
Fałszywy Mąż, Prawdziwy Milioner
- Gatunek: Billionaire/CEO
- Autor: TheBlues
- Rozdziały: 93
- Status: Ukończona
- Ocena wiekowa: 18+
- 👁 6.4K
- ⭐ 7.5
- 💬 435
Opis
„Nigdy niekończące się kłamstwo zaczyna się od pragnienia czegoś. Jak daleko możesz się posunąć dla osoby, którą najbardziej cenisz? Jak głęboko możesz kopać, aby wszystko poszło zgodnie z twoim planem? Solana Stone była pozbawiona miłości, a mimo to jej serce nigdy nie szuka zemsty. Została zmuszona do małżeństwa z nieślubnym synem rodziny Evansów, zastępując swoją przybraną siostrę, która ukradła jej chłopaka. Jej życie z mężem było proste. Nauczyła się żyć wygodnie w małym domu z nim i później odkryła, że zakochuje się w swoim mężu. To było jak magia, była oczarowana. Ale jak może być szczęśliwa z życiem, które ma, gdy żyje w kłamstwie?”
Rozdział 1
Solana Stone – POV
Wyrafinowana, życzliwa i odważna kobieta. Tak widzą mnie inni ludzie. Widziałam brzydką stronę świata. Zostałam osierocona w młodym wieku i adoptowana, nie po to, by mnie kochano, ale po to, by mnie znęcano i pogrzebano. Moje serce stało się kamieniem, kamieniem ukształtowanym przez doświadczenia. Jako projektantka biżuterii cenię kamień, cenię siebie.
Zmęczona i senna weszłam do domu rodziny Stone. Wezwano mnie dziś rano do szpitala, ponieważ u Marthy, jedynej osoby, która się o mnie troszczy, zdiagnozowano ostrą niewydolność nerek. Martha jest dla mnie jak matka i nie ma mowy, żebym ją zaniedbała. Cały dzień był tak wyczerpujący, a do tego muszę ponieść koszty leczenia, bo Martha nie ma już żadnej rodziny. O Boże! Skąd wezmę pieniądze, które uratują życie Marthy?
Wyjęłam telefon z torebki, spodziewając się telefonu, a nawet wiadomości od mojego chłopaka, ale nic nie było. Pewnie jest zajęty.
Moje kroki były tak lekkie, że nie wydawały nawet cichego dźwięku. Przeszłam obok pokoju mojej siostry, ale pewien cichy jęk i znajomy głos zwróciły moją uwagę.
„Och! Och, Hans! Głębiej, kochanie! Pieprzyć! Tak!”
Zamarłam i powoli odwróciłam głowę w stronę drzwi pokoju mojej złej siostry, Agathy. W środku nocy, wraz z chłodem nocnej bryzy, poczułam ukłucie w sercu. Hans i Agatha?
Zacisnęłam pięści i powoli podeszłam bliżej, zaglądając przez szparę, ponieważ drzwi nie były prawidłowo zamknięte. Moje oczy rozszerzyły się. Zapomniałam, jak się oddycha. Zobaczyłam mojego zdradzającego chłopaka na mojej siostrze. Oboje byli nadzy, spoceni i dyszeli. Wpatrywałam się w twarz Hansa. Jego przystojna twarz wyrażała zbyt wiele przyjemności i to tak bardzo bolało. Czułam, jakby moje serce było rozrywane na strzępy.
„Dlaczego – Och! Tak! Tak, Hans! Głębiej!” – krzyknęła Agatha. Jej plecy wygięły się w łuk, wyraźnie ciesząc się potwornym tempem mojego chłopaka.
Tak cholernie brudna! Tak cholernie dziwkarska!
„Och, kurwa! Agatha! Smakujesz tak dobrze!”
Moje usta rozchyliły się. Zamiast bólu, na mojej twarzy pojawił się wstręt, gdy usłyszałam, jak Hans jęczy te słowa. Cieszą się sobą, za moimi plecami. Są tak cholernie obrzydliwi.
„Dlaczego jej nie rzucisz?” – zapytała Agatha, dysząc. „Rzuć ją i baw się ze mną, Hans. Och! Kurwa! To jest to, kochanie! Szybciej!”
Hans nie odpowiedział, zamiast tego przyspieszył tempo. Wydawał się zbyt pochłonięty tym, co robił, by zrozumieć, co mówi Agatha. Rzucić mnie? Naprawdę? Pieprzyć cię, Agatho!
„Tak!” – szepnęłam gorzko, powoli kiwając głową. „Jesteś naprawdę zajęty… moją siostrą”.
„Och! Hans, kochanie! Już idę!” – dziwkarski głos Agathy znowu wypełnił moje uszy i cholernie tego nienawidziłam.
