AlphaNovel

Romantik romanlar

Book cover
Güncellendi

Mafya'nın Yasak İsteği

  • Tür: Mafia
  • Yazar: Bluemorph
  • Bölümler: 116
  • Durum: Tamamlandı
  • Yaş sınırı: 18+
  • 👁 27K
  • ⭐ 8.7
  • 💬 1.7K

Açıklama

Rosalinda, bir mafya prensesi, kız kardeşinin nişanlısıyla tanıştırılır, ancak onun bir gece önce tanıştığı şeytani yakışıklı mafya patronu olduğunu keşfeder. Onun için yasaklı arzularına karşı koymaya yemin etse de, karşı konulmaz cazibesi ve ateşli bakışları bunu imkansız kılar. Kayınbiraderine aşık olmak çok yanlış hissettiriyor, ama ona dokunuşu, kimsenin yapmadığı gibi, doğru geliyor. “Senin olacağım, seksi prenses. Başka hiç kimse seni alamaz,” diye fısıldar, onu ıslatarak.

1| Ölüsün.

"Öldün!" En iyi arkadaşımın arabasına yaslanmış, bir kulübün yer altı otoparkında sigara içerken bir sesin bağırdığını duydum.

Meraktan başımı kaldırıp ne olduğunu görmek için baktım ve gördüğüm manzara karşısında sigaranın dumanı aniden akciğerlerimi doldurdu, bir nefes çektim.

Üzerinde morluklar olan sarışın bir adam dizlerinin üstünde, etrafında adamlar vardı. Tehlikeli adamlar. Onlardan biri silahı başına dayamıştı.

Suçlar dünyasında doğdum ve böyle şeylere düzenli olarak tanık oluyorum. Ama hala alışamadım.

"O kim?" Bir sesin söylediğini duydum ve ardından ayak sesleri geldi. Hızla kaçmanın yollarını düşünmeye başladım; başım belaya girmesin istemiyordum. Eğer babam dışarıda kulübe gittiğimi bilseydi, başım dertte olurdu.

Düşüncelerimi toparlayamadan, aniden önümde bir görüntü belirdi ve nefesim kesildi.

O nefes kesiciydi! Koyu kahverengi, parlak saçları ve büyüleyici ela gözleri vardı. Güçlü bir çene hattına sahipti ve fiziğini vurgulayan şık bir siyah takım elbise giymişti. Varlığı güç yayıyordu ve bir anda, şüphesiz, güçlü bir mafya patronu olduğunu anladım.

"Burada ne yapıyorsun?" diye sordu, İtalyan aksanı zengin ve derindi.

Garip bir şekilde güldüm ve sigaramı görmesi için yukarı kaldırdım. "Sigara içiyorum. Belli ki."

"Ne gördün?" diye sordu sert bir şekilde.

"Hiçbir şey." Hızla söyledim.

"Dedim ki, ne gördün?" diye tekrar sordu, bana doğru tehditkar adımlar atarken. Ama ben korkmadım.

"Hiçbir şey dedim." Tekrar ettim.

"Bunu kimseye söylememelisin."

Dudaklarımda küçük bir gülümseme belirdi. "Biliyorum."

Babam bir mafya donu ve kuralları biliyorum. Gördüğüm şeyi kimseye söyleyecek kadar aptal olamazdım.

Bana bakarken sorgulayıcı bir kaşını kaldırdı. Neden ondan korkmadığımı merak ettiğini biliyordum. Varlığında çığlık atıp titrememi bekliyordu. Ama onun gibi adamlar beni korkutmaz.

"Eğer birine söyleseydim ve kolluk kuvvetleri bunu öğrenirse, yine de bir yolunu bulurdun." Onun yanıt vermediğini görünce devam ettim.

"Biliyorum." Başını salladı. "Eğer öğrenmezlerse daha az sorun olur. Ve senin aptal *ss'ini avlamak zorunda kalmam."

"Ve ne yapacaksın?" Kaşımı kaldırdım. "Beni mi öldüreceksin?"

"Bu sinir bozucu." Dudaklarını birleştirdi. "Kadınlara dokunmam."

Şaşırmadım. Çoğu mafya patronunun bu kuralı vardır. Kadınlara ve çocuklara zarar vermezler.

Aniden, o adamın ne yaptığını merak ettim ki bu kadar dövülmesine neden oldu.

Bunun benim işim olmadığını biliyordum ama kendimi durduramadan hızlıca sordum. "Ne yaptı?"

Bana bakarak eğlendi. "Korkusuz görünüyorsun."

Dudaklarımda küçük bir gülümseme belirdi. "Belki de bunu birden fazla kez gördüğüm içindir."

Gözlerini kısarak baktı. "Yani kim olduğumu biliyorsun."

"Kim olduğunu bilmiyorum ama ne olduğunu biliyorum." Diye mırıldandım.

"O halde, bana söyle." Bana daha da yaklaştı. "Ben neyim?"

Nedenini açıklayamıyordum ama yakınlığı nefesimin hızlanmasına neden oldu. "Bir mafya patronu." Hızla söyledim.

