AlphaNovel

Romantik romanlar

Book cover
Güncellendi

MAFYA BABASI TARAFINDAN İDDİA EDİLDİ

  • Tür: Mafia
  • Yazar: mijaly
  • Bölümler: 445
  • Durum: Tamamlandı
  • Yaş sınırı: 18+
  • 👁 9.8K
  • ⭐ 9.2
  • 💬 705

Açıklama

"Erkekleri büyüleyen bir güzelliğin var, değil mi? Bu odada pek çok çıplak kadın vardı ama sen içeri girdiğin an, erkekler kontrolü kaybetti. Seninle bir şeyler yaşamak istediler. Seni sahiplenmek istediler." Parmakları çenemden aşağı kayıyor, çenemi yukarı kaldırıyor. "Bilmiyorlar ki zaten bana aitsin." Zor bir şekilde yutkunuyorum, nefesim boğazımda takılıyor. Uzaklaşıyor, bir sandalyeye rahatça oturuyor. Ceketini açıyor, geriye yaslanıyor ve bacaklarını bir kral gibi açıyor, ki sanırım öyle... Ve sonra, sesi ölümcül bir hal alıyor. "Bundan sonra, Ariella Costa, benim kullanımımda olacaksın. Benimle oynamak için. İstediğim gibi yapabilmem için." Bu sözler kalbime bir darbe gibi çarpıyor. "Vücudun bana ait. Akılın bana ait. Ruhun bana ait." Gülümseyerek, karanlık gözleri benimkine kilitleniyor. "Sana sahibim."

Bölüm 1. O

Yine işe geç kaldım. Dört yaşında bir çocuk sahibi olmak kolay değil.

Bu sabah, Leon hasta uyandı, ateşi vardı. Onu kreşe götüremedim ya da yalnız bırakamadım, bu yüzden komşum Tracy'den yardım istemek zorunda kaldım. Bahşişlerimle ona ödeme yapacağıma söz verdikten sonra kabul etti. Ona biraz para verdim, Leon'a son bir endişeli bakış attım ve bir öpücük kondurduktan sonra kapıdan fırladım.

Restorana adım attığım an, bugün bir şeylerin farklı olduğunu anladım. Havada bir gerilim vardı, tam olarak ne olduğunu bilemediğim bir huzursuzluk. Üniformamı değiştirmek için arka odaya zar zor ulaşabildim, müdür ortaya çıktı.

"Neredeydin, Ariella?" diye bağırdı.

Hiç bağırmazdı. Her zaman soğukkanlıydı, hatta baskı altındayken bile. Ama bugün, sinirli görünüyordu—heyecanlı, hatta.

Zor yuttum.

Bu işi bulmak kolay olmamıştı. Bu sıradan bir restoran değildi—özel, lüks bir yerdi, işe alınmak neredeyse imkansızdı. Burada olmamın tek nedeni Damien'di. Onu zor bir durumda tanımıştım ve bir gün sokakta onu kurtarmıştım, o da bana ne yapabileceğini sorduğunda, iş istemiştim.

Sadece liseyi bitirdim ve üniversiteden bir buçuk yıl zorla geçebildim, sonra bırakmak zorunda kaldım. Bu yüzden bulabildiğim her işi almak zorunda kaldım—günde iki, bazen üç iş—sadece Leon'a bakabilmek için.

Gerçekten de söylenildiği gibi: zenginlikten yokluğa. Hikayemin tanımı bu.

Ve bu yüzden bu işi kaybetmeyi göze alamam.

"Acelen var, Ariella. Bugün önemli ve bunu berbat edemeyiz," diyor Damien, tonu keskin. "Ofisime gel. Hemen."

"Evet, Damien. Hızlı olacağıma söz veriyorum."

"Ve düzgün görün," diye ekliyor, topuklarını döndürüyor ve uzaklaşıyor.

Rekor sürede giyiniyorum, saçlarımı parmaklarımla tarıyorum ve yeterince makyaj yaparak düzgün görünmeye çalışıyorum. Sonra, kalbim küt küt atarak ofisine koşuyorum.

