AlphaNovel

Powieści romantyczne

Book cover

Moi Posiadawczy Wampiry

  • 👁 45.3K
  • ⭐ 9.6
  • 💬 1.2K

Opis

„Sonja to kelnerka, której nie wiedzie się najlepiej. Jej rachunki wciąż rosną, a ona utknęła w żenującej pracy, z której nie ma wyjścia. Otrzymuje list od jednego Jaspera Brighta. Żąda, aby natychmiast przyszła go zobaczyć. Jest tylko jeden problem, Sonja nie ma pojęcia, kim on jest. Jej szef ostatnio zachowuje się bardzo dziwnie. Odkąd otrzymała ten list, stał się niemalże obsesyjny, ale to nie może być prawda, prawda? Ale ci mężczyźni skrywają swój własny sekret, a kiedy Sonja na niego natrafia, jej codzienne problemy znikają, a ona ma do czynienia z całą masą znacznie poważniejszych kłopotów. Co właściwie zrobić, gdy znajdziesz się w centrum dwóch zazdrosnych wampirów?”

Rozdział 1

Sonja

Listonosz stał na moim progu, zmarszczył brwi, trzymając w rękach lśniący złoty kopertę. List adresowany do mnie dużymi literami od osoby, o której nigdy wcześniej nie słyszałam. „Pani?” zapytał, zerkając na mnie, a potem z powrotem na kopertę.

„Co to jest?” zapytałam. Coś w czcionce sprawiło, że włosy na moim karku stanęły dęba. Paczki mogłam zrozumieć, ale listonosze zazwyczaj nie dostarczali listów osobiście, zwłaszcza takich, które wyglądały, jakby należały do jakiejś hrabiny żyjącej gdzieś, a nie do zwykłej kelnerki jak ja.

„Powiedziano, że musi być dostarczony osobiście do ciebie.” Wręczył mi go i wyciągnął swój notatnik. „Proszę podpisać tutaj.”

Westchnęłam, podpisałam swoje imię, a potem machając do pracownika poczty, zamknęłam drzwi i podeszłam do kuchni, żeby wziąć nóż do listów. Kto w dzisiejszych czasach wysyła listy? Przecięłam kopertę i wyciągnęłam chrupiący, ciężki list w środku.

Sonja,

czekałem na ten dzień odkąd byłaś małą dziewczynką. Przyjdź do mnie pod następujący adres. Mój kierowca będzie tam, żeby cię odebrać i oczekuję, że będziesz na czas. Mamy wiele do omówienia i nie mogę się doczekać, żeby znów być z tobą.

Nie każ mi czekać,

Jasper Bright

Odłożyłam list na bok, próbując przypomnieć sobie. Ale nie znałam nikogo o imieniu Jasper, a ton listu mnie niepokoił. Skąd ten nieznajomy miał prawo mówić mi, co mam robić i gdzie iść? To było absurdalne. Może to był tylko żart. Musiało tak być.

Spojrzałam ponownie na adres i otworzyłam funkcję wyszukiwania na telefonie, wpisując litery. Wpatrując się w wyniki, moja ręka zadrżała. Dlaczego jakiś superbogaty człowiek szukał mnie? Nie, to musiała być jakaś wielka pułapka. Nie ma mowy, żeby ktoś, kto mieszka w dosłownie mega rezydencji, szukał mnie. Mimo to data na liście to dzisiaj wieczorem. Zaledwie kilka godzin.

Ugryzłam się w wargę. Cóż, to nie miało znaczenia. Miałam zmianę do zrobienia i nie zamierzałam dać się zatrzymać przez czyjś dziwny pomysł na żart. Przeczesując włosy, cofnęłam się do szafy, żeby się ubrać i przygotować. Gdybym wiedziała, że w Eddie's będzie tłoczno z powodu Fry Day Special.

Przekręciłam pokrętło w wannie, żeby woda nagrzewała się do wrzenia, skupiając się na ściąganiu ubrań, gdy dzwonek znów zadzwonił. Zastanawiałam się przez chwilę, czy owinąć się ręcznikiem i otworzyć, ale nie chciałam dać intruzowi darmowego pokazu. Wzruszając ramionami, zamknęłam drzwi za sobą i weszłam w błogość.

Mrucząc pod nosem popową melodię, żeby odciągnąć myśli od dziwnego listu, myłam ciało gąbką i myłam włosy, aż łazienka pachniała czekoladą i pomarańczami z nutą cynamonu, poprawiając mi nastrój.

