
Sırrımı Geri Almak Luna
- Tür: Werewolf
- Yazar: Author Krystal
- Bölümler: 207
- Durum: Tamamlandı
- Yaş sınırı: 18+
- 👁 4.4K
- ⭐ 9.2
- 💬 87
Açıklama
"Allison bebeğini kaybetti. Dokuz uzun yıl boyunca Alpha Lucian'ı sevmişti. Onunla evlenmek için mezuniyetini hızlandırmıştı ve iki yıl boyunca soğukluğuna, yokluklarına ve kayıtsızlığına sessizce katlandı. Düşüğünü yaptığı gün, tek istediği bir parça teselliydi. Bunun yerine, telefonu kapattı. Bir süre sonra, Allison onu aynı hastane koridorunda Heidi ile gördü. Eli nazikçe onun omzuna yerleşmiş, sesi yumuşak ve sakinleştiriciydi. "Endişelenme. Buradayım." O an, Allison nihayet anladı. Lucian'ın gözlerinde, o asla onun eşi olmamıştı. Sadece bir piyondu. Kalbi paramparça oldu. Boşanma davası açtı. Sevgi dolu olmayan evliliğinden sonra, Allison işine kendini kaptırdı. Herkesin alay ettiği kadın, kendi elleriyle milyar dolarlık bir imparatorluk inşa ederek bir anka kuşu gibi yeniden doğdu. Ama boşanma belgeleri asla gelmedi. Ve bir zamanlar ona yabancı gibi davranan Alpha? Gittiği her yerde görünmeye başladı—izleyerek, bekleyerek, onu bırakmamaya kararlıydı. Bir hayır kurumu galasından sonra, Allison arabasına doğru ilerlerken aniden uzun bir figür yolunu kesti. Soğuk ve dokunulmaz Alpha, onu duvara sıkıştırdı, sesi çaresizlikle boğuk çıkıyordu. "Canım, benimle eve gel." Allison sadece gülümsedi. "Alpha Lucian, bana böyle hitap etme. Zaten boşandık." "Şu an bekarım."
Bölüm 1 Yavrumu Kaybettiğim Gün
Allison'ın Bakış Açısı
Kör edici ışıklar göz kapaklarımın arasından sızarken yavaşça uyanmaya çalıştım, her nefeste antiseptik keskin bir tat kalıyordu. Altımda, hastane çarşafları hışırtı yaparken hareket ettim ve karnımda keskin bir acı yankılandı. Boğazım zımpara gibi.
"Luna Allison?" Nazik gözlü bir hemşire yanımda belirdi. "Uyanmışsın."
Oturmaya çalıştım ama keskin bir acı beni geri itti. "Ne oldu?" Sesim boğuk ve ince çıktı.
Hemşirenin ifadesi, alışılmış, dikkatli bir sempatiye dönüştü. "Çok üzgünüm, Luna," diye fısıldadı. "Bazı sürü üyeleri seni bir depoda baygın buldular." Duraksadı, sanki beni kırmayacak kelimeleri seçiyordu. "Muayeneden sonra, ciddi şekilde yetersiz beslendiğini ve bedenini sınırlarının çok ötesine ittiğini doğruladık. Yavrun... hayatta kalamadı. Kanama çok şiddetliydi ama seni stabilize ettik."
Bir an, kelimeleri anlamadım. Zihnim onları başka bir şeye, hayatta kalınabilir bir şeye çevirmeye çalıştı.
Sonra kelimeler yerine oturdu.
Sert.
Kalbim hızla çarpmaya başladı.
Sonra takıldı.
Sonra durdu—içimdeki sessizliğin çığlık atması için yeterince uzun bir süre.
Elim içimdeki artık boş olan karnıma doğru hareket etti. Yokluğu fiziksel bir his gibi geldi, sanki biri beni bir kaşıkla boşaltmış ve kenarları kanar halde bırakmıştı.
*Ally, yavrumuz... küçük olanımız...* Jasmine'in yasak sesi içimde yankılandı, kurtumun acısı benimkini yansıtıyordu.
