
Vampir'in Mirası Sahiplik
- 👁 4.3K
- ⭐ 9.2
- 💬 127
Açıklama
Selene Monroe, takıntılı eski sevgilisiyle yaşadığı kavganın ardından doğum günü partisinden öfkeyle fırladı. Eve hiç varamadı. Kaçırıldı ve gizli bir vampir müzayedesine atıldı; en yüksek teklifi verenin bir ödülü haline geldi. Ta ki Prens Lucien Drazen onu görene kadar. Ölümcül bir dokunuşla lanetli olan Lucien, hiç sıcaklık hissetmemişti. Ama Selene, ona dokunduğunda geri çekilmiyor. Yanmıyor. Ve onu hatırlıyor. Artık o, onun. Sadece kanı için değil, taşıdığı cevaplar için de. Belki de onun, hayatını sonsuza dek yöneten laneti kırmanın anahtarıdır.
İlk Veda
Selene Monroe, dört aydır Oxford'daydı ve hâlâ bazen kampüs, tam uyanamadığı bir rüya gibi geliyordu. Gri kuleler, taş döşeli sokaklar, kütüphanenin sessizliği, sadece filmlerde gördüğü türden bir yerdi.
Annesi, uyum sağlayamayacağından endişelenmişti. Hayatının her anı evde eğitimle geçmiş, neredeyse her şeyden korunmuş olan Selene, böyle bir şehir için fazla sessiz, fazla saf olmalıydı. Ama o uyum sağlamıştı. Ve ritmini bulmuştu.
Hatta arkadaşlar edinmişti.
Anna, oryantasyonda onu bir gruba çekip asla bırakmayan dışa dönük olan. Hailey, sakin ve istikrarlı, her zaman çantasında mendil ve en zor sınav sorularının cevapları olan türden. O günden beri onun çevresi olmuşlardı ve kendisi için seçtiği aile.
Ve sonra Damien vardı.
O, erkek arkadaşıydı.
Selene kendine dürüst olursa, bunun bu kadar hızlı nasıl gerçekleştiğinden emin değildi. İlk hafta onu ayaklarının üstünden kaldırmış, kapısında çiçekler, onu düşündüğünü söyleyen sonsuz mesajlar, “diğerlerinden farklısın” gibi vaatlerle doluydu. Olması gereken bir iltifat yoğunluğu.
Ama bazen, bu böyle değildi.
O, turtleneck giymesini seviyordu, bu yüzden onları giyiyordu. Uzun kollu giymesini seviyordu, bu yüzden hava mevsim normallerinin üzerinde sıcak olsa bile kollarını kapatmaya özen gösteriyordu. Kot pantolon, asla etek. Nötr renkler, gerçekten sevdiği renkler asla değil.
Bu doğrudan istemediği anlamına gelmiyordu. Sadece yorumlar yapıyordu... küçük şeyler. O etek çok kısa. Kırmızı giymeyin, seni çok dikkat çekici yapıyor. Mütevazı olduğunda mükemmelsin.
Mükemmel.
Aşk olması gerekiyordu. En azından, Selene şimdi ona gitmek için giyinirken kafasında bunu çerçevelemeye çalışıyordu.
Turtleneck. Uzun kollu. Kot pantolon.
Tam olarak onun sevdiği gibi.
Kendine bunun sadece bir uzlaşma olduğunu, her ilişkinin buna ihtiyaç duyduğunu söylediydi. Küçük fedakarlıklarla yaşayabileceğini, eğer bu istikrar, ilgi, önemseyen birisi anlamına geliyorsa ve en önemlisi, bu onun ilk ilişkisi olduğu için.
Bunu mahvetmeyecekti.
Ama göğsü ağırlaşmıştı, yurduna doğru yürürken telefonunu bir can simidi gibi sıkıca tutuyordu.
Kapı yarı açık duruyordu.
İlk başta, belki onun için öyle bırakmıştı, sıradan bir davet gibi düşündü. Selene, gülümsemesi yüzünde oluşurken içeri adım attı ama bunu gördüğü an sönüp gitti.
