmediler. Bu işe ihtiyacım vardı. Olmadan sokağa atılacaktım ve ailem öldüğünden beri gidecek başka bir yerim yoktu. Banyo geri dönüp saçımı taramak için fırçayı aldım ve garip adamı ve onun daha garip kutusunu unutmaya çalıştım.

İşe gitmeden önce hızlı bir yemek hazırlamak için buzdolabımı açtım ve bir hıçkırığı geri tuttum. Alışveriş yapmayı unutmuştum. Tırnağımı çiğneyerek seçeneklerimi tarttım. İşe erken gidip patronumla durumumu anlatabilirim. Ücretsiz yiyecek vermese bile, en azından fiyatı düşerdi ve maaşımdan kesilirdi. Ya da belki vardiyamdan sonra yemek yemeyi erteleyebilirim. Tek ihtiyacım olan birkaç iyi bahşişti ve alışverişim tekrar benim olacaktı.

İç çekerek anahtarlarımı aldım ve çıkmak için kapıyı açtım ve donakaldım. Karnımdan o kadar dikkatimi dağıtmıştım ki, kutulu garip adamı unutmuştum ve yine de burada, neredeyse yarım saat sonra oturuyordu. Omuzumdaki çantayı düzelterek kutuya başımı salladım. "Eğer bunu alırsam, gidecek misin?" O başını salladı. Eğilerek kutuyu aldım ve çıkışa işaret ettim. "Tamam, kutuyu aldım."

"Aç." Diye ısrar etti, kravatını düzelterek ve pürüzsüz siyah saçlarını elden geçirerek, bu arada karıştırarak. "Lütfen."

İşe gitmem ve yemek yemem gerekiyordu yoksa yine aç kalacaktım. Son seferde işte bayılmak üzereydim. "Tamam." Üstünü çekip hemen her şeyi yanlış yere düşürdüm. "Ne lan bu?" diye bağırdım, sanki içinde ölümcül yılanlar varmış gibi işaret ederek. "Bu adam kim, neden böyle bir şey gönderiyor?"

"Bence, bu akşamki toplantı için en iyi görünümünü istiyor," diğer adam omuz silkti. "Bunu aldığın için teşekkür ederim." Dönüp gitmeye hazırlanırken, omzunun üzerinden bana bir kez daha baktı. "Geç kalmaman konusunda ciddi, Hanım Sonja. Lütfen onu hayal kırıklığına uğratma. Eğer yaparsan, hoşuna gitmeyecek." Ve bu tehditkar sözlerle uzaklaştı ve kutuyla yalnız başıma bıraktı.

Kutunun içinde tam bir f*ck*ng kıyafet vardı, parlayan mücevherlerle birlikte ve bunların en azından bir servet değerinde görünüyordu. Bu Jasper kimdi ve neden benimle tanışmak için bu kadar çaresizdi? Kokteyl elbisesine bakarken boynumun arkasını kaşıdım. Bunu giyip onunla buluşmak için asla giyinmeyecektim. Kim olduğunu ya da kim olduğunu düşündüğünü umursamıyordum. Bir hayatım vardı ve bu gizemli yabancı bunun bir parçası olamazdı.

Kapımı açtım ve kutuyu apartmanın içine kaydırdım. Ne yapacağımı sonra düşünecektim. Belki de onu o adrese geri gönderebilirdim ya da neyse. Şu an için, işe gitmem ve bir şeyler yemem gerekiyordu. Son şeyim, patronumun özel ofisinde bana bakmak zorunda kalmasıydı, çünkü bayılmıştım.

Bölüm 2

İşe vardığımda patronumun kapısını çaldım. Bunu neden yapıyordum ki? Ama hayır, eğer işten erken çıkarsam o garip buluşmaya yetişebilirdim. Jasper'ın kim olduğunu ve neden dikkatimi çekmek istediğini görmeliydim. Bu gizem ruhumu yemeye devam ediyordu.

"İçeri gel," diye havladı patronumun sesi. Kapıyı aralayıp içeriye baktım. "Patron?" diye seslendim.

Masasının arkasında oturuyordu ve beni görünce gülümsedi. "Ah, Sonja, erken geldin. Bu sefer neyin var, Sevimli?"

Sevimli lakabında titredim. Diğer kadınların kafede benden nefret etmesinin bir başka nedeni. Patronumuzla ilgili birçok nedenin biri. En azından bu ismi kullanarak hiç bir şey yapmadı, benimle bir kez bile uygunsuz bir şey denemedi. Bu durumu kelimelerle ifade edemeyeceğim kadar takdir ediyordum. "Bu gece erken çıkabilir miyim? Gitmem gereken bir randevum var."

Sergio gülümseyerek, simsiyah saçlarını karıştırdı. "Sıcak bir randevun mu var?" Yeşil gözleri odanın loş ışığında parıldıyordu. Böyle zamanl

İncelemeler
Tümünü gör
Heroes

Her zaman ve her yerde çevrimiçi roman okumak için AlphaNovel'i kullan

Hikayeleri okuyabileceğin, en iyi romantik romanları ve ilgini çekecek alfa kurt aşk kitaplarını bulabileceğin bir dünyaya adım at.

QR codeQR kodu tara ve uygulama indirme sayfasına git