AlphaNovel

Romantik romanlar

Book cover
Güncellendi

Milyarderin Son Maddesi

  • 👁 8.7K
  • ⭐ 9.4
  • 💬 212

Açıklama

"İmzalayın," dedi. Üç yıllık evlilik, elinde titreyen bir kalemle bir çizgiyle sona erdi. Acıtan evraklar değildi—onu hiç umursamadan geçiştirmesi acı veriyordu. Amelia Hart o gece, sadece bir valiz ve kırık bir kalp ile onun penthouse'undan çıktı. Daniel Sterling'e her şeyini vermişti—sevgisini, kimliğini, sessiz bağlılığını—ama rahatsızlık vermeye başladığı anda bir kenara atılmıştı. Ama kurduğu imparatorluk çökmeye başladığında, geri dönüp bir daha asla bakmayan soğuk CEO, bir zamanlar attığı kadına ihtiyaç duyduğunda, onu bir daha bırakmış olan elleriyle geri gelir, şimdi ise yok ettiği şeye uzanır. Ama bu sefer, okumadığı bir madde var…

Bölüm 1 - Yağmur Veda Gibi Geldiğinde

Amelia'nın Bakış Açısı

Boşanma belgeleri mermer tezgahın üzerinde bir ölüm cezası gibi duruyordu.

Parmaklarım, gözyaşlarımın arkasında bulanıklaşan kelimelere odaklanamadan, belgenin kenarını takip ederken titriyordu. Yağmur, penthouse'un yerden tavana pencerelerine vuruyordu; her damla boğucu sessizlikte bir kurşun sesi gibiydi. Şehir, aşağıda yayılıyordu, kayıtsız ve parıldayan, binlerce hayat devam ederken benimki parçalanıyordu.

"İmzala." Daniel'in sesi fırtınanın içinden keskin ve son bir şekilde geldi.

Ona baktım, kendimin her kırık parçasıyla sevdiğim bu adama. Mutfak adasının karşısında, kömür rengi takım elbisesiyle mükemmel bir şekilde giyinmiş, sanki ben sadece bir randevuymuşum gibi saatine bakıyordu. İlk yıl dönümümüzde ona verdiğim saat—şimdi alay gibi gelen kelimelerle kazınmış. Sonsuza dek seninim.

"Daniel, lütfen." Sesim titredi. "Bunu konuşamaz mıyız?"

"Konuşacak bir şey yok." Gözlerime bakmadı. "Evlilik yürümüyor, Amelia. Bunu görmelisin."

Ellerimi tezgaha düz bir şekilde bastırdım, titremelerini durdurmak için. Soğuk mermer, cildime batıyordu; her şey kumda kaybolmuş gibi hissederken beni yere bağlıyordu. "Bunu görmüyorum. Eve gelmeyi bırakan bir kocayı görüyorum. Bana bakmayı bırakan bir kocayı. Kim…"

"Beni geri tutuyorsun."

Bu sözler bir yumruk gibi indi. Nefesim göğsümde takıldı, keskin ve acı verici. Diliğimde bakır tadı vardı, sanki hayati bir şeyi ısırmışım gibi.

"Beni geri tutuyorsun?" diye tekrar ettim, sesim zar zor bir fısıldama oldu. "Sadece seni desteklemekten başka bir şey yapmadım. Her geç saat, her iptal edilen akşam yemeği, her seferinde işimizi seçtiğin için—anladım. Bekledim."

Soğuyan akşam yemeklerini, unuttuğu doğum gününü, Tokyo'da geçirdiği yıl dönümünü düşündüm. Bunun geçici olduğunu kendime söylemiştim; imparatorluğunu inşa etmenin fedakarlıklar gerektirdiğini. Fedakarlık olmaya o kadar istekliydim ki.

Daniel nihayet bana baktı ve gözlerindeki boşluk, öfkeden daha kötüydü. Kalabalık odalarda beni bulduğu, girdiğimde parlayan o gözler şimdi beni görmezden geliyordu, sanki ben çoktan gitmişim gibi. "Sorun tam olarak bu. Bekliyorsun. Kabul ediyorsun. Hiçbir şeye meydan okumuyorsun. Bir partnere ihtiyacım var, bir…"

Kendini durdurdu ama yine de duydum. Söylenmemiş kelime aramızda zehir gibi asılı kaldı.