Wyłączając wodę, usłyszałam to. Głośne łomotanie, które nie ustępowało. Ubierałam się tak szybko, jak mogłam. Osuchując włosy ręcznikiem, podeszłam do drzwi mieszkania i zajrzałam przez wizjer. Kto to był? Mężczyzna po drugiej stronie był ubrany na czarno. Niebieski garnitur, czarny krawat, czarne rękawiczki, a przy sobie miał dużą paczkę. Znowu uderzył w moje drzwi, a ja cofnęłam się.

„Pani Sonja, wiem, że tam jesteś. Proszę, otwórz drzwi,” zażądał głęboki, chrapliwy głos.

Wpatrywałam się w klamkę. Było jeszcze dzienne światło, a ściany mieszkania były na tyle cienkie, że gdybym krzyknęła, pomoc by przyszła, ale czy zdążyłaby na czas? Ugryzłam się w wargę. Czyżbym była głupia, nie otwierając? Ale cały ten dzień mnie niepokoił. Dreszcze, które nie chciały ustąpić.

„Pani Sonja, nie mogę opuścić twojego progu, dopóki nie odbierzesz tej paczki. Proszę, dla dobra mojej rodziny, otwórz te drzwi?”

Westchnęłam, ustąpiłam i szarpnęłam klamkę, otwierając drzwi. „Przepraszam, byłam pod prysznicem—”

Podniósł rękę. „Jestem tutaj na polecenie mojego mistrza. Chciał, żebyś to miała na dzisiejsze spotkanie,” skinął głową na pudełko. „I chciał, żebym przypomniał ci, że spóźnienie będzie ukarane.”

Ukarać? „Zaszedł błąd. Nie wiem, kim jest ten twój mistrz. Jestem tylko kelnerką, która próbuje przeżyć, a dzisiaj mam zmianę. Nie ma mowy, żebym to przegapiła dla jakiegoś przypadkowego nieznajomego, zwłaszcza nie dla kogoś, kto myśli, że może mnie zastraszać i intimidować!” Wydychając, próbowałam zamknąć drzwi, ale mężczyzna chwycił je i szarpnął je otwarte.

„Weź pudełko, przeczytaj instrukcje w środku. Myślę, że dla twojego dobra najlepiej będzie, jeśli odwołasz swoją zmianę na dzisiaj, pani Sonja. Jeśli nie,” spojrzał na mnie, jego ciemnobrązowe oczy złagodniały, „nie będziesz zadowolona z rezultatów.

Pudełko, o którym mowa, było dużym płaskim kwadratem i nie mogłam zaprzeczyć, że byłam kuszona, żeby poznać jego zawartość. Kto by nie był? „Co jest w środku?” zapytałam.

„Jedynym moim zadaniem było upewnić się, że otworzysz pudełko. Nie mogę stąd odejść, dopóki tego nie zrobisz.”

Szydząc, przewróciłam oczami na niego i zatrzasnęłam drzwi, zanim je zablokowałam. Nie mogłam w to uwierzyć! Jeśli chciał grać w taką głupią grę, w porządku. Musiałam się przygotować do pracy, bo spóźnię się, a mój szef tego nie tolerował. Wiele osób zostało zwolnionych za znacznie mniej, tak upokorzonych, że nigdy nie wróciły. Potrzebowałam tej pracy. Bez niej wylądowałabym na ulicy, a z rodzicami martwymi i znikąd, nie miałam dokąd pójść. Cofnęłam się z powrotem do łazienki, żeby przejechać szczotką przez włosy i starałam się zapomnieć o dziwnym mężczyźnie i jego jeszcze dziwniejszym pudełku.

Otwierając lodówkę, żeby przygotować szybki posiłek przed pracą, powstrzymałam łkanie. Zapomniałam kupić jedzenie. Gryząc paznokieć, rozważałam swoje opcje. Mogłam przyjść do pracy wcześniej i błagać szefa o pomoc. Nawet jeśli nie dałby mi darmowego jedzenia, przynajmniej byłoby tańsze i odjęte od mojej pensji. Albo może mogłabym poczekać z jedzeniem do po zmianie. Wszystko, czego potrzebowałam, to kilka dobrych napiwków, a jedzenie znów byłoby moje.

