
Spadkobierca Wampira: Posiadanie
- 👁 4.3K
- ⭐ 9.2
- 💬 127
Opis
Selene Monroe wpadła w furii na swoje urodziny, wściekła po kłótni z obsesyjnym byłym. Nigdy nie dotarła do domu. Porwana i wrzucona do tajnej aukcji wampirów, staje się tylko kolejną nagrodą dla najwyższego oferenta. Aż do momentu, gdy dostrzega ją książę Lucien Drazen. Przeklęty śmiertelnym dotykiem, Lucien nigdy nie zaznał ciepła. Ale Selene nie cofa się, gdy ją dotyka. Nie płonie. I on ją pamięta. Teraz jest jego. Nie tylko dla jej krwi, ale dla odpowiedzi, które nosi. Może być kluczem do złamania klątwy, która rządziła jego życiem na zawsze.
Jej pierwsze pożegnanie
Selene Monroe była w Oksfordzie od czterech miesięcy, a mimo to czasami kampus wydawał się snem, z którego jeszcze się nie obudziła. Szare wieże, brukowane ulice, cisza w bibliotece, to był rodzaj miejsca, które widziała tylko w filmach.
Jej matka martwiła się, że nie dostosuje się. Uczyła się w domu przez całe życie, chroniona przed prawie wszystkim, Selene miała być zbyt cicha, zbyt naiwna na takie miasto. Ale dostosowała się. I znalazła swój rytm.
Nawet nawiązała przyjaźnie.
Anna, ekstrawertyczka, która wciągnęła ją do grupy podczas orientacji i nigdy nie puściła. Hailey, spokojna i stabilna, ta, która zawsze miała chusteczki w torbie i odpowiedzi na najtrudniejsze pytania egzaminacyjne. Od tamtej pory stały się jej kręgiem i rodziną, którą wybrała dla siebie.
A potem był Damien.
Jej chłopak.
Jeśli Selene miała być szczera ze sobą, nie była pewna, jak to się stało tak szybko. On porwał ją z nóg w pierwszym tygodniu, kwiaty pod drzwiami, nieskończone wiadomości o tym, jak nie może przestać o niej myśleć, obietnice, że jest „inna niż wszyscy inni”. Rodzaj intensywności, który powinien być pochlebny.
Tylko czasami nie był.
Lubił ją w golfach, więc je nosiła. Lubił ją w długich rękawach, więc upewniała się, że zakrywa ramiona, nawet gdy pogoda była nadzwyczaj ciepła. Dżinsy, nigdy spódnice. Neutralne kolory, nigdy te, które naprawdę kochała.
To nie tak, że pytał bezpośrednio. Po prostu robił komentarze... małe rzeczy. Ta spódnica jest za krótka. Nie noś czerwonego, sprawia, że wyglądasz zbyt zauważalnie. Jesteś idealna, gdy jesteś skromna.
Idealna.
To miała być miłość. Przynajmniej tak Selene próbowała to ująć w swojej głowie, gdy ubierała się, by go odwiedzić.
Golf. Długie rękawy. Dżinsy.
Dokładnie tak, jak lubił.
Mówiła sobie, że to tylko kompromis, że każdy związek tego potrzebuje. Że może żyć z małymi poświęceniami, jeśli to oznacza stabilność, uwagę, kogoś, kto się troszczy, a przede wszystkim, to był jej pierwszy związek.
Nie zamierzała tego zepsuć.
Ale jej klatka piersiowa była ciężka, gdy szła korytarzem do jego akademika, trzymając telefon jak linę ratunkową.
Drzwi były półotwarte.
Na początku pomyślała, że może zostawił je tak dla niej, jako swobodną zaproszenie. Selene weszła do środka z uśmiechem już się formującym, tylko po to, by zgasnąć w momencie, gdy go zobaczyła.
Selene zamarła w drzwiach.
