
Odzyskując Moją Tajemniczą Lunę
- Gatunek: Werewolf
- Autor: Author Krystal
- Rozdziały: 207
- Status: Ukończona
- Ocena wiekowa: 18+
- 👁 4.4K
- ⭐ 9.2
- 💬 87
Opis
„Allison straciła dziecko. Kochała Alfy Luciana przez dziewięć długich lat. Aby się z nim ożenić, przyspieszyła ukończenie studiów, a przez dwa lata znosiła jego chłód, jego nieobecności i obojętność w milczeniu. W dniu, w którym poroniła, jedyne, czego pragnęła, to odrobina pocieszenia. Zamiast tego, on się rozłączył. Chwilę później Allison dostrzegła go w tym samym szpitalnym korytarzu z Heidi. Jego ręka delikatnie spoczywała na jej ramieniu, jego głos był łagodny i kojący, gdy ją pocieszał. „Nie martw się. Jestem tutaj.” W tej chwili Allison w końcu zrozumiała. W oczach Luciana nigdy nie była jego żoną. Tylko pionkiem. Jej serce się rozpadło. Poprosiła o rozwód. Po opuszczeniu bezmiłości małżeństwa, Allison rzuciła się w pracę. Kobieta, którą wszyscy się wyśmiewali, wzniosła się jak feniks, budując miliardowe imperium własnymi rękami. Ale papiery rozwodowe nigdy nie nadeszły. A Alfa, który kiedyś traktował ją jak obcą? Zaczął pojawiać się wszędzie, gdzie poszła — obserwując, czekając, odmawiając jej odejścia. Po gali charytatywnej, Allison zmierzała do swojego samochodu, gdy nagle wysoka sylwetka zablokowała jej drogę. Zimny i nietykalny Alfa zepchnął ją w kąt, jego głos był chrapliwy od desperacji. „Kochanie, wróć ze mną do domu.” Allison tylko się uśmiechnęła. „Alfa Lucian, nie nazywaj mnie tak. Już jesteśmy rozwiedzeni.” „Teraz jestem singlem.”
Rozdział 1 Dzień, w którym straciłem moje szczenię
Perspektywa Allison
Oślepiające światła przeszyły moje powieki, gdy powoli otworzyłam oczy, ostry zapach środków dezynfekujących przylegał do każdego oddechu. Pod sobą usłyszałam sztywne szpitalne prześcieradła, gdy się poruszyłam, a ostry ból przeszył mój brzuch. Moje gardło było jak papier ścierny.
"Luna Allison?" Pielęgniarka o życzliwych oczach podeszła do mojego łóżka. "Jesteś przytomna."
Próbowałam usiąść, ale ostry ból zmusił mnie do powrotu na poduszkę. "Co się stało?" Mój głos był chrapliwy, cienki.
Wyraz twarzy pielęgniarki zmienił się w wyuczoną, ostrożną współczucie. "Bardzo mi przykro, Luna," wyszeptała. "Niektórzy członkowie watahy znaleźli cię nieprzytomną w magazynie." Zatrzymała się, jakby wybierała słowa, które mnie nie złamią. "Po badaniu potwierdziliśmy, że byłaś poważnie niedożywiona—i że przekroczyłaś granice swojego ciała. Twoje szczenię... nie przeżyło. Krwawienie było poważne, ale ustabilizowaliśmy cię."
Przez chwilę nie rozumiałam słów. Mój umysł próbował przetłumaczyć je na coś innego—coś, co można przeżyć.
A potem dotarły do mnie.
Mocno.
Moje serce zaczęło biec.
Potem się zacięło.
A potem zatrzymało się—na tyle długo, by cisza wewnątrz mnie mogła krzyczeć.
Moja ręka instynktownie przesunęła się do mojego teraz pustego łona. Brak czułam fizycznie, jakby ktoś wydrążył mnie łyżką i zostawił krawędzie krwawiące.
*Ally, nasze szczenię... nasze maleństwo...* Głos Jasmine brzmiał w moim wnętrzu, żal mojej wilczycy odzwierciedlał mój własny.