Westchnęłam, chwyciłam klucze i otworzyłam drzwi, żeby wyjść, i zamarłam. Byłam tak rozproszona przez mój głód, że zapomniałam o całym dziwnym mężczyźnie z pudełkiem, a jednak wciąż tam siedział, prawie pół godziny później. Przystosowując torebkę na ramieniu, skinęłam na pudełko. „Jeśli to wezmę, odejdziesz?” Skinął głową. Schylając się, podniosłam pudełko i wskazałam na wyjście. „Tam, mam pudełko.”

„Otwórz je.” Nalegał, poprawiając krawat i przeczesując gładkie czarne włosy, w międzyczasie je roztrzepując. „Proszę.”

Musiałam dotrzeć do pracy i coś zjeść, bo znów będę na nogach bez jedzenia. Ostatnim razem, gdy to się zdarzyło, prawie zemdlałam w pracy. „Dobrze.” Zerwałam wieko i od razu upuściłam całe na podłogę. „Co do cholery?” zapytałam, wskazując na to, jakby zawierało śmiertelne węże. „Nie wiem, kim jest ten facet, dlaczego miałby wysłać coś takiego?”

„Chce, żebyś wyglądała jak najlepiej na dzisiejsze spotkanie, wyobrażam sobie,” odpowiedział drugi z wzruszeniem ramion. „Dziękuję, że to wzięłaś.” Odwrócił się, by odejść, i spojrzał na mnie przez ramię. „On jest poważny w kwestii twojego spóźnienia, pani Sonja. Proszę, nie zawiedź go. Nie spodoba ci się, jeśli to zrobisz.” I z tymi groźnymi słowami odszedł, zostawiając mnie samą z pudełkiem.

Pudełkiem, które zawierało pełny, pierdolony strój, w komplecie z błyszczącą biżuterią, która przynajmniej wyglądała na kosztowną. Kim był ten Jasper i dlaczego tak desperacko chciał się ze mną spotkać? Drapałam się po karku, wpatrując się w koktajlową sukienkę. Nie ma mowy, żebym to wszystko założyła, żeby się z nim spotkać. Nie obchodziło mnie, kim był ani kim myślał, że jest. Miałam życie do prowadzenia, a jakiś tajemniczy nieznajomy nie miał być jego częścią.

Otworzyłam drzwi i wsunęłam pudełko z powrotem do mieszkania. Pomyślę, co z tym zrobić później. Może mogłabym po prostu odesłać to na ten adres czy coś. Na razie musiałam się zebrać do pracy i coś zjeść. Ostatnią rzeczą, której potrzebowałam, było to, żeby inne kobiety znów mnie zastraszały, gdy mój szef musiałby się mną zająć w swoim prywatnym biurze, bo zemdlałam.

Rozdział 2

Przybywając do pracy, zapukałam do drzwi szefa. Dlaczego w ogóle to robiłam? Ale nie, jeśli wyjdę wcześniej, mogę jeszcze zdążyć na to dziwne spotkanie. Musiałam zobaczyć, kim był Jasper i dlaczego chciał mojej uwagi. Tajemnica tego tylko pożerała moją duszę.

„Wejdź,” warknął głos mojego szefa. Otworzyłam drzwi i zajrzałam do środka. „Szefie?” zawołałam.

Siedział za biurkiem, a gdy mnie zobaczył, uśmiechnął się. „Ah, Sonja, jesteś wcześnie. Co tym razem nie tak, Pet?”

Zadrżałam na jego zdrobnienie. Jeszcze jeden powód, dla którego inne kobiety w kawiarni mnie nienawidziły. Jeden z wielu powodów, jeśli chodzi o naszego szefa. Przynajmniej nigdy nie działał na podstawie tego imienia, nigdy nie próbował niczego niewłaściwego ze mną. Fakt, który doceniałam ponad słowa. „Czy mogę dzisiaj wyjść wcześniej? Mam umówione spotkanie.”

Sergio zaśmiał się, przejeżdżając ręką przez swoje czarne jak węgiel włosy. „Masz gorącą randkę?” Jego zielone oczy błyszczały w słabym ś

Heroes

Korzystaj z AlphaNovel, aby czytać powieści online zawsze i wszędzie

Wejdź do świata, w którym możesz czytać historie i znaleźć najlepsze powieści romantyczne oraz książki o wilkołakach alfa, warte twojej uwagi.

QR codeZeskanuj kod QR i przejdź do pobierania aplikacji