
Poślubiłem wampira
- 👁 4K
- ⭐ 7.5
- 💬 825
Opis
‼️KSIĄŻKA DRUGA JUŻ WKRÓTCE. Ivy Harrington staje przed nieoczekiwanym wyzwaniem: aby odziedziczyć część majątku po zmarłym ojcu, musi wyjść za mąż przed zbliżającym się terminem. Zdesperowana, ale zdeterminowana, proponuje fikcyjny związek Sabastianowi Cainowi. Bogatemu, enigmatycznemu nieznajomemu, którego urok i wyrafinowanie skrywają mroczniejszą prawdę. Jednak los ma inne plany. Sabastian Cain to nie zwykły mężczyzna. Stworzenie związane z czasem i tragedią, spędził wieki na poszukiwaniu duszy kobiety, którą kiedyś stracił. A teraz, w Ivy, znowu ją znalazł, reinkarnację swojej pierwszej miłości i pierwszej żony z początku XVIII wieku. Ale Ivy go nie pamięta. Nie pamięta miłości, którą kiedyś dzielili, ani przysięgi krwi, którą złożyła, zanim śmierć ich rozdzieliła. To, co zaczyna się jako prosta umowa, staje się podróżą w krainę starożytnych waśni, śmiertelnych sojuszy i miłości, która przekracza granice życia i śmierci. Gdy cienie przeszłości zaczynają się ujawniać, Ivy znajduje się w sieci sekretów, pragnień i losu, którego nigdy nie pragnęła. Rozdarta między niedowierzaniem a nieodpartym przyciąganiem do mężczyzny, który twierdzi, że kochał ją przez wieki, musi zdecydować: czy zaakceptuje historię, której nie może sobie przypomnieć, czy ucieknie od miłości, która nie chce jej puścić? Ale przeszłość nigdy nie pozostaje pogrzebana. I nie pozostają też potwory, które czają się w ciemności.
Rozdział 1: Przypadkowe Spotkanie
Perspektywa Ivy
– Nie mogę już tego znieść, Lilo. Dlaczego ojciec, nawet po śmierci, nadal kontroluje moje życie? – zapytałam wściekle.
Moja starsza siostra, Lila, i ja właśnie obejrzałyśmy nagranie testamentu naszego zmarłego ojca. Został pochowany kilka dni temu i w końcu mogłyśmy usłyszeć jego ostatnią wolę. Jestem Ivy Harrington, drugie i ostatnie dziecko Richarda Harringtona, wybitnego artysty i galerzysty. Był właścicielem Muzeum Sztuki o nazwie Harrington's Museum for the Arts, które przekazał mojej starszej siostrze Lili, wraz z innymi posiadanymi przez niego aktywami.
Ale co do mnie, powiedział, że będę musiała wyjść za mąż, zanim będę mogła usłyszeć, co odziedziczyłam po nim, a po tym, jak to powiedział w nagraniu testamentu, prawnik zabrał taśmy i wyszedł.
– Musisz się zrelaksować, Ivy. Wiesz, że Daddy bardzo cię kochał. Poza tym masz trzydzieści lat i nadal żyjesz jak w bajce – powiedziała, odwracając się do mnie.
– Po prostu wróć do domu do swojego wspaniałego męża i dzieci, Lilo. Nic nie wiesz o mojej relacji z Daddy’m – dodałam.
Westchnęła: – Ivy… może wrócisz dziś ze mną do domu? Pobaw się z dziećmi. Tęsknią za ciocią, tak przy okazji.
– Nie… nie martw się o mnie. Po prostu wrócę do domu, w którym mam zaszczyt nadal mieszkać. Dzięki Daddy’emu i tobie, oczywiście – zaśmiałam się.
– Och, proszę cię, Ivy. Nie potrzebuję już tego domu. Mam dom z Charlesem i dziećmi – odwróciła się, by spojrzeć na zegarek. – Och… spojrzysz na godzinę? Muszę już wracać do domu. Nie mogę sobie pozwolić na to, by znowu przegapić kolację.
– Chętnie bym dołączyła, ale mam w domu trochę dzieł sztuki do odrestaurowania – uśmiechnęłam się.
– Och, dobrze. Wszystko w porządku, Ivy – powiedziała, całując mnie w policzki. – Do zobaczenia innym razem.
Patrzyłam, jak wychodzi ze starego gabinetu ojca w Muzeum, a ja siedziałam tam cicho. Gdy w budynku zapanowała taka cisza, że słyszałam swój oddech, postanowiłam, że to będzie najlepszy czas, aby całkowicie odrestaurować dzieło sztuki w moim małym warsztacie.
---
Ostrożnie schodziłam po schodach, nucąc moją ulubioną muzykę. Zauważyłam na ścianie ludzki cień, który stawał się coraz bardziej widoczny, gdy schodziłam po schodach.
– Nikogo tu nie powinno być – szepnęłam do siebie.
Gdy podeszłam bliżej, zobaczyłam wysokiego mężczyznę o ciemnych, krótkich, falujących włosach. Ręce miał założone za plecami, gdy stał przy dużym, nastrojowym obrazie wiszącym na odległej ścianie, którego ciemne tony i dramatyczne pociągnięcia pędzla wywoływały niesamowite poczucie tęsknoty. Przedstawiał samotną postać stojącą pod burzowym niebem, spoglądającą na opustoszałe morze. Coś w tym obrazie rezonowało z postacią stojącą, a gdy podeszłam bliżej, zauważyłam, że postać jest przyciągnięta do skomplikowanych detali.
– Fascynujące, prawda?