"Wiem," wyszeptałam na głos. "Wiem, Jas." Moje usta ledwo się poruszyły. Nawet mówienie wydawało się, że może mnie złamać.
Drżącymi palcami sięgnęłam po telefon na stoliku nocnym. Mój Alfa, Lucian, musiał wiedzieć o naszym straconym szczenięciu.
*Nie będzie się tym przejmował,* Jasmine warknęła cicho. *Nigdy się nie przejmował. Fenrir nie czuje naszej więzi. Wszyscy to wiedzieliśmy od początku.*
"Musimy spróbować," wymamrotałam, wybierając jego numer. Ekran rozmył się—czy to przez łzy, czy przez to, że moja wizja wciąż odmawiała skupienia się na rzeczywistości.
Jeden sygnał.
Dwa sygnały.
Trzy.
Każdy sygnał był jak młot na moich żebrach. Każdy sygnał sprawiał, że mój żołądek się zaciskał, jakby moje ciało wciąż nie rozumiało, że już straciło.
Odebrał, ale jego głos był lodowaty. "Co się stało, Allison?"
"Lucian, jestem w szpitalu," wydusiłam, mój głos łamał się. "Ja—"
Westchnął. Nie zszokowany. Nie załamany. Po prostu... zirytowany. Jakbym przerwała coś ważnego. Jakbym rozlała kawę na jego harmonogramie.
"Jestem na spotkaniu," przerwał mi ostro. "Nie przeszkadzaj mi, chyba że to ważne."
Moje palce zacisnęły się na telefonie, aż poczułam ból w stawach. "Ale Lucian, nasze p—"
"Zajmij się tym sama." Linia zgasła.
Patrzyłam na telefon, nie wierząc. Mój puls huczał w moich uszach. Przez chwilę nie mogłam oddychać. Nie z powodu bólu—z powodu upokorzenia. Dwa lata małżeństwa, a to—to był partner, którego próbowałam kochać?
Zostawił nas samych, Jasmine jęknęła w moim umyśle. Nawet teraz.
"On nigdy mnie nie chciał," wymamrotałam, odkładając telefon na bok drżącymi rękami. "On nigdy jej nie chciał." Mój głos załamał się na ostatnim słowie, jakby moje gardło nie mogło pomieścić żalu i prawdy w tym samym czasie.
Mój umysł powrócił do czasów, kiedy byłam tak naiwna, tak boleśnie optymistyczna. Potajemnie uwielbiałam Luciana Storma od czasów szkolnych—najbardziej popularnego dziedzica Alfy w naszej akademii, mojego cichego bohatera. Prawdopodobnie nawet nie pamiętał mojego imienia z tamtych czasów, ale uratował mnie.
Po tym, jak byłam uwięziona w tym ciemnym, odizolowanym magazynie przez dwanaście przerażających godzin, to jego bystre wilcze słuchy wychwyciły moje stłumione krzyki. Znalazł mnie, uratował mnie, a ja naiwnie uwierzyłam, że mnie zauważył.
Ta ulotna fantazja, ta desperacka nadzieja, była dokładnie powodem, dla którego zbyt szybko powiedziałam "tak"—gdy Alfa Victor Storm zaproponował mi miejsce u boku Luciana jako jego Wybraną Lunę.
Alfa Victor Storm, dziadek Luciana, został poważnie ranny w ataku wyrzutków, a ja, czysto przypadkiem, byłam tą, która go znalazła i zatamowała jego krwawienie na tyle długo, by uzdrowiciele z watahy mogli przybyć. Jego wdzięczność była potężna i absolutna. A wdzięczność, w rękach Starszego jak Victor, nie brzmiała jak "dziękuję." Brzmiała jak rozkaz.
Lucian miał mnie wziąć za swoją partnerkę.
Ale w dniu naszej ceremonii związania, dowiedziałam się gorzkiej prawdy—Lucian mnie nie wybrał. Nienawidził mnie. Nie dlatego, że zrobiłam coś złego... ale dlatego, że istniałam w miejscu, gdzie powinien być jego wybór.
