
Pocałunek wampira
- 👁 7.6K
- ⭐ 7.5
- 💬 226
Opis
Obudzenie się z pocałunkami miłości na szyi było największym lękiem Alexandry. Upewniła się, że wszystkie jej okna i drzwi są zamknięte, ale i tak... on zawsze znajdował sposób, by wejść do jej domu, zostawiając nic więcej jak pocałunki miłości jako pamiątkę. Z czasem zauważyła, że ktoś ją prześladuje, żyła w strachu, nie wiedząc, kim ta osoba jest. Alexandra zastanawiała się, kim mógł być ten mężczyzna, jej kochankiem z przeszłości czy nieznajomym, o którym nie wiedziała nic. Zgadła dobrze, ale tylko... nie był tylko kochankiem z jej przeszłości, ale nieznajomym, o którym nie wiedziała nic... Wampirem, dokładnie.
Prolog
|•4 lata temu•|
Kiedy się rozejrzałem, zauważyłem, że wszyscy mają na sobie tradycyjne czarne sukienki i czarne czapki.
Tak, zdobywałem dyplom.
Jednym z uczniów, którzy mieli ukończyć studia tego dnia, byłem ja. Czekając na wywołanie mojego nazwiska na scenie, byłem jednocześnie podekscytowany i niesamowicie przestraszony.
Zauważyłem, że niektórzy z moich znajomych stukali palcami w kolana, inni nieustannie wiercili się na miejscach, a jeszcze inni obgryzali paznokcie. Zaśmiałem się z nich i powiedziałem: „Znaki nerwowości.”
„Alexandra Ronald.”
Usłyszałem, jak moje nazwisko zostało wywołane ponad brzęczeniem i szumem. Kroczyłem w stronę sceny, mając nadzieję, że nie potknę się o coś i nie ośmieszę się. Rozumiesz, jak się czuję, prawda?
Kiedy jesteś w centrum uwagi i masz nadzieję, że nie zrobisz nic żenującego. Na szczęście dotarłem na scenę bez poślizgnięcia, potknięcia, upadku ani innych kompromitujących scenariuszy.
Spojrzałem prosto na nauczycieli, nie chcąc widzieć tłumu. Wręczyli mi dyplom i uścisnęli mi rękę. Zamknąłem oczy i obróciłem się, aby stanąć twarzą w twarz z tłumem. Spojrzałem na tłoczące się twarze ludzi.
Uczniowie byli tutaj ze swoimi rodzicami. Ja jednak nie miałem żadnych rodziców. Kiedy miałem trzynaście lat, moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Od 21 roku życia mieszkam z moją babcią, która jest dla mnie jak druga matka. Wspomnienie moich rodziców sprawiło, że w moich oczach pojawiły się niespłakane łzy.
Wtedy zobaczyłem przystojnego diabła—albo może powinienem powiedzieć, mojego przystojnego diabła.
Odpowiedział na mój uśmiech swoim charakterystycznym uśmieszkiem. Patrzył na mnie z dumą i uwielbieniem. Potrzebowałem tylko jednego spojrzenia od niego, aby poczuć się pewniej. Utrzymywałem wzrok na nim przez cały czas.
Złożyłem krótkie podziękowanie, w którym podziękowałem moim dziadkom, przyjaciołom i profesorom za ich miłość i wsparcie. Podziękowałem również moim rodzicom za wychowanie mnie i ochronę z góry. Po zakończeniu przemówienia rozległy się gromkie brawa na moją cześć. Moje usta wykrzywiły się w delikatnym uśmiechu, gdy poczułem ciepło dumy.
Ale jedyne, co mogłem zobaczyć, to on. Kiedy nasze spojrzenia znów się spotkały, skinął głową w kierunku bramy, dając mi znać, żebym wyszła na zewnątrz.
Ludzie przytulali mnie i składali gratulacje, gdy zbliżałem się do wejścia. Dziękowałem wszystkim i szybko wyszedłem za drzwi. Siedział w zacienionym miejscu parku za moim kampusem, oparty o drzewo, bawiąc się swoim muszką, gdy tam dotarłem. Nadal zapierał mi dech w piersiach, mimo że byliśmy razem od dwóch lat.