Głos tego dziwnego mężczyzny był głęboki i gładki, a jego dźwięk sprawił, że przeszły mnie dreszcze. Podeszłam jeszcze bliżej, by zobaczyć stojącego mężczyznę, którego oczy nadal były utkwione w obrazie.
Gdy podeszłam, by zobaczyć mężczyznę, oszołomiła mnie jego uroda. Miał twarz zarówno przystojną, jak i nawiedzoną, z ostrymi kośćmi policzkowymi i mocną szczęką. Ale to jego oczy miały przeszywające spojrzenie, z głębią, która zdawała się skrywać wieki tajemnic.
– Tak – zdołałam wydusić, moim głosem cichszym, niż zamierzałam.
Odwrócił się do mnie, mały uśmiech wygiął mu usta: – Często zastanawiam się, co czuł artysta, tworząc coś takiego. Czy to był smutek? Nadzieja? A może jedno i drugie.
Jego słowa rezonowały ze mną, a ja skinęłam głową: – Sztuka ma sposób na uchwycenie sprzeczności. To właśnie czyni ją potężną.
Wyciągnął rękę. – Sabastian Cain.
– Ivy Harrington – odpowiedziałam, kładąc dłoń na jego. Jego dotyk był chłodny, ale nie nieprzyjemny, a na jego ustach pojawił się ledwie dostrzegalny uśmiech.
– Musisz więc być częścią rodziny Harringtonów – powiedział, jego ton był swobodny, ale ciekawy. – To Muzeum jest imponujące.
– Jestem – odpowiedziałam. – Ale to moja siostra zajmuje się większością spraw. Ja jestem bardziej za kulisami, odrestaurowując dzieła sztuki.
– Godna podziwu umiejętność – powiedział. – Wdychanie życia w przeszłość.
– Tak przy okazji, Sabastianie, nie powinieneś tu być o tej porze. Jesteśmy dziś zamknięci – powiedziałam, rozglądając się po holu. – Chyba moja siostra zapomniała zamknąć drzwi wejściowe przed wyjściem.
– Tak… można tak powiedzieć. Ale przyciągnął mnie ten obraz, poza tym Muzeum to moje ulubione miejsce – powiedział.
– Szłam do mojego warsztatu. Mam tam kilka dzieł sztuki, które obecnie odrestaurowuję, ale chyba możesz do mnie dołączyć, jeśli chcesz – powiedziałam z lekkim uśmiechem na twarzy.
– To byłoby miło. Bardzo bym chciał – powiedział, odwracając się od obrazu na ścianie. – Po tobie.
Prowadziłam go, gdy szliśmy powoli w stronę mojego małego warsztatu. Ukradkiem spoglądałam na niego, podczas gdy on skupiał się na korytarzu. Ręce miał nadal założone za plecami, a szedł z taką godnością, że chodzenie obok niego było onieśmielające.
– Cóż, jesteśmy – powiedziałam, otwierając drzwi do mojego warsztatu. – Niewiele tu jest. Jest trochę ciasno na razie.
– Och… nie przeszkadza mi to. Jest trochę przytulnie. Podoba mi się. Czy mogę wejść? – zapytał.
– Och, gdzie moje maniery – powiedziałam, odsuwając się z drogi, z rękami wskazującymi na warsztat. – Proszę, wejdź.
– Dziękuję – powiedział, wchodząc do środka i ostrożnie obserwując wszystko w środku.
Warsztat był wypełniony wieloma obrazami i małymi statuetkami, które odrestaurowywałam. Moje pędzle i inne przybory artystyczne były porozrzucane po całym miejscu.
– Wydaje się, że jesteś tu już od jakiegoś czasu – powiedział.
– Tak, oczywiście.
– Hmm… to miło. Ale przygnębiająco, wybacz moje maniery – przeprosił.
– Och, nie. Jest w porządku. To znaczy, moja siostra pojechała do domu na kolację z rodziną, prosiła mnie, żebym do niej dołączyła, ale odmówiłam. Chyba można powiedzieć, że to przygnębiające – powiedziałam, próbując wymusić uśmiech.
– Więc nie jesteś zamężna? – zapytał, jego ton był łagodny, ale przesiąknięty ciekawością.
Zaśmiałam się. – Cóż, jeśli to nie jest oczywiste, to nie wiem, co jest.
– Przepraszam – powiedział, chodząc po pokoju i oglądając dzieła sztuki.
– Nie musisz przepraszać – odpowiedziałam. – Jeśli nie masz nic przeciwko, muszę skończyć ten kawałek. Proszę, niczego nie łam. Zaraz skończę.
– Oczywiście.
Rozdział 2: Tajemniczy eskort
Perspektywa Ivy
Po chwili przywracania dzieł sztuki w moim warsztacie, dotarło do mnie, że jestem całkiem sama z dziwnym mężczyzną. Sabastian stał nade mną przez cały czas, obserwując, co robię i jak przywracam obrazy.
"Wiesz, myślę, że czas na mnie, żeby iść," westchnęłam. "Jestem całkowicie wyczerpana i muszę wrócić do domu i odpocząć."
"Oczywiście... Piękna dama jak ty potrzebuje snu piękności," powiedział.
"Cóż, nie ma nic pięknego w tej damie," powiedziałam, moje ręce drżały nad moim ciałem. "Ale masz rację, muszę się wyspać."
Gdy pakowałam swoje narzędzia i sprzątałam biurko oraz trochę miejsca w moim warsztacie, spojrzałam w bok, a Sabastian wciąż stał, jego ręce wciąż złożone za plecami.
"A co z tobą?" zapytałam, obracając się w jego stronę.
"Co ze mną?" zapytał, szczerze zdezorientowany.
"Tak... ty. Kiedy dokładnie zamierzasz odejść? Bo nie powinieneś tu b