Wierzył, że jestem przeszkodą, niechcianym splątaniem, stojącym między nim a kobietą, którą naprawdę chciał. Nasze małżeństwo miało miejsce tylko dlatego, że jego potężny dziadek zażądał go jako zapłaty za moją niezamierzoną bohaterstwo. Nawet błogosławieństwo Bogini Księżyca nie mogło tego dla niego osłodzić.
Więź między naszymi wilkami, między Fenrirem a Jasmine, była zbyt krucha—lub może zbyt odrzucona—by jego wilk kiedykolwiek naprawdę poczuł mój. Widział mnie nie jako partnerkę, ale jako niedogodność, wieczne źródło kłopotów. Obowiązek. Smycz. Wierzył, że jestem słabością.
Sterylne powietrze przesiąknięte zapachem środków dezynfekujących nie robiło nic, by oczyścić ból, który mnie dręczył. Siedział za moimi żebrami jak kamień, na tyle ciężki, by nawet oddychanie wydawało się wysiłkiem.
Godzinę później nie mogłam dłużej leżeć w łóżku. Ściany szpitalnego pokoju zdawały się zacieśniać, dusząc mnie z każdą upływającą minutą.
Żal potrzebował ruchu. Jeśli zostanę w miejscu, bałam się, że się w nim rozpuszczę.
Pomimo ostrzeżeń pielęgniarki, by zostać w łóżku, ostrożnie zwiesiłam nogi na krawędzi, grymasząc z bólu, który promieniował przez mój brzuch. Już nie był ostry—tylko głęboki, bolesny puls, jakby moje ciało opłakiwało w swoim własnym języku.
"Muszę tylko skorzystać z toalety," powiedziałam jej, gdy spojrzała na mnie z dezaprobatą.
Unosiła się, z troską marszcząc brwi. "Luna, proszę—zrób to powoli."
"Robię," obiecałam, chociaż mój głos nie brzmiał przekonująco nawet dla mnie. Moje ręce przesuwały się wzdłuż poręczy łóżka, stabilizując mnie jak staruszka.
Powoli, dotarłam do drzwi, wdzięczna, że mój pokój był blisko stacji pielęgniarskiej. Korytarz był cichy, zaledwie kilku pracowników poruszało się w pobliżu.
Szpital pachniał środkiem dezynfekującym i kawą od ludzi pozbawionych snu. Miękki skrzyp towarzyszył każdym krokom moich skarpetek na podłodze, żenujący dźwięk, który sprawiał, że czułam się krucha.
Toaleta była tuż za rogiem, a byłam prawie na miejscu, gdy z sąsiednich pokoi pacjentów dobiegły znajome głosy.
"Czy jesteś pewna, że czujesz się lepiej? Możemy zasięgnąć drugiej opinii, jeśli nie jesteś zadowolona z tego, co powiedział lekarz."
Zamarłam, przyciskając się do ściany w pobliżu rogu. Głęboki głos Luciana był nie do pomylenia.
Mój puls skoczył.
Mój bezwonny wilczy rys zawsze był uważany za słabość w hierarchii watahy—nikt nie mógł wyczuć naszej obecności, chyba że nas zobaczył.
Ale w tej chwili stało się to moją największą przewagą.
Ostrożnie zajrzałam za róg.
Stali tam, tuż przed pokojami konsultacyjnymi. Ramię Luciana było ochronnie owinięte wokół talii Heidi, jej głowa spoczywała na jego ramieniu.
Jego twarz była pełna troski, z delikatną opieką, która łamała coś we mnie.
To nawet nie widok bolał najbardziej.
To była miękkość w nim—zarezerwowana, najwyraźniej, dla wszystkich oprócz mnie.
"Jestem w porządku, naprawdę." Głos Heidi brzmiał słodko i lekko, jakby stworzona była do pocieszania. "Dziękuję, że ze mną przyszedłeś, Lucian. Tak się zmartwiłam, gdy poczułam te skurcze."