"Ne değil?" Düzeldim, acımın altında bir şeyin kıvılcımını hissettim. "Ne değil, Daniel?"

Dönüp yağmurlu şehre baktı. Camdaki yansıması bozulmuş, tanıdık gelmiyordu. "Bu verimli değil."

Bir anı üzerime çarptı—üç yıl önce, bu aynı penthouse, Daniel beni boş olan oturma odasında döndürüyordu, mobilyalarımız gelmeden önce. Mekan, kahkahalarımızla yankılanmış, olasılıklarla doluydu. "Burası bizim," demişti, alnıma öpücük kondurarak. "Başlangıcımız." O zaman elleri nazik, saygılıydı. Bana, sormayı hiç bilmediği her sorunun cevabıymışım gibi bakmıştı.

Ona inanmıştım. Tanrım, her kelimesine inanmıştım.

"Bana bir bahçede evlenme teklifi ettin," dedim yumuşak bir sesle. "Hatırlıyor musun? Bana insan gibi hissettirdiğini söyledin. Benim öncesinde sadece rutinleri yaşıyordun." Anı o kadar canlıydı ki acı veriyordu—güllerin arasında diz çöküşü, kutuyu açarken ellerinin titremesi. Sinirli, savunmasız, gerçek. O adam nereye gitmişti?

Daniel'in çenesi gerginleşti, cildinin altında bir kas sıçradı. En azından bazı tepkiler verebiliyordum, bu sadece rahatsızlık bile olsa.

"Ne değişti?" Adanın etrafında hareket ettim, beni görmesini sağlamak için çaresizdim. Kendi hayatımda bir hayalet olmaktan daha fazlası olmak istiyordum. "Yanlış yaptığım şeyi söyle. Düzeltirim. Ne olursa olsun, ben…"

"Bunu düzeltemezsin." Geri adım attı, aramızdaki mesafeyi bir kale duvarı gibi koruyarak. Aramızdaki fiziksel mesafe, miller gibi, kıtalar gibi hissediliyordu. "Bir hata yaptım. İkimiz de. Daha fazla zaman harcamadan şimdi bitirmek daha iyi."

Daha fazla zaman harcamak. Üç yıllık hayatım, harcanan zamana indirgenmişti.

Bacaklarım dengesiz hissetti, tezgahın kenarını sıktım. Oda hafifçe eğildi, ya da belki de bu sadece bendim, tüm dünyam ekseninden kaymıştı. "Bunu kastetmiyorsun."

"Avukatım her şeyi hazırladı." Daniel telefonunu çıkardı, mesajlara bakıyordu sanki dünyam çöküyormuş gibi. Mavi ışık yüzüne sert gölgeler düşürdü. "Mali olarak seninle ilgileneceğim. Tazminat cömert."

"Paranı istemiyorum." Kelimelerim, istediğimden daha keskin çıktı. "Kocamı istiyorum."

"Bu bir seçenek değil."

Tonundaki kesinlik göğsümde bir şeyi kırdı. Daniel'in yüzünü taşıyan bu yabancıya baktım, Daniel'in sesiyle konuşuyordu ve yıkıcı bir netlikte anladım - o çoktan gitmişti. Belki de aylarca gitmişti ve ben sadece çok çaresiz, çok umutlu, çok kördüm bunu görebilmek için.

Elim belgelerin yanındaki kalemi buldu. İnanılmaz derecede ağır hissediyordu, sanki metal yerine kurşundan yapılmış gibiydi. Üç yıllık aşkın, umudun ve harcanan inancın tam ağırlığı kadar.

"Beni sevmeyi ne zaman bıraktın?" diye sordum, sesim boş.

Daniel'in omuzları gerginleşti ama dönmedi. "Önemli mi?"

"Evet." Bir gözyaşı yanağımdan süzüldü, soğuk cildime sıcak geldi. "Benim için önemli."

Sessizlik aramızda uzadı, sadece durmaksızın yağan yağmurla doluydu. Nihayet konuştuğunda, kelimeleri dikkatlice ölçülmüş, kasıtlı olarak zalim bir şekildeydi.

"Hiç sevdiğimi sanmıyorum."

