AlphaNovel

Mga nobelang romance

Book cover
Na-update

Pagbabalik ng Aking Lihim na Luna

  • 👁 4.5K
  • ⭐ 9.3
  • 💬 87

Deskripsyon

"Naagaw ni Allison ang sanggol. Mahal na mahal niya si Alpha Lucian sa loob ng siyam na mahabang taon. Para pakasalan siya, pinabilis niya ang kanyang pagtatapos, at sa loob ng dalawang taon, tiniis niya ang kanyang malamig na pag-uugali, ang kanyang mga pagkawala, at ang kanyang kawalang-interes sa katahimikan. Sa araw na nagmiscarriage siya, ang tanging nais niya ay isang piraso ng ginhawa. Sa halip, pinatayan siya nito ng telepono. Ilang sandali pagkatapos, nakita ni Allison siya sa parehong pasilyo ng ospital kasama si Heidi. Ang kanyang kamay ay maingat na nakapatong sa balikat nito, ang kanyang boses ay banayad at nakakaaliw habang pinapakalma siya. ""Huwag mag-alala. Nandito ako."" Sa sandaling iyon, sa wakas ay naintindihan ni Allison. Sa mga mata ni Lucian, hindi siya kailanman naging asawa. Isa lamang siyang piyesa. Nabasag ang kanyang puso. Humingi siya ng diborsiyo. Matapos iwan ang walang pag-ibig na kasal, ibinuhos ni Allison ang sarili sa trabaho. Ang babaeng minsang pinagtawanan ng lahat ay bumangon na parang isang phoenix, nagtayo ng isang bilyong dolyar na imperyo gamit ang kanyang sariling mga kamay. Ngunit hindi dumating ang mga papel ng diborsiyo. At ang Alpha na minsang tinrato siya na parang estranghero? Nagsimula siyang lumitaw sa lahat ng pinupuntahan niya—nagmamasid, naghihintay, tumatangging pakawalan siya. Matapos ang isang charity gala, papunta na si Allison sa kanyang sasakyan nang biglang harangan siya ng isang mataas na pigura. Ang malamig at hindi maabot na Alpha ay inipit siya sa pader, ang kanyang boses ay magaspang sa pagd desperation. ""Baby, umuwi ka na sa akin."" Ngunit ngumiti lamang si Allison. ""Alpha Lucian, huwag mo akong tawagin na ganyan. Diborsiyado na tayo."" ""Single na ako ngayon."""

Kabanata 1 Ang Araw na Nawalan Ako ng Tuta

POV ni Allison

Ang nakakasilaw na ilaw ay sumilong sa aking mga talukap habang dahan-dahan akong nagmulat, ang matalim na amoy ng antiseptiko ay kumapit sa bawat hininga. Sa ilalim ko, ang matitigas na kumot ng ospital ay kumaluskos habang ako'y kumilos, at isang matalim na sakit ang sumagitsit sa aking tiyan. Parang papel de liha ang aking lalamunan.

"Luna Allison?" Isang nars na may mabait na mga mata ang lumapit sa aking tabi. "Gising ka na."

Sinubukan kong umupo, pero isang matalim na saksak ng sakit ang nagpilit sa akin na bumalik. "Anong nangyari?" Ang boses ko ay raspy, manipis.

Ang ekspresyon ng nars ay nagbago sa isang sanay, maingat na pakikiramay. "Ikinalulungkot ko, Luna," bulong niya. "May ilang miyembro ng pack na nakakita sa iyo na nakahandusay sa isang silid-imbakan." Huminto siya, parang pumipili ng mga salitang hindi makakasira sa akin. "Matapos ang pagsusuri, nakumpirma naming ikaw ay labis na kulang sa nutrisyon—at itinulak mo ang iyong katawan lampas sa limitasyon nito. Ang iyong tuta... ay hindi nakaligtas. Ang pagdurugo ay malubha, pero na-stabilize ka namin."

Sa isang segundo, hindi ko naintindihan ang mga salita. Sinubukan ng isip ko na isalin ang mga ito sa ibang bagay—isang bagay na kayang mabuhay.

Pagkatapos ay bumagsak ang mga ito.

Matigas.

Ang tibok ng puso ko ay mabilis na tumakbo.

Pagkatapos ay nag-stutter ito.

Pagkatapos ay huminto—saktong sapat para ang katahimikan sa loob ko ay sumigaw.

Ang kamay ko ay kusang lumipat sa aking ngayo'y walang laman na sinapupunan. Ang kawalan ay parang pisikal, parang may humukay sa akin gamit ang kutsara at iniwan ang mga gilid na dumudugo.

*Ally, ang ating tuta... ang ating munting isa...* Ang malungkot na boses ni Jasmine ay umuukit sa loob ko, ang kalungkutan ng aking lobo ay sumasalamin sa akin.