Mój pierwszy pocałunek, moje pierwsze wszystko, moje życie, Xander Knight, mój chłopak. Był moim błyszczącym rycerzem. Był dziwny, ale był moim dziwnym, więc mi to nie przeszkadzało. Spojrzał w górę, gdy poczuł moje zbliżenie. Zawsze wiedział, gdzie jestem i o której przyjdę. Wydawało się, że potrafił wyczuć mnie z odległości mili.
Gdy zbliżałem się do niego, obróciłem się w jego stronę. Oczy w odcieniu szaro-niebieskim, czarne włosy, prosty żuchwa i smukłe ciało z jędrnymi mięśniami. Mój diabeł. Stałem przed nim, zaledwie kilka centymetrów od niego. Był wysoki.
Patrzył na mnie z przymrużonymi oczami, ale zawsze były one dla mnie łagodne, gdy się uśmiechałem i spoglądałem w górę. Nasze ciała teraz się stykały, gdy się zbliżałem. Uśmiechnął się i westchnął, przyciągając mnie do swojej piersi, obejmując mnie w talii.
Spojrzałem w dół, czując rumieniec. Podniósł moją twarz jednym zimnym palcem, gdy poczułem, jak jego klatka piersiowa zagrzmiała. Często pytałem go, dlaczego zawsze jest zimny, ale nigdy nie odpowiadał. Ugryzłem dolną wargę, wpatrując się w jego oczy, co przyciągnęło jego uwagę. Pochylił się, a jego oczy wylądowały na moich ustach. Wyglądał na oszołomionego.
Jego usta złapały moje. Najpierw powoli wciągnął moją dolną wargę między swoje usta, a potem pocałował mnie mocno, trzymając mnie mocno. Przeszły mnie dreszcze. Uśmiechnął się na moich ustach, wiedział, jaki ma na mnie wpływ. Wsunął swój język do mojego ust, nawet nie pytając o pozwolenie. Jedna ręka trzymała mnie przy sobie, a druga owijała się wokół moich włosów.
Odsunąłem się od niego, aby złapać oddech, on warknął i zmarszczył brwi. Oczywiście. Nie potrzebował powietrza po pocałunkach, mógł całować mnie przez godzinę, nie potrzebując powietrza. Mówiłem ci, że był dziwny. Szybko pocałowałem jego usta i się uśmiechnąłem.
„Gratulacje. Ukończyliśmy studia...” wypuściłem z siebie. Uśmiechnął się do mnie, opierając czoło o moje.
„Tak... miałem dla ciebie prezent na ukończenie studiów...” Jego głęboki głos zawsze uderzał we mnie jak gorące słońce. Czy znasz to gorące uczucie? Skoczyłem z ekscytacji. Włożył rękę do kieszeni, wyjął medalion i zawiesił go przede mną.
Wow, był piękny. Medalion składał się z serca z rubinowego kamienia.
„Czy to dla mnie?” zapytałem z zachwytem. Skinął głową, patrząc na moją twarz.
„Ale wygląda na taki drogi. Nie mogę go przyjąć...” Przewrócił oczami i obrócił mnie, powoli przesuwając moje włosy z pleców na ramiona, odsłaniając mi szyję.
Założył medalion na moją szyję, zapiął zamek i pocałował mnie w bok szyi. Oparłem się na jego klatce piersiowej. Położył głowę na mojej szyi i mnie powąchał, miał dziwny nawyk robienia tego. Ale nie narzekałem, to mnie podniecało.
„Dlaczego wyszedłeś na zewnątrz?” zapytałem go.
„Nie lubię tłumów, Lexi.” Burknął, używając przezwiska, które mi nadał. Tak jak zawsze, jego odpowiedzi były krótkie, ale nie narzekałem, bo nie rozmawiał z nikim poza mną.