"Biliyorum," diye fısıldadım. "Biliyorum, Jas." Dudaklarım zar zor hareket etti. Konuşmak bile beni parçalayacak gibi hissediyordu.
Titreyen parmaklarımla, yanımdaki masada telefonuma uzandım. Alfa eşim Lucian'ın kaybettiğimiz yavrumuz hakkında bilmesi gerekiyordu.
*Umursamayacak,* Jasmine yumuşakça hırladı. *Hiç umursamadı. Fenrir bağımızı hissetmiyor. Bunu başından beri biliyoruz.*
"Yine de denemeliyiz," diye mırıldandım, numarasını tuşlarken. Ekran bulanıklaştı—ya gözyaşlarından ya da gerçekliğe odaklanmayı reddeden görüşümden.
Bir çalındı.
İki çalındı.
Üç.
Her çalınma kaburgalarıma bir çekiç gibi vurdu. Her çalınma midemi kasarak, bedenimin zaten kaybettiğini anlamadığını hissettirdi.
Açtı ama sesi buz gibiydi. "Nedir, Allison?"
"Lucian, hastanedeyim," zorlayarak söyledim, sesim titredi. "Ben—"
Sıktı. Şaşırmamıştı. Kalbi kırılmamıştı. Sadece... sinirliydi. Sanki önemli bir şeyi bölmüşüm gibi. Sanki takvimine kahve dökmüşüm gibi.
"Bir toplantıdayım," diye sertçe kesti beni. "Eğer önemli değilse rahatsız etme."
Parmaklarım telefonun etrafında sıkılaştı, eklemlerim acıdı. "Ama Lucian, yavrumuz—"
"Kendin hallet." Hat düşmüştü.
Telefona baktım, inanamıyordum. Nabzım kulaklarımda kükredi. Bir an nefes alamadım. Acıdan değil—utançtan. İki yıl evlilik, ve bu—bu, sevmeye çalıştığım eş miydi?
Bizi yalnız bıraktı, Jasmine zihnimde inledi. Hala.
"Hiç beni istemedi," diye mırıldandım, telefonu titreyen ellerimle bir kenara koydum. "Onu da hiç istemedi." Son kelimede sesim çatladı, sanki boğazım acıyı ve gerçeği aynı anda tutamıyordu.
Zihnim, o kadar saf ve acı verici bir şekilde iyimser olduğum bir zamana geri gitti. Öğrenci günlerimden beri Lucian Storm'a gizlice hayran kalmıştım—akademimizdeki en popüler Alfa varisi, sessiz kahramanım. Muhtemelen o zamanlar adımı bile hatırlamıyordu ama beni kurtarmıştı.
Karanlık, izole bir depoda on iki korkutucu saat sıkışıp kaldıktan sonra, onun keskin kurt işitmesi boğuk çığlıklarımı duymuştu. Beni buldu, kurtardı ve ben aptalca onun beni fark ettiğine inandım.
O geçici hayal, o umutsuz umut, tam da bu yüzden Alpha Victor Storm bana Lucian'ın yanında Seçilmiş Luna olarak bir yer teklif ettiğinde çok hızlı "evet" dedim.
Alpha Victor Storm, Lucian'ın büyükbabası, bir haydut saldırısında ağır yaralanmıştı ve ben, tamamen tesadüfen, onu bulup kanamasını durduracak kadar uzun süre bekleyen kişi olmuştum. Minnettarlığı güçlü ve kesindi. Ve bir Kıdemli'nin elinde minnet, "teşekkür ederim" gibi bir şey değildi. Bir emir gibi geliyordu.
Lucian beni eş olarak alacaktı.
Ama bağlanma törenimizde acı gerçeği öğrendim—Lucian beni seçmemişti. Benden nefret ediyordu. Yanlış bir şey yaptığım için değil... ama onun seçimi olması gereken yerde var olduğum için.