"Alam ko," bulong ko nang malakas. "Alam ko, Jas." Bahagyang gumalaw ang aking mga labi. Kahit ang pagsasalita ay tila makakasira sa akin.

Sa nanginginig na mga daliri, inabot ko ang aking telepono sa tabi ng kama. Kailangan malaman ni Alpha mate ko, si Lucian, tungkol sa aming nawalang tuta.

*Wala siyang pakialam,* mahinang umuungal si Jasmine. *Hindi siya kailanman nag-alala. Hindi nararamdaman ni Fenrir ang ating ugnayan. Alam na namin iyon mula sa simula.*

"Kailangan pa rin nating subukan," bulong ko, dinidial ang kanyang numero. Ang screen ay malabo—maaaring mula sa mga luha o sa paraan ng aking paningin na patuloy na tumatangging tum聚 sa realidad.

Isang ring.

Dalawang ring.

Tatlo.

Bawat ring ay parang martilyo sa aking mga tadyang. Bawat ring ay nagpapakaba sa aking tiyan, parang hindi pa rin nauunawaan ng aking katawan na nawala na ito.

Sumagot siya, pero ang boses niya ay yelo. "Ano 'yon, Allison?"

"Lucian, nasa ospital ako," naisip kong sabihin, ang boses ko'y naputol. "Ako—"

Huminga siya ng malalim. Hindi nagulat. Hindi nagdadalamhati. Basta... naiinis. Parang naistorbo ko siya sa isang mahalagang bagay. Parang nagbuhos ako ng kape sa kanyang iskedyul.

"Nasa isang pulong ako," matalim niyang pinutol ako. "Huwag akong istorbohin maliban kung mahalaga."

Ang mga daliri ko ay humigpit sa telepono hanggang sa sumakit ang aking mga knuckles. "Pero Lucian, ang ating p—"

"Ayusin mo na lang." Nawala ang linya.

Nakatitig ako sa telepono, hindi makapaniwala. Ang pulso ko ay umuungol sa aking mga tainga. Sa isang sandali, hindi ako makabreath. Hindi dahil sa sakit—dahil sa kahihiyan. Dalawang taon ng kasal, at ito—ito ang mate na sinubukan kong mahalin?

Iniwan niya kaming nag-iisa, umuungal si Jasmine sa loob ng aking isipan. Kahit ngayon.

"Hindi niya ako kailanman ginusto," bulong ko, inilagay ang telepono sa tabi na may nanginginig na mga kamay. "Hindi niya rin siya ginusto." Ang boses ko ay naputol sa huling salita, parang hindi kayang hawakan ng aking lalamunan ang kalungkutan at ang katotohanan sa parehong oras.

Ang isip ko ay bumalik sa isang panahon nang ako'y napaka-naive, napaka-optimistic. Lihim kong hinangaan si Lucian Storm mula pa sa aking mga araw bilang estudyante—ang pinakasikat na Alpha heir sa aming akademya, ang aking tahimik na bayani. Marahil hindi niya na matandaan ang aking pangalan mula noon, pero iniligtas niya ako.

Matapos akong ma-trap sa madilim, nakahiwalay na silid-imbakan sa loob ng labindalawang nakakatakot na oras, ang kanyang matalas na pandinig ng werewolf ang nakarinig sa aking mga pinig na sigaw. Natagpuan niya ako, iniligtas ako, at ako'y tanga na naniwala na napansin niya ako.

Ang panandaliang pantasya na iyon, ang desperadong pag-asa, ay eksaktong dahilan kung bakit ako mabilis na pumayag—nang inalok ako ni Alpha Victor Storm ng lugar sa tabi ni Lucian bilang kanyang Chosen Luna.

Si Alpha Victor Storm, lolo ni Lucian, ay malubhang nasugatan sa isang atake ng rogue, at ako, sa purong pagkakataon, ang nakatagpo sa kanya at pinigilan ang kanyang pagdurugo nang sapat para dumating ang mga tagapagpagaling ng pack. Ang kanyang pasasalamat ay makapangyarihan at ganap. At ang pasasalamat, sa mga kamay ng isang Elder tulad ni Victor, ay hindi tunog na "salamat." Tunog ito na parang utos.

Dapat akong kunin ni Lucian bilang kanyang mate.

Pero sa araw ng aming binding ceremony, natutunan ko ang mapait na katotohanan—hindi ako pinili ni Lucian. Nagtatangi siya sa akin. Hindi dahil may nagawa akong mali... kundi dahil umiiral ako sa espasyo kung saan dapat ang kanyang pinili.

Naniniwala siyang ako ang hadlang, isang hindi gustong pagkakasangkot, na nakatayo sa pagitan niya at ng babaeng talagang gusto niya. Ang aming kasal ay nangyari lamang dahil sa matinding demand ng kanyang makapangyarihang lolo bilang kabayaran sa aking hindi sinasadyang kabayanihan. Kahit ang pagpapala ng Moon Goddess ay hindi nakapagpabuti para sa kanya.