Na początku myślała, że jej uszy ją oszukały. Dźwięk, który nie pasował. Równomierny rytm ciała, złamane westchnienia dziewczęcego głosu, zbyt wysokiego, zbyt zdyszane wypełniały pokój.
„Oh, Damien… tak… Damien.”
Jej krew zamieniła się w lód.
Prześcieradła były poplątane, przylegające do gładkiej skóry. Ciało jej chłopaka zgięte nad inną dziewczyną, ich kończyny związane w rytmie, którego Selene nigdy nie miała poznać.
Jej płuca odmówiły współpracy. Jej serce uderzało w żebra, gwałtowne, rozpaczliwe. Ciepło i zimno zderzały się w jej klatce piersiowej, aż jej wzrok zamglił się.
„Damien.”
Jej głos pękł jak bat w powietrzu.
Jego głowa błyskawicznie się podniosła. Zero wstydu. Zero poczucia winy. Tylko ten sam irytujący uśmieszek, który kiedyś uważała za uroczy.
„Selene.” Wyciągnął jej imię leniwie, jakby to ona była intruzem. „Jesteś za wcześnie.”
Cofnęła się o krok, palce zaciskając na framudze drzwi. „Ty...?” Jej gardło się zacisnęło. „Jesteś z kimś innym?”
Inna dziewczyna zaśmiała się, przesuwając się w jego stronę. Selene chciała wydrapać ten dźwięk z uszu.
Damien tylko wzruszył ramionami, odwracając się od dziewczyny, rozciągając się, jakby został przyłapany na drzemce, a nie na zdradzie. Sięgnął po swoją koszulę, zakładając ją na głowę z irytującym spokojem. „Czego się spodziewałaś? Nie mogę cię jeszcze dotknąć. Facet ma potrzeby.”
Świat się przechylił.
Jej usta wyschły, głos drżał, gdy próbowała uformować słowa. „Ale... powiedziałeś, że mnie kochasz. Dałam ci pozwolenie, Damien. A za każdym razem, gdy się zbliżaliśmy, za każdym razem, gdy myślałam, że... zostawiałeś mnie w zawieszeniu. A teraz...”
Jej głos się załamał. „Teraz robisz to z nią?”
Prawda parzyła ją, gdy opuszczała jej usta. On zabrał ją tak daleko, zawsze namawiając, zawsze popychając, ale w ostatniej chwili zawsze się wycofywał. Była cierpliwa. Wierzyła mu. A on poszedł i dał to, czego jej odmówił, komuś innemu.
Uśmieszek Damiena wrócił. Wytarł nos grzbietem dłoni, nieprzejmujący się. „Selene, jesteś piękna. Czysta. Nienaruszona. Dziewica, której nie planuję pieprzyć, jeszcze nie. Jesteś zbyt cenna. Nie złamię cię przed odpowiednim czasem.”
Głos innej dziewczyny wtrącił się, niski i kpiący. „Tak, kochanie. Zostaw seks dorosłym.”
Głowa Selene błyskawicznie zwróciła się w jej stronę. Wściekłość spaliła zamglenie łez w jej oczach.
Równocześnie zarówno Selene, jak i Damien syknęli: „Zamknij się.”
Dziewczyna wzdrygnęła się, zszokowana.
„Wynoś się,” Damien warknął. Jego głos był ostry, rozkazujący. „Koniec.”
Dziewczyna zawahała się, zerkając między nimi, jakby ważyła, czy posłuchać.
„Nie powtórzę tego.”
Autorytet w jego tonie nie pozostawiał miejsca na dyskusję. Zeskoczyła z łóżka, zbierając swoje porozrzucane ubrania, i rzuciła się do wyjścia. Drzwi zatrzasnęły się za nią, pozostawiając ciszę w jej śladzie.
Selene stała zamarznięta, wściekłość i zdrada drapały jej klatkę piersiową.
W końcu zaśmiała się, gorzko i ostro. „Czy to twój pomysł na to, bym ci wybaczyła? Naprawdę, Damien? Myślisz, że po prostu zapomnę, co widziałam?”