Selene kapının eşiğinde donakaldı.
İlk başta kulaklarının ona oyun oynadığını düşündü. Uymayan bir ses. Etin düzenli ritmi, bir kızın sesi, çok yüksek, çok nefessiz, odayı dolduruyordu.
“Oh, Damien… evet… Damien.”
Kanı dondu.
Yatak örtüleri karışmış, kaygan cilde yapışmıştı. Erkek arkadaşının bedeni başka bir kızın üzerinde eğilmiş, uzuvları Selene'nin asla bilmediği bir ritimde kilitlenmişti.
Akciğerleri çalışmayı reddetti. Kalbi kaburgalarına çarparak, şiddetli ve umutsuz bir şekilde atıyordu. Göğsünde sıcak ve soğuk çarpışıyordu, görüşü bulanıklaşana kadar.
“Damien.”
Sesi havada bir kamçı gibi çatladı.
Onun kafası yukarı fırladı. Hiçbir utanç yoktu. Hiçbir suçluluk yoktu. Sadece bir zamanlar çekici bulduğu o sinir bozucu sırıtış.
“Selene.” Adını yavaşça uzattı, sanki burada bir davetsiz misafir kendisiymiş gibi. “Erken geldin.”
Bir adım geri takıldı, parmakları kapı çerçevesini sıktı. “Sen...” Boğazı düğümlendi. “Başka biriyle misin?”
Diğer kız kıkırdadı, ona doğru kayarak. Selene, o sesi kulaklarından kazımak istiyordu.
Damien sadece omuz silkti, kızı bırakıp, sanki uykuya dalmış gibi gerindi. Gömleğini uzanarak, sinir bozucu bir sakinlikle başının üzerine çekti. “Ne bekliyordun? Henüz sana dokunamam. Bir erkeğin ihtiyaçları var.”
Dünya eğildi.
Ağzı kurudu, kelimeleri oluşturmaya çalışırken sesi boğazında yaralandı. “Ama… beni sevdiğini söyledin. İzin verdim sana, Damien. Ve her seferinde yaklaştığımızda, her seferinde senin… beni bırakıyordun. Ve şimdi...”
Sesi kırıldı. “Şimdi onunla mı yapıyorsun?”
Gerçek, dudaklarından çıktığında onu yakarak geçti. Onu bu kadar ileri götürmüştü, her zaman nazikçe, her zaman zorlayarak, ama son anda her zaman geri çekiliyordu. Sabırlı olmuştu. Ona inanmıştı. Ve o, ona reddettiği şeyi başkasına vermişti.
Damien'in sırıtışı geri döndü. Burnunu elinin arka tarafıyla ovaladı, umursamaz bir şekilde. “Selene, sen güzelsin. Saf. Lekesiz. Henüz sevişmeyi planlamadığım bir kız. Sen çok değerlisin. Seni doğru zaman gelmeden kırmayacağım.”
Diğer kızın sesi, alçak ve alaycı bir şekilde araya girdi. “Evet, tatlım. Seks, yetişkinler için kalsın.”
Selene’nin kafası ona döndü. Öfke, gözlerindeki yaş bulanıklığını yok etti.
Hem Selene hem de Damien bir ağızdan hırladı, “Kapa çeneni.”
Kız irkildi, şok içinde.
“Çık dışarı,” diye bağırdı Damien. Sesi keskin, emredici. “Burada işimiz bitti.”
Kız tereddüt etti, onlara bakarak itaat edip etmeyeceğini tartıyordu.
“Bunu bir daha söylemeyeceğim.”
Sesindeki otorite, tartışmaya yer bırakmadı. Yatakta sıçrayarak kalktı, dağınık kıyafetlerini topladı ve odadan fırladı. Kapı arkasında tıklayıp kapandı, ardında sessizlik bıraktı.
Selene donmuş halde durdu, öfke ve ihanet göğsünü yaralıyordu.