Benim bir engel olduğuma, istenmeyen bir karmaşaya, gerçekten istediği kadının önünde durduğuma inanıyordu. Evliliğimiz, güçlü büyükbabasının benim istemeden yaptığım kahramanlık için bir ödeme olarak talep etmesiyle gerçekleşti. Ay Tanrıçası'nın kutsaması bile onun için bunu tatlandırmadı.
Kurtlarımız arasındaki bağ, Fenrir ile Jasmine arasındaki bağ, çok kırılgandı—ya da belki çok reddedilmişti—onun kurtu benimkini asla gerçekten hissedemedi. Beni bir ortak olarak değil, bir rahatsızlık, sürekli bir sorun kaynağı olarak gördü. Bir görev. Bir tasma. Beni bir zayıflık olarak gördü.
Steril antiseptik kokusu havada asılıydı ama içimdeki acıyı temizlemeye yetmiyordu. Kaburgalarımın arkasında bir taş gibi oturuyordu, nefes almayı bile zorlaştıracak kadar ağır.
Bir saat sonra, yatakta daha fazla yatamayacağımı anladım. Hastane odasının duvarları her geçen dakikada üzerime kapanıyormuş gibi hissediyordum.
Yas, harekete ihtiyaç duyuyordu. Eğer hareketsiz kalırsam, onun içinde eriyip gideceğimden korkuyordum.
Hemşirenin yatakta kalmam konusunda yaptığı uyarılara rağmen, dikkatlice bacaklarımı kenara salladım, karnımdan yayılan acıya grimasa benzer bir yüz ifadesiyle. Artık keskin değildi—sadece derin, morartıcı bir zonklama gibiydi, sanki bedenim kendi dilinde yas tutuyordu.
"Sadece tuvalete gitmem gerekiyor," dedim ona, onaylamayan bir bakışla bana baktığında.
O, endişeyle kaşlarını çattı. "Luna, lütfen—yavaş ol."
"Oluyorum," diye söz verdim, ama sesim bile bana inandırıcı gelmedi. Ellerim yatak raylarının boyunca kayarak, kendimi yaşlı bir kadın gibi dengelemeye çalıştım.
Yavaşça hareket ederek kapıya doğru ilerledim, odamın hemşire istasyonuna yakın olmasına minnettarım. Koridor sessizdi, sadece birkaç personel hareket ediyordu.
Hastane, dezenfektan ve uykusuz kahve kokuyordu. Her adımımda çoraplarımın yere sürtünmesiyle çıkan yumuşak bir gıcırtı, beni kırılgan hissettiren utandırıcı bir ses çıkarıyordu.
Tuvalet köşede, neredeyse oraya vardım ki, koridorun karşısındaki hasta odalarından tanıdık sesler geldi.
"Şimdi kendini daha iyi hissettiğinden emin misin? Doktorun söylediklerinden memnun değilsen ikinci bir görüş alabiliriz."
Donakaldım, köşeye yaslandım. Lucian'ın derin sesi tartışmasızdı.
Nabzım fırladı.
Kokusuz kurt özelliğim, sürü hiyerarşisinde her zaman bir zayıflık olarak görülmüştü—kimse varlığımızı hissetmiyordu, görmeden bilemezlerdi.
Ama bu anda, en büyük avantajım haline geldi.
Dikkatlice köşeden baktım.
Orada, muayene odalarının önünde duruyorlardı. Lucian'ın kolu Heidi'nin beline koruyucu bir şekilde sarılmıştı, onun başı omzuna yaslanmıştı.
Yüzü endişeyle doluydu, nazik bir bakım içimde bir şeyi parçaladı.
En çok acıtan şey, görüntü değil.
İçindeki yumuşaklıktı—görünüşe göre, herkes için ayrılmış ama benim için değil.
"İyiyim, gerçekten." Heidi'nin sesi tatlı ve nefes nefese geldi, sanki teselli edilmek için yaratılmıştı. "Benimle geldiğin için teşekkür ederim, Lucian. O krampları hissettiğimde çok endişelendim."