Jego uśmieszek osłabł.
„Koniec,” splunęła, jej głos stalowy i jadowity. „Koniec.”
Odwróciła się, by odejść, ale jego ręka wystrzeliła, zaciskając się na jej ramieniu z bolesną siłą.
Ból sprawił, że się wzdrygnęła.
„Puść mnie,” warknęła, kręcąc się w jego uścisku. Ale jego chwyt tylko się wzmocnił, jego paznokcie wbijając się w jej skórę.
„Jesteś moją dziewczyną,” Damien warknął. Jego spokojna maska pękła, wściekłość wyciekła przez szczeliny. „Jesteś moja. Naprawdę myślałaś, że możesz to zakończyć? Huh? Jesteś moja, dopóki nie powiem inaczej.”
Jej żołądek się skręcił. Zimna pewność w jego tonie przerażała ją bardziej niż jego złość.
Jej drżąca ręka uniosła się, palce drżały, gdy podniosła ją, by go uderzyć.
Ale on złapał jej nadgarstek w powietrzu, jego chwyt żelazny, nieugięty.
„Nie rób tego,” Damien mruknął, cicho i niebezpiecznie. Jego oczy błyszczały, nie z miłości, nie z żalu, ale z czegoś ciemniejszego. Własność. Głód. Kontrola.
„Wrócisz,” powiedział z przerażającą pewnością. „Zawsze wracasz. Bo nikt inny nie zechce cię tak, jak ja.”
Jej widok zamglił się od łez, gardło bolało, gdy szloch próbował się wydostać. Ale pod tym wszystkim wzbierała wściekłość, gorętsza niż zdrada, ostrzejsza niż ból.
Szarpnęła ramieniem z każdą kroplą siły, która jej pozostała. Jego chwyt się poluzował, a ona potknęła się, uwalniając się, klatka piersiowa unosząc się, jej skóra piekąca tam, gdzie ją dotknął.
„Myślisz, że się mylisz,” wyszeptała.
Jej nogi poniosły ją, zanim zdążyła pomyśleć. Wybiegła, echo jego kpiącego śmiechu podążało za nią w korytarzu.
W dół korytarza, jej klatka piersiowa bolała, ściany zacieśniały się.
Chłodne powietrze uderzyło w nią, gdy w końcu była na zewnątrz z mokrymi policzkami i zadyszką.
Jej serce czuło się, jakby zostało rozerwane na pół. Ale nawet przez poszarpane kawałki, jedna prawda wyraźnie się wyłaniała:
Nigdy do niego nie wróci.
Nowy Początek, Ciemne Przybycia
Dwa dni później.
Dzwonek. Dzwonek. Dzwonek.
To były 21. urodziny Selene, ale wcale się tak nie czuła. Jej przyjaciółki przyszły, ale żadna z nich naprawdę nie wiedziała, co się stało ani jak sprawić, by ten dzień był jak urodziny.
Selene pozwoliła, by jej telefon wibrował na biurku, podczas gdy siedziała na stołku przy toaletce, próbując zapleść włosy. Jej dłonie były zimne, niezdarne nawet.
„Anna,” powiedziała Selene, zmniejszając oczy na swoje odbicie.
„Tak, kochanie?” Anna odpowiedziała z łóżka, głos spokojny jak zawsze.
Selene skręciła kolejny kosmyk, ale zmarszczyła brwi. „Dlaczego zawsze masz tę zimną, bladą skórę? Twoja skóra jest nieskazitelna. I nigdy nie mówisz mi żadnej tajemnicy.”
Anna zatrzymała się, złapana w odbiciu lustra, jej usta lekko się rozchyliły.
Zanim zdążyła odpowiedzieć, Hailey mruknęła zamyślona z szafy, przeglądając wieszaki: „Bo jest wampirem, Selene.”
Pokój zamarł.
Potem Selene wybuchła śmieche









