
Kırık Lunasını İyileştirmek
- 👁 26K
- ⭐ 9.6
- 💬 3.5K
Açıklama
Efsanelere inanıyor musun? İşler daha kötü olamaz diye düşündüğü anda, daha da kötüleşiyor. Lucy dört yıl önce bir saldırıda her şeyini kaybetti. Kötü muameleye uğradı, aç bırakıldı, reddedildi ve kırıldı. On sekizinci doğum günü yaklaşırken, yüzyılda bir gerçekleşen tuhaf şeyler olmaya başlıyor. En beklenmedik yerlerde dostluk buluyor ve en tehlikeli Alfa'nın yardımıyla gerçek benliğini bulmak için kaçıyor. Uyarı: Bu kurtadam üçlemesi, 18 yaş altındaki kimseler veya iyi bir dayak sevmeyenler için tasarlanmamıştır. Seni dünyanın dört bir yanına maceralara götürecek, güldürecek, aşık edecek, kalbini kıracak ve muhtemelen ağzını sulandıracak.
Bölüm 1: Şimdi Ne Olacak
Bölüm 1 – Şimdi Ne
“LUCY!” Alpha Ranger’ın evin içinde bana bağırdığını duydum.
Sürü evinin bodrum katındaki çamaşır odasında havluları katlıyordum. Onun bağırdığını duyduğumda ellerim titremeye başladı, “BURAYA GEL, APTAL KIZ!” diye bağırıyordu.
Hızla merdivenlerden yukarı fırladım ve neredeyse kendi ayaklarıma takıldım. Mutfaktan içeri girdiğimde Alpha Ranger’ın kız arkadaşı Miranda’nın yanında durduğunu gördüm. Uzun, sarışın ve güzel biriydi ama içi çirkin. Üç ay önce liseyi bitirdim ve Miranda okulda beni eziyet etti ve beni mutsuz etti ama yine de okula gitmeyi seviyordum. Bu, görevlerimden ve sürü kölesi olmaktan bir kaçıştı.
Her gün yemek yemeyi özlüyorum, çoğu çocuk okul yemeklerini sevmezdi ama genellikle tek öğünüm o oluyordu.
Mutfak harika kokuyordu, aşçılar kahvaltı hazırlıyordu. Karnım karnıma seslenerek bağırıyordu; üç gündür bir şey yememiştim. Benim için sadece masa artıkları ve kalıntılar vardı, çünkü kurt adamların büyük iştahları var, çoğu zaman günlerce aç kalıyordum.
“Evet Alpha.” Başımı aşağı eğerek itaat ettim.
“Lucy, sadece bir kez soracağım, Miranda’nın iWatch’unu aldın mı?”
Aklım hızla çalışıyordu ve panik içimde büyümeye başladı. Beni iWatch’u almakla suçluyordu. Bir iWatch ile ne yapabilirim ki? Elektronik aletleri nasıl kullanacağımı bile bilmiyorum; hiç sahip olmadım.
Ben bir hırsız değilim! Eski, yırtık kıyafetlerimden başka pek bir şeyim yok ama kimseyi soymam. Gözlerim yaşla doldu. “Hayır Alpha, asla yapmam.”
“Yalan söylüyor bebeğim, Lucy odama giren tek kişi. Onun cezalandırılması lazım.” Miranda çığlık attı.
Ranger bana baktı ve bir an için güzel mavi gözlerinde hüzün belirdi ama hemen kayboldu. Altı fitten uzun, jet siyah saçlı, kaslı bir vücuda sahipti ve kollarını göğsünde kavuşturmuştu. Kalbimde garip bir çekim hissettim. Onu cezalandırmaması için yalvarmak, Miranda’nın kötü olduğunu söylemek, gerçeği görmesini sağlamak, göğsüne dokunmak istedim! Bekle, ne düşünüyorum? Göğsüne dokunmak mı? Yirmi beş yaşındaydı, bir Yunan tanrısına benziyordu ve hâlâ eşini bulamamıştı. Elbette herkes onun göğsüne dokunmak istiyordu!
Ranger bir an taş gibi yüz ifadesiyle durduktan sonra konuştu. “Lucy, ceza olarak önümüzdeki üç gün boyunca hiç yemek yemeyeceksin, hırsızlık burada hoş karşılanmaz. Seni deliğe atmadığım için şanslısın.”