Wściekła, zacisnęłam pięści i kopnięciem otworzyłam drzwi. To, co zrobiłam, wywołało głośny huk, zatrzymując dwóch zdrajców za drzwiami. Podniosłam twarz i spotkałam parę zszokowanych oczu Hansa. Wyglądały na tak zszokowane, ale twarz Agathy stała się potem figlarna. Oczywiście, że tak. Zobaczyła moją złą twarz.
„Zdrajcy!” – warknęłam na nich. Moja klatka piersiowa szybko się poruszała, usprawiedliwiając mój gniew. Chciałam płakać, ale byłam zbyt zła i zniesmaczona, by uronić choć jedną łzę.
„Sol! O Boże! Sol! To nic!” – zawołał Hans, zbierając swoje ubrania. Spieszył się; był zdenerwowany, gdy się ubierał. „Kochanie, proszę! Wybacz mi! J-ja nie chciałem—”
„Wsadzić jej swojego kutasa?” – przerwałam mu, szokując go. Zaśmiałam się bez humoru. Co za wymówka. Na szczęście nie powiedział, że to wypadek.
Twarz Hansa zbladła. „Sol…”
Moje oczy wyostrzyły się. „Moje imię jest zbyt piękne, żebyś je wypowiadał. Nigdy więcej nie wypowiadaj mojego imienia, ty dupku”.
Spojrzałam na nich uważnie. Mój ton i wyraz twarzy zamroziły zarówno Hansa, jak i Agathę. Byłam już tak zmęczona, a ta sytuacja pogorszyła mój stan. Moje serce biło z rozczarowania i obrzydzenia. Nie mogłam uwierzyć, że mój chłopak sypia z moją siostrą. Był słodki i troskliwy, ale co się stało? Jak długo to robili za moimi plecami? Czy nie jestem wystarczająca? Chcę zadać sobie to pytanie, ale nie. Nie stracę siebie dla dupka takiego jak Hans.
„Kochanie—”
Wciągnęłam powietrze. Moje serce wciąż się ściskało, gdy patrzyłam na Agathę. Suka uśmiechnęła się do mnie, wyraźnie ciesząc się z tego, co się dzieje. Zrobiła to celowo.
„Kochanie, proszę…”
Potrząsnęłam głową, ponownie wbijając wzrok w Hansa. Zimny, bez emocji i obojętny. Wiem, że okazywałam te emocje i jestem pewna, że Agatha to zauważyła, bo jej uśmiech zniknął. Wyglądała na tak rozczarowaną moim wyrazem twarzy. Oczywiście spodziewała się, że się załamię. Spodziewała się, że będę płakać rzekę po zobaczeniu ich razem. Coś, na co nigdy nie pozwolę.
„Pozwól mi wyjaśnić” – głos Hansa się załamał. „A-Agatha mnie uwiodła. Kocham cię, kochanie. Proszę, wybacz mi”.
Został uwiedziony? Co za kiepska wymówka. To typowe wyjaśnienie brudnego dupka, który nie ma jaj, żeby powiedzieć „nie” pokusom. Gdyby naprawdę mnie kochał, nie pozwoliłby, by jego potrzeby seksualne nim kierowały.
„Skończyłam, Hans” – stwierdziłam gorzko, potrząsając głową. Rozczarowana nim. „Skończyliśmy”.
„Nie!” Hans podbiegł do mnie i uklęknął. Chwycił moje ręce i zaczął je całować, błagając o przebaczenie. „Nie, nie, kochanie. Nie skończyliśmy. Kocham cię, Sol. Proszę, nie zostawiaj mnie”.
Zacisnęłam szczęki i odepchnęłam jego ręce. Spojrzałam na niego z gniewem. „Nie dotykaj mnie”.
Hans zaczął uderzać się po twarzy, patrząc mi w oczy. Jego oczy błagały. „Proszę, Sol. Po prostu mnie zran. Uderz mnie, uderz mnie pięścią i kopnij mnie. Tylko nie tak. Nie zostawiaj mnie, proszę. Potrzebuję cię. Kocham cię”.
Z odrazą odepchnęłam jego ręce, patrząc na niego ostro. Bez słowa uderzyłam go, bardzo mocno. Tak, jak prosił. Hans słabo upadł na podłogę. Podniosłam podbródek i spojrzałam na Agathę, która patrzyła na mnie z gniewem. Bolało, owszem, ale znałam swoją wartość. Wiedziałam, kiedy walczyć. A mój związek z Hansem nie był wart walki.
Ponownie wbiłam wzrok w Hansa. „Skończyliśmy, Hans. Zrywam z tobą”.