Heidi Lawrence. Onun üniversite aşkı. Boğazım sıkıştı, yutkunmak imkansız hale geldi. Ellerim soğudu. Parmak uçlarım karıncalandı.
"Senin için burada olacağımı söylemiştim, değil mi?" Lucian'ın sesi alçaldı, samimi. "Ne zaman ihtiyacın olursa."
Her zaman onun için orada ol. Bu sözler zihnimde acımasızca yankılandı. Yavrumuz hakkında onu aradığımda beş saniye bile dinleyememişti... ve şimdi burada, onu tutarak, ona dünyayı vaat ediyordu.
Hızla geri çekildim, ağlamayı bastırmak için elimle ağzımı kapattım.
Geri çekilirken bir kez daha baktım—Heidi'nin parmakları Lucian'ın gömleğine sarılmıştı, sahiplenici ve rahat bir şekilde, orada ait olduğunu asla sorgulamıyormuş gibi.
Ve Lucian—Lucian onu bırakıyordu.
O şekilde odamıza geri dönebildim, bacaklarımın dayanamayarak yere yığılmasıyla yatağa düştüm. Gözyaşlarımı silerken ellerim titriyordu ama gözyaşları durmuyordu. Karnımdaki donuk acı her nefeste alevlendi ama bu, ruhumdan geçen keskin, parçalanan acıya kıyasla hiçbir şeydi.
*Bu doğru değil, Ally,* Jasmine ısrar etti. *Biz daha düşük kurtlar değiliz. Bağı değer veren bir eşe, bizi değerli bulan birine ihtiyacımız var.*
Tavana baktım, floresan ışığın sulu bir haleye bulanmasını izledim. Bir göz kırpmasıyla diğerinin arasında, içimde bir şey değişti.
*Söyle,* Jasmine fısıldadı, sesi alçak ve ölümcül. *Onun ne yaptığını adlandır.*
Hava boğazımı sıktı.
*Bizi terk etti.*
Bir duraklama.
Jasmine'in hırlaması omurgamın etrafında kıvrıldı. *Ve onu seçti.*
Parmaklarım karnımın üzerine kapandı—artık nazik değil. Koruyucu. Sahiplenici.
"Artık yok," dedim ve bu iki kelime yerinde bir kilidin tıkırtısı gibi geldi.
Jasmine durdu. *Ya geri gelirse?*
Nabzım düzenli hale geldi. Bir. İki. Üç.
"O zaman öğrenecek," diye fısıldadım, "ben onun terk edebileceği bir Luna değilim. Kayıp etmekten korkması gereken eşim."
Bölüm 2 Boşanalım
Allison'ın Bakış Açısı
Taburcu edilişimin üzerinden üç gün geçti ve sürüye döndüm. Hiç kimse nasıl olduğumu sormadı. Hiç kimse kontrol etmedi. Bekleyen evraklar çalışma odasında yığılmaya başladı—
Sanki sürü için işe alınmış bir temizlikçi gibi, yararlı ama asla gerçekten görülmeyen biriymişim gibi.
Ama ben gerçekten böyle biri miyim?
Masamda oturdum ve evliliğimden önceki araştırma notlarıma baktım. Kurt adamların iyileşmesine fayda sağlayabilecek geleneksel bitkisel tedaviler üzerine umut verici çalışmalar yapıyordum. Çalışmalarım o kadar umut vericiydi ki, mentorüm ve aynı zamanda Moonstone Sürü üyesi olan Profesör Jenkins, genç olmama rağmen beni ekibine dahil etmişti. Bu benim tutkum, amacım olmuştu—Victor Storm ile tanışana kadar her şeyi değiştiren bir olay.
Titreyen parmaklarımla telefonuma uzandım ve neredeyse iki yıldır aramadığım bir numarayı çevirdim.
"Allison? Gerçekten sen misin?" Profesör Jenkins'in tanıdık sesi gözlerimi yaşarttı.