Mutfaktan çıktı ve beni Miranda ile yalnız bıraktı.
“Kendine dikkat et, kaybeden. Ben yakında senin Luna’n olacağım ve olduğumda sana istediğimi yapma gücüm olacak.”
Arkama döndüm ve arka kapıdan ormana doğru yürüdüm. Bazı yabani böğürtlen çalılarının üzerinde hala meyve vardı, eğer şansım yaver giderse, görevlerime dönmeden önce bir avuç yiyebilirdim. Sürü evini temizlemek ve tüm çamaşırları yıkamakla sorumluydum. Mutfaktan yiyecek çalmamın bir yolu yoktu, tamamen haftada birkaç kez aldığım kalıntılara ve artıklara mahkumdum.
Ormana ulaştığımda, derin nefes almak için büyük bir devrilmiş ağaç kütüğünün üzerine oturdum. Serin bir rüzgar ağaçların arasından geçerken taze çam kokusunu içime çekmekten keyif aldım. Bol kıyafetlerimde bir an üşüdüm.
Ben bir dişi kurt için küçüktüm ve istediğimden daha inceydim. Beş fit üç inç boyundaydım ve çarpıcı amber rengi gözlerim vardı. Tenim açık, saçlarım belime kadar uzundu ve koyuydu.
Birkaç hafta içinde nihayet on sekiz yaşına gireceğim ve ilk dönüşümümü yaşayacağım. Umarım ilk dönüşümün üstesinden gelebilecek kadar güçlü olurum; bu çok acı verici olabilir ve çok enerji alır. Ayrıca, kader eşimi yakında tanımayı ve günlük istismardan kurtulmayı umuyorum.
“Lütfen Ay Tanrıçası, benimle nazik ve sevgi dolu birini eşleştir. Beni reddetmeyecek ve her halimde sevecek birini.” Sessizce dua ettim.
Sürümüz dört yıl önce haydutlar tarafından saldırıya uğradı. Babam bir savaşçıydı ve saldırı sırasında benim daha küçük üvey kardeşim ve kız kardeşimle birlikte öldürüldü. Benjamin ve Brianna, babama ve onun ikinci şans eşine ait ikizlerdi, saldırı olduğunda ön bahçede oynuyorlardı. Onlar sadece on bir yaşındaydılar ve öldürüldüler. Ursa üvey annem ve bana hiç iyi davranmadı. Ben annemin tam bir kopyasıydım ve babamın gerçek aşkını ona hatırlatıyordum. Annem ben bebekken öldü, kimse ondan bahsetmedi ve sadece iki fotoğrafım var.
Saldırı olduğunda, Ursa’nın bana söylediği gibi, çatı katını temizliyor ve oradaki kutuları düzenliyordum. Onun istediği her şeyi yaptım ve onun sevgisini ve ilgisini kazanmaya çalıştım ama o beni hiç sevmedi. Babam yanındayken bana nazikmiş gibi davranıyordu ve sadece beni tolere ediyordu. Şimdi, çocuklarının ölümünden beni sorumlu tutmak için bir bahanesi vardı. Ursa sık sık bahçede onları izlemem gerektiğini ve güvende tutmam gerektiğini söylerdi. Ben sadece on dört yaşındaydım, dönüşüm yapamıyordum ya da hiçbir şey yapamıyordum. Bazen onun hayatta kalmamı suçladığını ve o gün ölmemi istediğini düşünüyorum. Zaman zaman, ben de o gün ölmemi dilediğimi hissediyorum.
Babam ve kardeşlerim gömüldükten sonra, Ursa beni babamın nesillerdir Michaels ailesine ait olan evinden attı. Ev benimdi ama Alpha bununla ilgili hiçbir şey yapmadı. Ursa aynı zamanda Miranda’nın teyzesi, zalimlik onların kanında var.
Ranger’ın babası Alpha Knox LaRue, babamla iyi arkadaştı, babam onun en iyi savaşçısıydı. Alpha Knox da, aynı haydut saldırısında eşini, Luna’mızı kaybetmişti. Bana acıdı ve sürü evinde güzel bir oda verdi. Hep bana nazik davrandı.