Wciąż pamiętam ten dzień, kiedy po raz pierwszy tu przyszedł. Siedział sam w kącie. Było mi go żal, bo zawsze był sam, więc pewnego dnia postanowiłem usiąść z nim na lunch. Na początku tylko na mnie patrzył, gdy mówiłem.
Następnego dnia zarezerwował dla mnie miejsce, gestem głowy zapraszając mnie, żebym usiadł z nim. Nasza rutyna była taka sama przez kilka tygodni; ja mówiłem, on słuchał i patrzył na mnie, ale jego spojrzenie zawsze przynosiło mi pocieszenie. Z biegiem dni zaczynał mówić coś pomiędzy moimi słowami. Po tym staliśmy się nierozłączni, podążał za mną wszędzie jak zagubione szczenię.
Czasami wkradał się do mojego pokoju, żeby spać i no cóż, na inne sprawy. Był diabłem w łóżku. Rumieniec pojawił się na moich policzkach na tę myśl.
Ale co teraz? Co się teraz wydarzy? Studia się skończyły.
„Co teraz, Xander? Co się wydarzy następnie?” zapytałem go, czując, jak się napina za mną.
„Co się stało, Xander?” zapytałem ponownie, zmartwiony, patrząc mu w oczy.
Spojrzał na mnie z dziwnymi emocjami. Smutek? Wina? Dlaczego był smutny i winny? Zaczęłem panikować.
Westchnął, objął moją twarz swoimi dłońmi i powiedział te słowa, które złamały mi serce na milion kawałków.
„Muszę odejść.” Powiedział. Mój oddech był nierówny. Nie, nie, nie. Nie może odejść. Nie może zostawić mnie. Był moim wszystkim.
„Nie możesz po prostu odejść! Co masz na myśli? Xander, o czym mówisz?” zażądałem. Łzy zaczęły zbierać się w moich oczach, ale jeszcze nie spływały.
„Słuchaj mnie uważnie, zanim wyciągniesz jakiekolwiek wnioski. Dobrze, Lexi? Przykro mi, ale muszę odejść. Ale to nie wszystko, obiecuję, że wrócę. Zawsze do ciebie wrócę.” Odsunąłem się od niego. Jego oczy błyszczały bólem. Chciałem go pocieszyć, ale nie mogłem myśleć trzeźwo.
„Dlaczego musisz odejść?” zapytałem go.
„Nie mogę ci powiedzieć...” urwał.
Dlaczego?
„Ale dlaczego? Dlaczego nie możesz mi powiedzieć?”
„Po prostu nie mogę, dobrze? Proszę, uwierz mi. Wrócę, tak jak ty jesteś moja, ja jestem twój, tylko twój.” Powiedział, patrząc mi w oczy.
„Kiedy wrócisz?” zapytałem go. Spojrzał w dół.
„Nie wiem...” Co on ma na myśli? Dlaczego to się dzieje? Moje łzy zaczęły spływać.
„Co masz na myśli? Kiedy wrócisz? Kiedy umrę?!”
I żałowałem tego, co powiedziałem, ponieważ jego oczy stały się ciemne, był zły, a gdy był zły, był przerażający. W jednej chwili stałem przed nim, a w następnej byłem przyciśnięty do drzewa.
„Co do cholery właśnie powiedziałeś!? ” Warknął na mnie, jego ręce trzymały moje ręce nad moją głową, a jego ciało popychało mnie w stronę drzewa. Jego głowa była kilka centymetrów od mojej, oczy wpatrzone w mnie. Próbowałem uwolnić się z jego uścisku, ale to było bez sensu. Był silny.
„ODPOWIEDZ MI!” Krzyknął.
Łzy spływały mi po policzkach bezwstydnie, gdy patrzyłem na niego.
„Ty... ty od... odchodzisz” zapłakałem, jego oczy złagodniały.
Przytulił mnie mocno. Wcisnąłem twarz w jego klatkę piersiową i wciągnąłem jego męski zapach. Moje ręce owinęły się wokół jego talii, palce mocno trzymały materiał jego koszuli, nie chcąc puścić.