„Nie!” Hans ponownie próbował mnie dotknąć, ale szybko cofnęłam się o krok. Odraza i nienawiść w moich oczach były wyraźne. Jestem pewna, że widział to wyraźnie. To jego wina.
Hans płakał. „Kocham cię, Sol. Kocham cię tak bardzo! Proszę, daj mi jeszcze jedną szansę”.
Zaśmiałam się drwiąco. „Twoja miłość jest zbyt płytka, Hans. Nie jest warta kolejnej szansy”.
„Co tu się dzieje?”
Robert Stone, a za nim jego żona Lolita, weszli do sypialni. Para była zszokowana, widząc Hansa prawie nagiego na podłodze. Ich córka, Agatha, leżała na łóżku, przykryta jedynie białymi prześcieradłami.
Podniosłam podbródek. Emocje opuściły moje oczy.
„CO TO JEST, AGATHO?” – krzyknęła z gniewem Lolita, moja adopcyjna matka.
Jej mąż, Robert, spojrzał na córkę z wielkim gniewem. „Coś ty zrobiła? Masz poślubić Jordana Evansa, Agatho. Co to jest?”
Agatha wstała z łóżka i gwałtownie potrząsnęła głową. „Nie, tato! Nie chcę poślubić nieślubnego syna. I czy nie słyszałeś plotek? On jest leniem”.
Zacisnęłam szczęki. Ma czelność obrażać innych ludzi, kiedy sama jest brudniejsza. Patrzyłam, jak twarz Agathy czerwienieje. Zawsze chciałam uderzyć ją w twarz za to, że tak źle mnie traktowała. Posiadanie takiej adopcyjnej siostry jak ona jest jak przekleństwo.
„Nie obchodzi mnie to” – warknął na nią Robert. „On nadal jest Evansem, a my złożyliśmy obietnicę jego rodzinie. Nasza rodzina dotrzymuje obietnic. Nigdy nie łamiemy słowa. Więc poślubisz go, czy ci się to podoba, czy nie”.
„Nie poślubię tego bezużytecznego faceta, tato!” – krzyknęła Agatha. Jej twarz była czerwona i zła.
„Nic na to nie poradzisz, Agatho” – warknęła Lolita. „Zdecydowaliśmy”.
Potrząsnęłam głową i miałam już wyjść. Wolałabym nie marnować więcej czasu na tę bezsensowną rozmowę. Widziałam wystarczająco. Słyszałam wystarczająco.
„Jestem w ciąży”.
I to już za dużo.
Powoli odwróciłam się do Agathy. Patrzyła w oczy swojego ojca. Poczułam, jak moja nienawiść staje się silniejsza po usłyszeniu tego wyznania.
Jest w ciąży? Więc robili to od dłuższego czasu? Chcę się śmiać. Nie mogę w to uwierzyć. Zostałam oszukana. Nie mogłam powstrzymać się od wspomnień z Hansem i poczułam taką odrazę. To znaczy, że całowałam te obrzydliwe usta. Chce mi się wymiotować.
To szaleństwo. Hans ma czelność prosić o kolejną szansę, skoro oszukiwał mnie od dłuższego czasu.
„Co powiedziałaś, Agatho?” – zapytał Robert bardzo niebezpiecznym głosem. Spojrzałam na niego. Nigdy mnie nie dręczył, ale był zbyt tchórzliwy, by mnie bronić.
Agatha usiadła obok Hansa i spojrzała na nich. „Jestem w ciąży z dzieckiem Hansa, tato. Nie mogę poślubić tego Evansa”.
Lolita westchnęła i zakryła usta. „O mój Boże! Co robimy? Nie możemy złamać obietnicy z Evansami”.
Poczułam, jak moje serce ponownie się ściska, gdy spojrzałam na Hansa. Patrzył na Agathę z zszokowaną miną. Ból ponownie zaatakował moje serce. Hans to totalny dupek. Odwróciłam się i miałam już ponownie wyjść, gdy Lolita chwyciła mnie za nadgarstek. Zszokowało mnie to, ale ukryłam swoje emocje. Leniwie wbiłam wzrok w moją adopcyjną matkę. Co teraz?
Czy będzie mnie besztać za to, że do tego doszło? Jestem tak zmęczona tym gównem. Chcę po prostu stąd wyjść.
„Zajmij miejsce swojej siostry”.
Dzwoni mi to w głowie, ale nie mogłam tego przetworzyć. Zajmij co? Oblizałam usta, nie mogąc zaakceptować tego, co właśnie usłyszałam. „C-co?”
Lolita puściła mój nadgarstek. Jej oczy wyostrzyły się. „Poślub Jordana Evansa, Solano”.
Poślubić… Jordana Evansa? Tego mężczyznę, który miał poślubić Agathę?