İki ay sonra, Alpha Knox’un en büyük oğlu Ranger, yirmi bir yaşına girdi ve Dark Moon sürüsünün Alpha’sı olarak sürüyü devraldı. Ursa’nın yeğeni Miranda, beni sevmedi ve Beta’nın kızı olduğu için popülerdi, kardeşi Max şimdi Beta. Miranda tüm çocukları bana karşı döndürdü ve hiç arkadaşım kalmadı. Sahip olduğum birkaç arkadaşım benden uzaklaşmaya başladı. Her şeyi kaybettikten sonra, ailem, arkadaşlarım ve evim, iki kısa ay içinde yalnız birine ve sürünün yumruk torbasına dönüştüm.
Alpha Knox, sürü evinin birkaç mil kuzeyindeki Alpha aile evinde yaşıyor ve nadiren etrafta görülüyor. Ya bir eremite dönüşmüştür ya da seyahat ediyordur diye düşünüyorum. Ranger henüz bir Luna’ya sahip değil, bu yüzden Ursa Ranger’ın ev yöneticisi oldu ve sürü evinin günlük işlerini yürütüyor. Hemen beni sürü evindeki rahat odamdan alıp çamaşır odasına bodruma indirdi.
Düşüncelerimden çıktım, arkamda bazı ayak sesleri duyduğumda döndüm ve Miranda’nın orada, çetesiyle birlikte durduğunu gördüm.
“Şimdi ne?” diye sordum, sinirli hissederek.
“Birinin tutumunu düzeltmesi lazım. Bu küçük hırsıza hak ettiği dersi verelim.” Gülümseyerek karşılık verdi.
Her zaman ev işlerinde o kadar meşguldüm ki, asla antrenman yapmama izin verilmedi. Zayıftım ve onlar zayıflıktan besleniyorlardı. Sürü evine geri koşmaya çalıştım ama Beth, sert bir yumruya sahip kötü bir kız tarafından yakalandım. Ağzıma yumruk attı ve arkamdaki ağaca çarparken dudaklarımı yararak açtı. Yere düştüğümde, beşi birden her yerime tekme atmaya başladı. Mümkün olduğunca kendimi korumak için kıvrılmaya çalıştım.
“Bakın ona, ne kadar zayıf.” Kızlardan biri dedi.
“Yerine konulması lazım.” Beth söyledi.
“Sen üzgün ve zavallısın Lucy, kimse seni istemeyecek.” Miranda tükürdü.
Birinin kafamın arkasına sert bir tekme attığını hissettim ve yıldızlar gördüm. Orman dönüyordu ve düz göremiyordum, her şey bulanıktı. Uzakta tanıdık bir erkek sesi duyuldu, “Ne oluyor? Ne yaptınız?”
Sıcak, güçlü kolların beni kaldırıp taşırken karanlık beni içine çekti.
Bölüm 2: Hayatım
Bölüm 2 – Hayatım
Gözlerimi açtım ve bulunduğum steril odayı gördüm. Sürü kliniğindeydim, ama buraya nasıl geldim? Başımı kaldırmaya çalıştım ama çok ağırdı.
“Lucy, uyanmışsın.” Dr. Baker’ın sesini duydum.
Oturmaya çalıştım, başım dönüyordu ve mide bulantısı hissediyordum. Yanım ağrıyordu ve kaburga kemiklerimin kırıldığından emindim. Kurt adamlar genelde hızlı iyileşir, ama ben henüz kurtumu almadım, bu yüzden iyileşmem biraz zaman alacaktı, ama kesinlikle insanlar kadar uzun sürmeyecekti.
“Sakin ol, bir sarsıntın var ve iki kırık kaburgan var,” Dr. Baker onayladı. Beni hayatım boyunca tedavi etti. Ellilerinin sonlarına yaklaşan biriydi, kahverengi ve gri saçlarını bir örgüyle topluyordu ve sıcak kahverengi gözleri vardı.
“Lucy, ne olduğunu hatırlıyor musun?” diye sordu.
Gözlerimi kapattım ve dayak yediğimi hatırladım, “Miranda ve arkadaşları.” İç çektim; sesim boğuk çıkıyordu. Boğazım kurumuştu ve gözlerim yatağın yanındaki sürahiye takıldı. Dr.