İçeri girdiğimde, daha önce hiç görmediğim iki adamla derin bir konuşma içinde buluyorum onu. Yüzleri okunaksız. Birkaç son söz alışverişinde bulunuyorlar, ardından Damien'a başlarını sallayıp çıkıyorlar.

"Kapıyı kapat," diyor, adamlar gittikten hemen sonra.

Onun dediğini yapıyorum ve o doğrudan konuya giriyor. "Üst kattaki VIP odasına hizmet etmeni istiyorum."

Kaşlarım çatılıyor. Burada yeterince çalıştım ama oraya hiç çıkmama izin verilmedi. "Özel VIP odası mı?"

"Evet," diyor hızlıca. "Ve sormadan önce—başka bir şey sorma. Sadece işini yap."

Sesinde bir tuhaflık var. Sinirli. Aceleci. "Bugün insanlar gergin görünüyor," diye belirtiyorum.

"Bu senin meselen değil. Odaklanmalısın. Ne yaptığında iyisin, burada yeterince çalıştın, görünüşün de uygun ve cesaretin var. Ama beni dikkatlice dinle, Ariella." Sesini alçaltıyor. "Oraya gittiğinde, bir heykelsin. Bir hayalet."

Sırtımda bir ürperti hissediyorum.

"Onların ne söylediğini dinlemiyorsun. Göz teması kurmuyorsun. Kimseyi görmüyorsun. Hiçbir şey duymuyorsun. Emir alıyorsun. Hizmet ediyorsun. Çıkıyorsun. Anladın mı?"

Zor yuttum. "Evet, Damien. Anladım."

"İyi. Gina bunu yapıyordu ama zihinsel bir çöküş yaşadı. Bu yüzden onun yerini alacaksın." Bakışı sert. "Güçlü ol, Ariella."

Başımı sallayıp çıkıyorum, VIP odasına doğru her adımda sinirlerim geriliyor.

Kapıyı açtığımda, nefesim kesiliyor.

Oda dolu. Erkekler lüks kanepelerde yayılmış oturuyor, kadınlar üzerlerinde, elleri serbestçe dolaşıyor. Bazıları alçak sesle konuşuyor. Bazıları öpüşüyor. Hava, adını koyamadığım bir şeyle dolu ama bu dünyayı tanıyorum.

Eskiden içindeydim. Ve bir daha geri dönmeyeceğime yemin etmiştim.

Damien’ın talimatlarını hatırlıyorum. Hiçbir şey görmüyorsun. Hiçbir şey duymuyorsun.

Sadece hizmet et ve çık.

Odanın içinde ilerliyorum, boş şişeleri ve bardakları topluyorum ve yenileriyle değiştiriyorum. Göz teması kurmuyorum. Uzun kalmıyorum. Ama kim olduklarını biliyorum. Dövmelerin, takımların, varlıklarının kırıntılarını yakalıyorum—mafya diye haykırıyorlar.

Emir alıyorum, başımı eğerek, fısıldanan sesleri, gizli yapılan anlaşmaları duymuyormuş gibi yapıyorum.

Sonra onu hissediyorum. Bir el popoma dokunuyor.

İçgüdü devreye giriyor. Düşünmeden elini itiyorum.

Kahkahalar patlıyor. Yüzümü boş tutuyorum, olmamış gibi yapıyorum. Zaten tüm siparişleri aldım, bu yüzden dönüp çıkmak istiyorum ama daha önce, bir el bileğimi kavrıyor.

"Nereye kaçıyorsun, tatlım?" Alçak bir ses fısıldıyor, eğlence dolu. "İyi vakit geçirmek istemiyor musun?"

Göz teması kurmuyorum. Sesimi nötr tutuyorum. "Siparişlerinizi alacağım." Çekilmeye çalışıyorum ama tutuşu sıkılaşıyor.

Bir yığın nakit çıkarıyor, birkaç banknotu ayırıyor ve göğsüme atıyor.

"Bu para seni bir yıl besler," diye gülümseyerek söylüyor. "O zaman ne dersin? Bunu tuvalete götürüp hızlıca halletmeyelim mi?"

Mide bulantım artıyor ama ifademi boş tutmaya zorlayarak. Bu işe ihtiyacım var. Sadece birkaç saat buna katlanmalıyım.