Yalan o kadar bariz, o kadar acı vericiydi ki, gerçekten güldüm - kırık, acı bir ses. Onu tanıyacak kadar iyi biliyordum, bu kelimelerin arkasındaki korkaklığı tanıyordum. Temiz bir ayrılık için derin kesiyordu ve bu işe yarıyordu.

Kalemi aldım, görüşüm bulanıklaştı. İmza satırı bekliyordu, masum ve mahkum edici. Mrs. Amelia Sterling. Üç yıl boyunca bu isim her şey demekti. Bir imza ile hiçbir şey anlamına gelecekti.

"Seni sevdim," diye fısıldadım, daha çok kendime, ona değil. "Seni o kadar çok sevdim ki, kendimi sevmeyi unuttum."

Daniel hiçbir şey söylemedi. Arkasında duran kadından daha önemli olan, fethettiği şehre baktı.

Kalemi kağıda bastırdım. Elim o kadar şiddetle titriyordu ki imzam neredeyse okunaksızdı ama oradaydı. Tamamlandı. Bitti. Mürekkep çok kalıcı, çok sondu—beyaz sayfa üzerinde siyah ve geri dönüşü olmayan.

Kalemi dikkatlice bıraktım, sanki dünyam sona ermiyordu.

"Nereye gideceksin?" diye sordu Daniel, hâlâ bana dönmeden.

Soru çok geç geldi, kaygıdan ziyade zorunlulukla sarılmıştı.

"Önemli mi?" Onun sözlerini geri attım.

Bu sefer, onun bir yanıtı yoktu.

Penthouse kapısına doğru yürüdüm, her adım bir öncekinden daha ağırdı. Topuklarım ahşap zeminle tıngırdadı—daha önce hiç fark etmediğim bir ses, şimdi sessizlikte gürültülüydü. Eşiğe geldiğimde, son bir kez, gerçekten benim olmayan eve baktım. Hiç gelmediği yemekleri pişirdiğim açık mutfak. Gece gece beklediğim oturma odası. Kurduğum hayat kağıttan yapılmış gibi çıkmıştı.

Daniel pencerede donmuş duruyordu, yağmurla çizilmiş camda hayalet gibi bir yansıması vardı. Bir an - sadece bir kalp atışı kadar - omuzlarının titrediğini düşündüm.

Ama sonra telefonunu kulağına kaldırdı, bir sonraki aramaya, bir sonraki anlaşmaya, benden daha önemli olan bir sonraki şeye geçiyordu.

Kapı arkamdan yumuşak bir tıklama ile kapandı.

Bölüm 2 - Arkada Bırakılan Her Şeyin Ağırlığı

Amelia'nın Bakış Açısı

Yatak odamızda — şimdi onun yatak odası — yatağın üzerindeki açık valize bakarak durdum.

Üç yıllık evlilikte, sahip olduğum her şey bir parça bagaja sığdı.

Ellerim mekanik bir şekilde hareket etti, hatırlamadığım kıyafetleri katladım. Nötr tonlar, mütevazı kesimler, dikkat çekmeyecek ya da hayal kırıklığı yaratmayacak hiçbir şey. Ne zaman renk giymeyi bıraktım? Ne zaman kendim olmaktan vazgeçtim?

Koridorda, Daniel'in çalışma odası kapısı kapalıydı. Altından ışık sızıyordu, onu masasında, işte gömülmüş bir şekilde hayal edebiliyordum. Sanki hiçbir şey olmamış gibi. Sanki ben çoktan kaybolmuştum.

"İhtiyacın olanı al," demişti bir saat önce, sesi kapının arkasından düz ve uzak geliyordu. "Önümüzdeki birkaç gün seyahat edeceğim. Penthouse boş olacak." Çeviri: Geri döndüğümde gitmiş ol.

Çekmeceden bir kazak aldım ve kumaşın içine yerleşmiş parfüm kokusunu hissettim. Göğsüm acı bir şekilde daraldı. N

İncelemeler
Tümünü gör
Heroes

Her zaman ve her yerde çevrimiçi roman okumak için AlphaNovel'i kullan

Hikayeleri okuyabileceğin, en iyi romantik romanları ve ilgini çekecek alfa kurt aşk kitaplarını bulabileceğin bir dünyaya adım at.

QR codeQR kodu tara ve uygulama indirme sayfasına git