Potrząsnąłem głową na jego klatce, mrucząc „Nie możesz mnie zostawić. Nie pozwolę na to.” Jego całe ciało drżało. Jego ramiona mocno mnie obejmowały.
Znowu zostałem przyciśnięty do drzewa, ale z jego ustami na moich, całując mnie, jakby nie było jutra. I wiedziałem, że nie będzie jutra dla nas. Odpowiedziałem na pocałunek tą samą siłą, łzy spływały mi po policzkach. W tym pocałunku wylewaliśmy nasze emocje.
Wszyscy mnie opuścili, a on teraz też mnie opuszczał. Nie mogłem na to pozwolić. Próbował się odsunąć, ale trzymałem jego głowę w moich rękach, nie puszczając, całując go mocno.
Uwolnił się... uwolnił się z mojego uścisku. Krzyknąłem głośno. Położył ręce na mojej twarzy, zmuszając mnie, bym na niego spojrzał. Jego oczy miały niespłakane łzy i tyle bólu. On też cierpiał.
„Nie wiem kiedy, ale wrócę. Masz moje serce. Masz moje życie. Jesteś moim sercem i jesteś moim życiem. Zawsze wrócę, bo nikt nie może żyć bez swojego serca. Teraz mi nie wierzysz. Ale obiecuję ci, obiecuję sobie, że wrócę i wezmę to, co moje. I wiesz, prawda? Co jest moje? Jesteś moja. Byłaś, jesteś i zawsze będziesz moja i zawsze biorę to, co moje. Jestem twój, tylko twój. Masz moją duszę, Alexandra Shine Ronald. Jesteś moją miłością, moim życiem...” Urwał, zbliżając swoją twarz do moich uszu i szepcząc.
„Ty, Alexandra Ronald, jesteś moją ukochaną. Nikt nie może cię ode mnie zabrać. Nawet ty. Wrócę i wezmę to, co do mnie należy.” Zamknąłem oczy, słuchając tego. To było uspokajające.
Pocałował mnie w szyję, zostawiając pocałunki wszędzie. Wąchał mnie przez długi czas. A potem nagle mnie przytulił. Mocno go trzymałem, myśląc o każdej możliwości, aby go zatrzymać.
Ale potem wydostał się z mojego uścisku, jakby nigdy go tam nie było. W jednej chwili był w moich ramionach, a w następnej go nie było. Jak to możliwe? Gorączkowo rozejrzałem się, szukając go. Nigdzie. Nie było go nigdzie.
„Xander!” krzyknąłem.
„Xander... Proszę... Xander!” Wciąż płakałem i krzyczałem, ale on nigdy nie wrócił.
Upadłem na kolana, gdy nowa fala łez uderzyła mnie.
Płakałem znowu i znowu.
On odszedł. On odszedł.
Rozdział 1
Punkt widzenia Alexandry
Znowu!
Moje oczy rozszerzają się ze zrozumienia. To nie jest ukąszenie komara. Moja twarz blednie, gdy dociera do mnie świadomość.
Patrzyłam na siebie w lustrze. Wszystko jest takie samo. Te same czarne włosy z czerwonymi pasemkami, sięgające ramion, matowe zielone oczy, blada cera. Nic się nie zmieniło przez 4 lata oprócz tego. Tego znaku, tego wściekłego znaku na mojej szyi, który wygląda jak malinka. Jestem pewna, że to malinka, ale nic logicznego nie wyjaśnia, skąd ją mam.
To nie ma sensu. Nie mam chłopaka, żadnego tajnego wielbiciela, nic! Skąd więc wziął się ten znak? Na noc zamykam drzwi na klucz. Dlaczego nic nie poczułam, jeśli ktoś robił mi malinkę? Nikt mnie nie zna. Nie nawiązuję przyjaźni. Nie rozmawiam z nieznajomymi, więc dlaczego?
Łzy zaczynają palić mnie w oczy i spływać po policzkach. Boję się. Najpierw, kiedy dostałam to wczoraj, myślałam, że to ukąszenie komara, ale teraz jest kolejne. I dlaczego, do cholery,