Wciągnęłam powietrze, zszokowana. Czułam się tak odizolowana. Czy nie są zadowoleni ze sposobu, w jaki mnie traktują? Czy naprawdę muszę tak bardzo cierpieć? Dlaczego w ogóle mnie adoptowali? Żeby mieć ludzką lalkę do zabawy?
Chciałam się śmiać. Jeśli to żart, to nie jest śmieszny.
Pomimo połączonego rozczarowania, bólu, gniewu, nienawiści i obrzydzenia, które czułam w sercu, moje oczy pozostały obojętne. Okazywanie bólu tym chciwym ludziom tylko podsyci ich pragnienie złamania mnie. Czułam się jak pionek uwięziony wśród potężnych figur. Muszę dotrzeć do bazy wroga, abym mogła wybrać swoje przeznaczenie, ale na razie będzie to niemożliwe, zwłaszcza po tym, jak Lolita ponownie się odezwała.
„Martha potrzebuje pieniędzy, prawda? Dam ci pieniądze na jej leczenie, ale musisz poślubić Jordana Evansa”. Głos Loli był arogancki. Prawdopodobnie dlatego, że wiedziała, że nie mam innego wyboru.
Poczułam, jak moje kolana słabną. Uderzyła mnie w mój najsłabszy punkt.
Spojrzałam na Agathę i zobaczyłam, jak się potajemnie uśmiecha. Zacisnęłam szczęki i powoli potrząsnęłam głową. Jak okrutny może być ten świat? Zostałam zdradzona, a teraz jestem wykorzystywana. To szaleństwo!
„No dalej, Solano. Skoro jesteś tu bezużyteczna. Równie dobrze możesz użyć swojego mózgu, aby uratować kobietę, którą najbardziej cenisz. To jedyny sposób, aby zarobić pieniądze w mgnieniu oka” – zadrwiła Lolita. Drwienie i obrażanie mnie naprawdę stało się jej hobby.
Zacisnęłam powieki. Moja skroń pulsowała z gniewu. Chciałam płakać. Chciałam wykrzyczeć swój gniew, ale powstrzymałam się. Dla Marthy. Obiecałam zrobić dla niej wszystko.
Przełknęłam ślinę. Aby uratować kobietę, która wcześniej mnie uratowała, powoli skinęłam głową i spotkałam się z oczami moich adopcyjnych rodziców. „Z-zrobię to. Poślubię go”.
Moje serce krwawi jeszcze bardziej. Poślubić lenia? Myślę, że zostanę jeszcze bardziej pogrzebana.
Lolita klasnęła w dłonie z wielkiej radości. Nawet się śmiała, a dla mnie była jak zła wiedźma. „Dobry wybór, Solano. Wiedziałam, że użyjesz swojego mózgu”.
Odwróciłam się do niej plecami, w tym samym momencie łzy spłynęły mi po policzkach. Natychmiast je otarłam i podniosłam podbródek, przekonując się, że wszystko będzie dobrze, ale kogo ja oszukuję? Wszystko jest źle. Nic nie jest dobrze.
Moje zaciśnięte pięści drżały. Poślubić bezużytecznego mężczyznę? Lenia? Pogryzłam dolną wargę. Czy jest gorszy od Hansa? Mam tylko nadzieję, że nie jest oszustem. Boże, czy to kara? Niemniej jednak zignorowałam ból, zebrałam się w sobie i trzymałam się jednego ważnego powodu. Moja wolność za zbawienie Marthy. To warte poświęcenia.
Rozdział 2
Perspektywa Solany Stone
Rodziny Stone i Evans postanowiły zorganizować ślub w ogrodzie dla mnie i Jordana Evansa. To było piękne miejsce, mogłoby być romantyczne bez Agathy i Hansa, którzy ciągle na mnie zerkali. Agatha ewidentnie się tym cieszyła.
W pięknej sukni ślubnej, trzymając bukiet kwiatów—siedzę na białym monobloku. Cierpliwie czekam na mojego nieznanego przyszłego męża, który już spóźnia się o 10 minut. Nie ma też żadnego śladu rodziny Evansów, i zaczynam mieć wątpliwości. Jestem zdenerwowana. Co jeśli się nie pojawią?
Przełknęłam głośno i westchnęłam. Uczestnicy zaczynają być niecierpliwi. Spojrzałam na moich przybranych rodziców w rogu, a oni również wyglądali na wściekłych. Podrapałam się po policzku. Co jeśli on nie przyjdzie? Jest leniem. Co jeśli mnie rzuci?
Ta myśl sprawiła, że poczułam niepokój. Podgryzałam dolną wargę i rozglądałam się. Zaciśnięte pięści. Ten facet! Już go nienawidzę za to, że każe mi tak długo czekać. Nie widać tego na mo











