
ZATRACONA PRZEZ DONA MAFII
- 👁 9.8K
- ⭐ 9.2
- 💬 703
Opis
„Masz w sobie urodę, która przyciąga mężczyzn, prawda? W tym pokoju było mnóstwo nagich kobiet, ale w momencie, gdy weszłaś, mężczyźni stracili kontrolę. Chcieli cię. Chcieli cię posiadać.” Jego palce suną po mojej szczęce, unosząc mój podbródek. „Nie wiedząc, że już do mnie należysz.” Przełykam głośno, mój oddech utknął w gardle. Odchodzi, siadając wygodnie na krześle. Rozpina swój płaszcz, opiera się i rozkłada nogi jak król, którym, jak sądzę, jest... A potem jego głos staje się śmiertelny. „Od teraz, Ariella Costa, jesteś moja do użycia. Moja do zabawy. Moja, żeby robić z tobą, co tylko zechcę.” Te słowa uderzają mnie jak zawał serca. „Twoje ciało należy do mnie. Twój umysł należy do mnie. Twoja dusza należy do mnie.” Uśmiecha się złośliwie, jego ciemne oczy wbijają się w moje. „Należysz do mnie.”
Rozdział 1. Ona jest
Znowu spóźniłam się do pracy. Mieć czteroletniego malucha to niełatwe zadanie.
Dziś rano Leon obudził się chory, z gorączką. Nie mogłam wziąć go do przedszkola ani zostawić samego, więc musiałam poprosić sąsiadkę, Tracy, o pomoc. Zgodziła się, gdy obiecałam, że zapłacę jej swoimi napiwkami. Dałam jej trochę pieniędzy, rzuciłam Leonowi ostatnie zmartwione spojrzenie i pocałunek, a potem wybiegłam z domu.
W momencie, gdy weszłam do restauracji, wiedziałam, że dzisiaj coś jest inaczej. W powietrzu czuło się napięcie, niepokój, którego nie mogłam zidentyfikować. Ledwo zdążyłam przebrać się w uniform w tylnym pomieszczeniu, gdy pojawił się menedżer.
"Gdzie byłaś, Ariella?" warknął.
Nigdy nie krzyczał. Zawsze był opanowany, nawet pod presją. Ale dzisiaj wydawał się zdenerwowany—nawet nerwowy.
Przełknęłam głośno.
Nie było łatwo zdobyć tę pracę. To nie była zwykła restauracja—było to ekskluzywne, wysokiej klasy miejsce, w którym zatrudnienie graniczyło z cudem. Jedynym powodem, dla którego tu byłam, był Damien. Poznałam go w trudnych okolicznościach i uratowałam na ulicy pewnego dnia, a gdy zapytał, co może zrobić w zamian, poprosiłam o pracę.
Ukończyłam tylko liceum i ledwo przeszłam rok i pół studiów, zanim musiałam zrezygnować. Musiałam brać każdą pracę, jaką mogłam znaleźć—dwie, czasem trzy prace dziennie—tylko po to, by zająć się Leonem.
To prawda, co mówią: od bogactwa do niczego. To jest definicja mojej historii.
I dlatego nie mogę sobie pozwolić na utratę tej pracy.
"Pośpiesz się, Ariella. Dzisiaj jest ważny dzień i nie możemy sobie pozwolić na błąd," mówi Damien, jego ton ostry. "Potrzebuję cię w moim biurze. Pronto."
"Tak, Damien. Obiecuję, że będę szybko."
"I wyglądaj schludnie," dodaje, zanim odwraca się na pięcie i odchodzi.
Przebrałam się w rekordowym czasie, przeczesałam włosy palcami i nałożyłam wystarczająco dużo makijażu, by wyglądać elegancko. Następnie pobiegłam do jego biura, serce mi waliło.