Hafifçe başını salladı. "Sanırım sen de bir mafya ailesindensin. Baban kim? Ve neden seni böyle bir yere, korumasız göndermesine izin verdi? Bizim dünyamızda kızların her zaman korunması gerekir."

Onunla ilgili bir şey beni eğlendirdi. Sert görünüyordu ama aynı zamanda yumuşaktı. İkisinin bir kombinasyonuydu.

"Babam benim yatakta uyuduğumu düşünüyor." Dedim ve istemsizce dudaklarımı yaladım.

"Kaçtın." Alnında küçük bir kaş çatması belirdi. "Ya saldırıya uğrarsan?"

"Kimse peşime düşmedi." Dışarıya fırlattım.

Bir adım daha yaklaştı ve başını eğdi. "Ya ben yaparsam? O tetikleyiciye basmış olsaydım ve sen beni görseydin—" aniden büyük avucunu boynumun etrafında kıvrıp beni araca yasladı, keskin bir nefes almama neden oldu. "Biliyor musun, seni de vurabilirdim."

"Babam seni avlardı." Söyleyebildiğim tek şey buydu.

"Kızının burada öldüğünü asla bilemezdi."

Lanet olsun, beni öldürüyordu. Üzerimdeki eli vücudumdaki her hassas noktayı ateşle sarmalıyor ve bunu nefret ediyordum. O bir yabancıydı ve ona karşı böyle hissetmemem gerekiyordu. Ona daha fazla baktıkça, dudakları beni çağırıyordu ve onu tatmak istiyordum. Kendimi durduramadan, parmak uçlarımda yükselip dudaklarını aradım.

"Burada ne oluyor?" En iyi arkadaşımın sesini aniden duydum ve hızla ayaklarımın üzerine geri döndüm. Beni kurtardı.

Boynumdaki tutuşunu bıraktı ve ona döndü. "Sen kimsin?"

"O benim arkadaşım." Hızla söyledim. "Beraber geldik."

Gözlerini tekrar bana çevirdi. "Dikkatli ol." Diye mırıldandı ve yanıt vermeden önce hızla dışarı çıktı.

Orada, geri çekilen figürüne bakarak büyülenmiş bir halde durdum, ne yapmaya hazır olduğuma inanamadım, bir yabancıya böyle tepki verebileceğime inanamadım—hem de bir mafya patronuna. Ve bir anda, o yabancı gitti, aramızda iletişim kurmanın hiçbir yolu kalmadı.

"O kim?" En iyi arkadaşım Ruby, beni transımdan çıkararak sordu. "Başı belaya mı girdin?"

"Hayır." Arabayı açarken söyledim. "Buradan çıkalım."

Bir adamın neredeyse birini öldürdüğü için onu öptüğümü ona söylemeyecektim. Ailem veya yeraltı dünyası hakkında hiçbir şey bilmiyordu. Olayı anlatsaydım, kesinlikle paniklerdi.

…

"Rosa!" Annemin sesini duydum ve irkilerek uyandım.

"Ne?" Uykulu bir sesle sordum.

"Kalk ve kız kardeşine giysi ver!" diye bağırdı, yürüyerek benim giyinme odama doğru ilerlerken, kız kardeşim Sofia da hemen arkasından geldi. "Onun giyecek düzgün bir elbisesi olmadığını inanamıyorum."

Kaşlarımı birbirine kenetleyerek şaşkınlıkla baktım. "Neden ona giysi arıyorsun? Nereye gidiyorsunuz?"

Hızla bana döndü, yüzü küçük bir kaş çatmasıyla bükülmüştü. "Bugün Antonio Russo ile buluşacak. Dün sana söylendi; bunu nasıl unuttun?"

Antonio Russo, kız kardeşimin nişanlısı olduğu söylenen adamdı.

Avucumu alnıma vurdum ve inledim. "Tamamen unuttum."

"Anladım." Diye homurdandı, geri döndü ve yürümeye devam etti. "Bu arada, neden hala uyuyorsun? Dün erken yattın."

"Sadece yorgunum." Yalan söyledim, esnerken. Onların hepsine uyuduğumu düşündürerek dışarıda kulübe gittiğimi bilmediklerini bilmiyorlardı. Bu düşünce, benim ve bilinmeyen mafya patronu arasındaki olayları hatırlattı ve onu hayal ederken buldum kendimi. Aptal düşünceyi kafamdan atmak için hızla başımı salladım. Onunla bir daha karşılaşmam mümkün değildi. Ve karşılaşsam bile, aramızda hiçbir şey olamazdı.

Yatak odasından fırlayarak, onları giyinme odama takip ettim ve annemin kıyafetlerimi karıştırmasını izledim.

"İşte. Bu sana uyar." Siyah simli bir elbise çıkarıp Sofia'ya fırlatırken söyledi.

"Anne!" Sofia inledi. "Bu benim nişan partim değil."

"Bu fazla değil." Diye karşılık verdi, dolaptan çıkarken Sofia'nın şikayet etmesine izin vermedi. Yarım döndü ve bize baktı. "İkiniz de o gelmeden önce hazırlanmalısınız. Bir saat içinde burada olacak."