Nihayet, acı ve keskin bir gülüşle güldü. “Bu, beni affettirmenin fikri mi? Gerçekten, Damien? Gördüğümü unutacağımı mı sanıyorsun?”
Onun sırıtışı sarsıldı.
“İşimiz bitti,” diye tükürdü, sesi çelik ve zehir doluydu. “Bitti.”
Ayrılmak için döndü ama onun eli fırlayıp, kolunu sert bir şekilde kavradı.
Acı, onu irkiltti.
“Beni bırak,” diye bağırdı, tutuşuna karşı dönerek. Ama onun kavrayışı sadece sıkılaştı, tırnakları derisine batıyordu.
“Sen benim kız arkadaşımsın,” diye hırladı Damien. Sakin maskesi çatladı, öfke çatlaklardan sızıyordu. “Sen benim. Gerçekten bunu sona erdirebileceğini mi düşündün? Huh? Sen benimim, ben başka türlü söyleyene kadar.”
Midesi bulandı. Sesindeki soğuk kesinlik, onu öfkesinden daha fazla korkutuyordu.
Titreyen eli yükseldi, parmakları havada onu vurmak için titriyordu.
Ama o, bileğini havada yakaladı, kavrayışı demir gibi, sarsılmazdı.
“Yapma,” diye fısıldadı Damien, alçak ve tehlikeli bir tonla. Gözleri, aşk değil, pişmanlık değil, ama daha karanlık bir şeyle parlıyordu. Sahiplenme. Açlık. Kontrol.
“Geri döneceksin,” dedi soğuk bir kesinlikle. “Her zaman dönüyorsun. Çünkü kimse seni benim istediğim gibi istemeyecek.”
Gözleri yaşla bulanırken, boğazı hıçkırıkla yaralanmaya çalışıyordu. Ama her şeyin altında, öfke yükseliyordu, ihanetin sıcaklığından daha sıcak, acının keskinliğinden daha keskin.
Kolunu, içinde kalan her güçle geri çekti. Onun kavrayışı kaydı ve serbest kaldı, göğsü kabararak, dokunduğu yerlerde yanıyordu.
“Yanılıyorsun,” diye hırıltıyla söyledi.
Ayakları onu düşünmeden taşıdı. Dışarı fırladı, alaycı kahkahasının yankısı koridorda onu takip etti.
Koridorda, göğsü ağrırken, duvarlar üzerlerine kapanıyordu.
Soğuk hava, nihayet dışarıda olduğunda ona çarptı, yanakları ıslak ve nefesi kesilmişti.
Kalbi sanki ikiye bölünmüş gibiydi. Ama o kesik parçaların arasından, bir gerçek keskin bir şekilde kesiliyordu:
Ona asla geri dönmeyecekti.
Yeni Bir Başlangıç, Karanlık Gelişler
İki gün sonra.
Zil. Zil. Zil.
Selene’in 21. doğum günüydü ama hiç öyle hissettirmiyordu. Arkadaşları gelmişti ama hiçbiri gerçekten ne olduğunu bilmiyordu ya da günü doğum günü gibi hissettirecek bir şey yapmayı.
Selene, masanın üzerinde telefonunun titreşmesine izin verirken, makyaj masasında oturuyordu, parmakları saçını örmeye çalışıyordu. Ellerinin soğuk, hatta sakar hissettiğini fark etti.
“Anna,” Selene, yansımasına gözlerini kısarak söyledi.
“Evet, güzelim?” Anna, her zamanki gibi sakin bir sesle yataktan yanıtladı.
Selene başka bir tutamı döndürdü ama kaşlarını çattı. “Neden hep o soğuk, solgun cilde sahipsin? Cildin kusursuz. Ve bana asla bir sır söylemiyorsun.”
Anna, aynanın yansımasında yakalanmış bir şekilde duraksadı, dudakları hafifçe aralandı.
Cevap vermeden önce, Hailey dolaptan düşünceli bir şekilde mırıldandı, askılardan geçerken, “Çünkü o bir vampir, Selene.”
Oda dondu.
Sonra Selene kahkahalara boğuldu, H