Kiedy weszłam, znalazłam go w głębokiej rozmowie z dwoma mężczyznami, których nigdy wcześniej nie widziałam. Ich twarze były nieprzeniknione. Wymienili kilka ostatnich słów, skinęli głową do Damiena i wyszli.
"Zamknij drzwi," poleca, gdy tylko zniknęli.
Robię, co mówi, a on przechodzi do sedna sprawy. "Musisz obsłużyć VIP-owski pokój na górze."
Moje brwi łączą się w jedną linię. Pracuję tu wystarczająco długo, ale nigdy nie pozwolono mi tam wejść. "Ekskluzywny VIP-owski pokój?"
"Tak," mówi szybko. "A zanim zapytasz—nie zadawaj żadnych innych pytań. Po prostu wykonuj swoją pracę."
Coś w jego głosie jest nie tak. Zdenerwowany. Pośpieszny. "Ludzie dzisiaj wydają się napięci," zauważam.
"To nie twoja sprawa. Musisz się skupić. Jesteś dobra w tym, co robisz, pracujesz tu wystarczająco długo, wyglądasz jak trzeba i masz odwagę. Ale słuchaj mnie uważnie, Ariella." Jego głos opada. "Kiedy tam wejdziesz, jesteś posągiem. Duchem."
Dreszcz przebiega mi po plecach.
"Nie słuchasz, co mówią. Nie nawiązujesz kontaktu wzrokowego. Nie widzisz nikogo. Nie słyszysz nic. Przyjmujesz rozkazy. Obsługujesz. Wychodzisz. Rozumiesz?"
Przełknęłam głośno. "Tak, Damien. Rozumiem."
"Dobrze. Gina się tym zajmowała, ale miała załamanie nerwowe. Więc ty ją zastąpisz." Jego wzrok jest stanowczy. "Bądź silna, Ariella."
Kiwnęłam głową i wyszłam, moje nerwy napinały się z każdym krokiem w stronę VIP-owskiego pokoju.
Kiedy otworzyłam drzwi, zaniemówiłam.
Pokój był pełen. Mężczyźni siedzieli rozłożeni na luksusowych kanapach, kobiety opadały na nie, ich ręce swobodnie wędrowały. Niektórzy rozmawiali szeptem. Niektórzy się całowali. Powietrze było gęste od czegoś, czego nie potrafiłam nazwać—ale rozpoznawałam ten świat.
Kiedyś byłam jego częścią. I przysięgłam, że nigdy nie wrócę.
Przypominam sobie instrukcje Damiena. Nie widzisz nic. Nie słyszysz nic.
Po prostu obsługuj i wychodź.
Przechodzę przez pokój, zbierając puste butelki i szklanki, i zastępując je świeżymi. Nie nawiązuję kontaktu wzrokowego. Nie zatrzymuję się. Ale wiem, kim są. Łapię migawki tatuaży, garniturów, ich obecności—krzyczą mafia.
Przyjmuję zamówienia, trzymając głowę w dół, udając, że nie słyszę szeptów, umów zawieranych w cichych głosach.
A potem to czuję. Rękę na moim tyłku.
Instynkt bierze górę. Odsuwam ją bez zastanowienia.
Śmiech wybucha. Utrzymuję twarz bez wyrazu, udając, że to się nie wydarzyło. Już przyjęłam wszystkie zamówienia, więc zamierzam odejść, ale zanim zdążę, ręka chwyta mnie za nadgarstek.
"Dokąd uciekasz, słodka?" Niski głos szepcze, ociekając rozbawieniem. "Nie chcesz się dobrze bawić?"
Nie nawiązuję kontaktu wzrokowego. Utrzymuję głos neutralny. "Zaraz przyniosę twoje zamówienia." Próbuję się wyrwać, ale jego chwyt się zaciska.
Wyciąga plik pieniędzy, zdziera kilka banknotów i rzuca je na moją pierś.