Bununla birlikte, dolaptan fırladı ve beni ve Sofia'yı yalnız bıraktı.

"Onunla evlenmek istemiyorum." Sofia, Mamma gözden kaybolur kaybolmaz inledi. "Sadece Oliver ile mutlu bir hayat yaşamak istiyorum."

Oliver, kız kardeşimin erkek arkadaşıydı.

"O halde..." Düşünceli bir şekilde çeneme parmağımı koydum. "Onunla kaç."

Kaşını kaldırdı. "Kaçmalı mıyım?"

"Evet." Başımı salladım. "Ama aşk hikayeniz daha başlamadan bitecek. Papà sizi bulacak ve sonrasında ne olacağını biliyorsun."

"Oliver ölecek."

Başımı salladım. "Evet."

"Bu hayattan nefret ediyorum!" Elleriyle başını tutarak inledi.

"Yalnız değilsin." Ona yaklaştım ve kollarımı etrafına sardım. "Ama bu bizim doğduğumuz kader. Aşk için evlenemeyiz. Sadece evliliklerimizde aşk bulmayı umabiliriz."

Kız kardeşim için çok üzgün hissettim çünkü bizim dünyamızda kadınlar eşlerini seçme şansına sahip değildi. Kız kardeşim bir iş anlaşmasıyla bir piyon olarak verilmişti. Ben de ilk kız olduğum için piyon olacaktım ama kirli geçmişim yüzünden babam beni bu gündeme uygun görmedi.

"Antonio'nun hikayesini duydum. Ne kadar acımasız olduğunu duydum. Babamın beni ona nişanladığına inanamıyorum." Ağladı.

"İyi olacaksın." Sırtını sıvazlayarak onu teselli ettim. "Eminim öyle olacak."

Birkaç dakika boyunca omzuma ağlamasına izin verdim, ona sakinleştirici sözler söyledim ve sonunda kollarımdan uzaklaşıp yüzündeki gözyaşlarını sildi. Sonrasında tazelendik ve giyinip Antonio Russo ile buluşmaya hazırlandık. Acımasızlığıyla tanınan bir adam. Onun nasıl göründüğünü merak etmeden edemedim.

"Burada." Annem, odamın kapısını açarken söyledi ve Sofia nefesini tuttu. "Babamın ofisinde. Şimdi oraya gelin."

Annem gittikten sonra, Sofia'ya döndüm ve titreyen elini görünce elini tuttum. "İyi olacaksın." Diye temin ettim. "Hadi şimdi gidelim."

Başını sallayarak kapıya doğru yürümeye başladı ve parmaklarımız birbirine kenetlenmiş halde yan yana yürüdüm.

Babamın ofisine geldiğimizde, önünde durduk ve Sofia'nın kalbinin göğüs kafesine çarpmasını duyabiliyordum. Sinirliydi.

Elini nazikçe sıktım ve tekrar temin ettim. "İyi olacaksın."

"Umarım." Keskin bir nefes vererek kapıyı hızlıca açtı.

"Onlar burada," Papà kapıdan içeri girdiğimizde duyurdu.

Başımı kaldırdım ve babamın yanında çok tanıdık bir figür gördüm, kalbim karnıma düştü. Hayır, bu olamaz. Panikledim. O asla Antonio Russo olamaz.

Kulüpten gelen adam Antonio Russo olamaz!

2| Onu istiyorum.

ANTONIO.

Bir milyon yıl içinde, dün kulüpte tanıştığım cesur kızı burada göreceğimi beklemiyordum. Beni büyüleyen o büyüleyici yeşil gözlere sahip kız.

Yani, o bir Moretti'ydi. Bu, neden korkusuz olduğunu ve benden etkilenmediğini açıkladı. Acaba benim sözde nişanlım mıydı?

"Antonio, sana Sofia Moretti'yi tanıtıyorum." Roberto, cesur kızla birlikte içeri giren kızı işaret ederken söyledi. O, benim canımı deli eden kızı.

O, Sofia değildi. Peki, o kimdi? Rosalinda, kız kardeşi mi?

"Ve bu da Rosalinda, kız kardeşi." Roberto, tahminimi doğrulayarak onu işaret etti.

"Rosalinda." Diye mırıldandım, gözlerim ona odaklanmıştı. Amacım bunu yüksek sesle söylemek değildi, ama dudaklarımdan kayıp gitti.

"Onu daha önce tanıdın mı?" Roberto, gözlerinde merakla sordu.

Dün, evden gizlice çıktığını söylemişti. Karşılaşmamızdan bahsetmek onu sadece başını belaya sokardı. Neden onu koruduğumu bilmiyordum, ama—

Gözlerimi ona çevirdim ve başımı

İncelemeler
Tümünü gör
Heroes

Her zaman ve her yerde çevrimiçi roman okumak için AlphaNovel'i kullan

Hikayeleri okuyabileceğin, en iyi romantik romanları ve ilgini çekecek alfa kurt aşk kitaplarını bulabileceğin bir dünyaya adım at.

QR codeQR kodu tara ve uygulama indirme sayfasına git