"Teşekkür ederim ama şu anda çalışıyorum," diyorum elimden geldiğince sakin.

Başka bir adam kolumu kapıyor, beni kucağına çekmeye çalışıyor. Ona karşı mücadele ediyorum, nabzım hızlanıyor. Kahkahalar kulaklarımda çınlıyor, hava benim aşağılanmama eğlence dolu.

Sonra—

"Dur!"

Tek kelime gürültüyü kesiyor, derin ve emredici. Güçlü.

Oda duraksıyor. Kahkahalar anında sönüyor.

Ve ilk kez, gözlerimi kaldırıyorum. Masanın başındaki adama odaklanıyorum.

Aman Tanrım. Donup kalıyorum.

Geçmişimin beni yakalayacağını hiç düşünmemiştim—bir milyon yıl geçse bile. Onu bir daha göreceğimi asla düşünmemiştim. Bu kadar erken. Burada.

Ama işte burada.

Orada duruyorum, felç olmuş, aklım boş. Ne yapacağımı, ne söyleyeceğimi bilmiyorum.

Bileğimi kavrayan adam gülümseyerek, benim karmaşamımdan habersiz.

"Ne oldu, Don? Sadece biraz eğleniyorum. Onu zorlamıyorum ya da bir şey yapmıyorum. O bunu istiyor."

Başka bir ses katılıyor, alaycı. "Evet, sorun ne? O senin fahişen mi yoksa?"

Bu kelimeyle irkiliyorum.

Ve sonra—

"Aslında," diyor, sesi pürüzsüz, soğuk. "O benim küçük oyuncakım."

Nefesim kesiliyor.

Şok beni yerimde tutuyor ama o henüz bitirmedi. Hafifçe öne eğiliyor, gözleri benimkine kilitleniyor.

"O benim küçük oyuncağım," diye devam ediyor. "Ve ben oyuncaklarımla başkalarının oynamasını sevmem."

Bileğindeki tutuş yok oluyor sanki ateşe dönüşmüşüm. Adam geri takılıyor, elleri havada, yüzü soluyor.

"Özür dilerim, Don. Özür dilerim. Bir daha olmayacak. Bilmiyordum—"

Don.

Kalbim kaburgalarıma çarpıyor. O Don mu?

Nabzım kulaklarımda uğuldayarak atıyor. Nasıl? Babasına ne oldu? O nasıl Don oldu?

Düşüncelerimi yarıda kesen alçak bir kıkırdama. "Güzel küçük Rus karın bunu sevmezdi."

Bölüm 2. Benim

Sesin geldiği yöne bile dönmüyorum. Taş kesileceğimi hissediyorum. Yıllar önce olan her şeyi düşündüğümde bunu beklemem gerektiğini sanırım. Elbette evli. Hayatının sonuna kadar benim için bekleyeceğini mi düşündüm?

Ama yine de buna inanamıyorum. O'nun ilerlediğini, evlendiğini ve bir ailesi olduğunu duyduğumda beni saran acıya henüz hazır değilim.

Ağlayacak gibi hissediyorum.

Asher hiçbir şey söylemiyor. Sadece bana bakıyor ve ben orada duruyorum. Donmuş bir halde.

Birdenbire, havlıyor. "Çık dışarı!" Sesindeki ton, içindeki güç—biraz öfke var gibi, kendimi tutamayıp kapıya doğru koşmaya başlıyorum.

Ama sonra yine beni durduruyor.

"Sen değil," diyor.

"Herkes dışarı," diye devam ediyor.

Herkes ayağa kalkıyor ve bütün oda bir anda boşalıyor.

Orada durup, ona bakarken, o da bana bakıyor, sadece boş boş bakıyor. Yüzünde hiçbir ifade yok.

Nasıl tepki vereceğim

İncelemeler
Tümünü gör
Heroes

Her zaman ve her yerde çevrimiçi roman okumak için AlphaNovel'i kullan

Hikayeleri okuyabileceğin, en iyi romantik romanları ve ilgini çekecek alfa kurt aşk kitaplarını bulabileceğin bir dünyaya adım at.

QR codeQR kodu tara ve uygulama indirme sayfasına git