"Te pieniądze mogłyby cię żywić przez rok," uśmiecha się. "Co powiesz? Może przeniesiemy to do łazienki i szybko to załatwimy?"
Mój żołądek się przewraca, ale zmuszam się do zachowania neutralnego wyrazu twarzy. Potrzebuję tej pracy. Muszę to przetrwać przez kilka godzin.
"Dziękuję, ale teraz pracuję," mówię jak najspokojniej.
Inny mężczyzna chwyta mnie za ramię, próbując wciągnąć mnie na swoje kolana. Walczę z nim, moje tętno przyspiesza. Śmiech dzwoni mi w uszach, powietrze gęste od rozbawienia z mojej upokorzenia.
A potem—
"Stop!"
Jedno słowo przerywa hałas, głębokie i rozkazujące. Mocne.
Pokój zastyga. Śmiech umiera natychmiast.
I po raz pierwszy podnoszę oczy. Lądują na mężczyźnie na czołowej pozycji przy stole.
O mój Boże. Zamarłam.
Nigdy nie myślałam—nawet w milionie lat—że moja przeszłość mnie dogoni. Że kiedykolwiek go znowu zobaczę. Nie tak szybko. Nie tutaj.
Ale oto jest.
Stoję tam, sparaliżowana, mój umysł pusty. Nie wiem, co zrobić. Co powiedzieć.
Mężczyzna trzymający mnie za nadgarstek chichocze, nieświadomy mojego zamieszania.
"Co jest, Don? Tylko się trochę bawię. To nie tak, że ją zmuszam czy coś. Ona tego chce."
Inny głos dołącza, szydząc. "Tak, jaki jest problem? Czy ona jest jedną z twoich dziwek czy coś?"
Wzdrygam się na to słowo.
A potem—
"Właściwie," mówi, jego głos gładki, zimny. "Ona jest."
Mój oddech zatrzymuje się.
Szok trzyma mnie w miejscu, ale on nie kończy. Lekko pochyla się do przodu, jego oczy wbijają się w moje.
"Ona jest moją małą zabawką," kontynuuje. "I nie lubię, gdy inni bawią się moimi zabawkami."
Uścisk na moim nadgarstku znika, jakbym zamieniła się w ogień. Mężczyzna cofa się, ręce uniesione, jego twarz blednie.
"Przepraszam, Don. Przepraszam. To się nie powtórzy. Nie wiedziałem—"
Don.
Moje serce uderza w żebra. On jest Donem?
Moje tętno huczy w uszach. Jak? Co stało się z jego ojcem? Jak został Donem?
Niski chichot przerywa moje pędzące myśli. "Twoja piękna, mała rosyjska żona by się temu nie spodobała."
Rozdział 2. Mój
Nawet nie odwracam się w stronę głosu. Czuję, jakbym miała zamienić się w kamień. Powinnam się tego spodziewać, biorąc pod uwagę wszystko, co wydarzyło się lata temu. Oczywiście, że jest żonaty. Czy myślałam, że będzie czekał na mnie całe życie?
Ale wciąż nie mogę w to uwierzyć. Wciąż nie jestem gotowa na ból, który mnie ogarnia, gdy słyszę, że poszedł dalej, że jest żonaty i ma rodzinę.
Czuję, że zaraz się rozpłaczę.
Asher nic nie mówi. Po prostu na mnie patrzy, a ja stoję tam. Zamarznięta w miejscu.
Nagle szczeka: „Wynocha!” Brzmienie jego głosu, siła w nim—wydaje się, że jest w tym trochę złości, i nie mogę się powstrzymać, więc zaczynam biec w stronę drzwi.
Ale potem znów mnie zatrzymuje.
„Nie ty,” mówi.
„Wszyscy na zewnątrz,” kontynuuje.
Wszyscy wstają, a całe pomieszczenie opróżnia się w mgnieniu oka.
Zostaję tam, patrząc na niego, gdy on patrzy na mnie, po pros