Heidi Lawrence. Jego szkolna miłość. Moje gardło się zacisnęło, aż przełykanie stało się niemożliwe. Moje dłonie stały się zimne. Palce drżały.
"Mówiłem ci, że będę przy tobie, prawda?" Głos Luciana opadł, intymny. "Kiedy tylko mnie potrzebujesz."
Zawsze być dla niej. Słowa okrutnie odbijały się w moim umyśle. Nie mógł mnie nawet wysłuchać przez pięć sekund, gdy dzwoniłam, by powiedzieć mu o naszym szczenięciu... a teraz był tutaj, trzymając ją, obiecując jej cały świat.
Szybko się cofnęłam, ręka zaciskając się na moich ustach, by stłumić szloch w moim gardle.
Złapałam jeszcze jedno spojrzenie, gdy się wycofałam—palce Heidi wplatały się w koszulę Luciana, zaborczo i swobodnie, jakby nigdy nie wątpiła, że tam należy.
A Lucian—Lucian jej na to pozwolił.
Jakoś dotarłam z powrotem do mojego pokoju, zapadając się na łóżko, gdy moje nogi się poddały. Moje ręce drżały, gdy ocierałam policzki, ale łzy wciąż płynęły. Tępy ból w moim brzuchu nasilił się z każdym oddechem, ale to nic w porównaniu do surowego, łamiącego bólu, który rozrywał moją duszę.
*To nie jest w porządku, Ally,* Jasmine nalegała. *Nie jesteśmy gorszymi wilkami. Zasługujemy na partnera, który ceni więź... który ceni nas.*
Patrzyłam w sufit, obserwując, jak fluorescencyjne światło rozmywa się w wodnistej aureoli. Gdzieś między jednym mrugnięciem a drugim, coś we mnie się zmieniło.
*Powiedz to,* wyszeptała Jasmine, głos niski i śmiertelny. *Nazwij to, co on zrobił.*
Powietrze drapało mnie w gardle.
*On nas zostawił.*
Przerwa.
Warkot Jasmine owijał się wokół mojego kręgosłupa. *A on wybrał ją.*
Moje palce zacisnęły się na brzuchu—już nie delikatnie. Ochronnie. Zaborczo.
"Koniec," powiedziałam, a te dwa słowa brzmiały jak zamek, który się zatrzasnął.
Jasmine zamarła. *A jeśli wróci?*
Mój puls się ustabilizował. Jeden. Dwa. Trzy.
"Wtedy się nauczy," wyszeptałam, "że nie jestem Luną, którą można porzucić. Jestem partnerką, którą powinien był się bać stracić."
Rozdział 2 Weźmy rozwód
Punkt widzenia Allison
Minęły trzy dni, odkąd zostałam wypisana i wróciłam do watahy. Nikt nie zapytał, jak się czuję. Nikt się nie odezwał. Dokumenty czekały na mnie, już się nagromadziły w gabinecie—
Jakbym była tylko wynajętą sprzątaczką dla watahy. Przydatna, ale nigdy naprawdę dostrzegana.
Ale czy to naprawdę ja?
Siedziałam przy biurku i wpatrywałam się w moje notatki badawcze sprzed małżeństwa. Pracowałam nad obiecującymi badaniami tradycyjnych ziół, które mogłyby pomóc w leczeniu wilkołaków. Moja praca była na tyle obiecująca, że profesor Jenkins, mój mentor i członek watahy Moonstone, zwerbował mnie do swojego zespołu mimo mojego młodego wieku. To była moja pasja, mój cel—dopóki spotkanie Victora Storma nie zmieniło wszystkiego.
Z drżącymi palcami sięgnęłam po telefon i wybrałam numer, którego nie dzwoniłam od prawie dwóch lat.
"Allison? To naprawdę ty?" Znajomy głos profesora Jenkinsa sprawił, że łzy napłynęły mi do oczu. Szczera ciepłość