Ang ugnayan sa pagitan ng aming mga lobo, sa pagitan nina Fenrir at Jasmine, ay masyadong marupok—o marahil masyadong tinanggihan—para tunay na maramdaman ng kanyang lobo ang akin. Nakita niya ako hindi bilang isang kapareha, kundi bilang isang abala, isang patuloy na pinagmumulan ng problema. Isang tungkulin. Isang tali. Naniniwala siyang ako ay isang kahinaan.

Ang sterile na amoy ng antiseptiko ay kumapit sa hangin, ngunit wala itong nagawa upang linisin ang sakit na kumakagat sa loob ko. Nakatago ito sa likod ng aking mga tadyang na parang isang bato, mabigat na sapat upang gawing mahirap ang bawat hininga.

Isang oras ang lumipas, hindi ko na kayang humiga sa kama. Ang mga pader ng silid ng ospital ay tila lumalapit, pinapasikip ako sa bawat minutong lumilipas.

Kailangan ng pagdadalamhati ng galaw. Kung mananatili akong nakatigil, natatakot akong matunaw ako dito.

Sa kabila ng mga babala ng nars na manatili sa kama, maingat kong inihagis ang aking mga binti sa gilid, nagngangalit sa sakit na kumakalat sa aking tiyan. Hindi na ito matalim—kundi isang malalim, bruising throb, parang ang aking katawan ay nagdadalamhati sa sarili nitong wika.

"Kailangan ko lang gamitin ang banyo," sinabi ko sa kanya nang siya'y nagbigay ng hindi pag-apruba.

Siya'y nag-alala, ang kanyang mga kilay ay nag-ugpong. "Luna, pakiusap—dahan-dahan lang."

"Gagawin ko," nangako ko, kahit na ang boses ko ay hindi tunog nakakapaniwala kahit sa akin. Ang mga kamay ko ay dumulas sa kahoy ng kama, pinatatag ang sarili ko parang isang matandang babae.

Dahan-dahan, naglakad ako patungo sa pinto, nagpapasalamat na malapit ang aking silid sa istasyon ng mga nars. Tahimik ang pasilyo, may ilang mga tauhan na naglalakad.

Ang ospital ay amoy disinfectant at kape na walang tulog. Isang malambot na squeak ang sumunod sa bawat hakbang ng aking mga medyas sa sahig, isang nakakahiya na tunog na nagpasakit sa akin.

Ang banyo ay nasa paligid ng kanto, at halos nandiyan na ako nang marinig ang pamilyar na mga boses mula sa mga silid ng pasyente sa kabila ng pasilyo.

"Sigurado ka bang mas mabuti ka na ngayon? Maaari tayong kumuha ng pangalawang opinyon kung hindi ka nasiyahan sa sinabi ng doktor."

Nakatigil ako, pinindot ang aking sarili laban sa pader malapit sa kanto. Ang malalim na boses ni Lucian ay hindi maikakaila.

Tumalon ang aking pulso.

Ang aking walang amoy na katangian ng lobo ay palaging itinuturing na kahinaan sa hirarkiya ng pack—walang makakaamoy sa aming presensya maliban kung nakita kami.

Pero sa sandaling ito, naging pinakamalaking bentahe ko ito.

Maingat, sumilip ako sa kanto.

Nandoon sila, sa labas ng mga silid ng konsultasyon. Ang braso ni Lucian ay nakabalot nang proteksiyon sa baywang ni Heidi, ang kanyang ulo ay nakasandal sa kanyang balikat.

Ang kanyang mukha ay puno ng pag-aalala, may banayad na pag-aalaga na nagwasak ng isang bagay sa loob ko.

Hindi ang tanawin ang pinakamalaking sakit.

Ito ang lambing sa kanya—nakareserve, tila, para sa lahat kundi sa akin.

"Ayos lang ako, talaga." Ang boses ni Heidi ay matamis at mahina, parang ginawa siyang komportable. "Salamat sa pagpunta sa akin, Lucian. Nag-alala ako nang maramdaman ko ang mga cramp."

Si Heidi Lawrence. Ang kanyang sweetheart sa kolehiyo. Ang aking lalamunan ay humigpit hanggang sa parang imposibleng lunukin. Ang mga kamay ko ay naging malamig. Ang mga dulo ng aking daliri ay kumikislap.

"Sinabi ko sa iyo na nandito ako para sa iyo, hindi ba?" Ang boses ni Lucian ay bumaba, malapit. "Kahit kailan mo ako kailangan."

Palaging nandiyan para sa kanya. Ang mga salitang iyon ay cruel na umuukit sa aking isipan. Hindi niya man lang ako pinakinggan sa loob ng limang segundo nang tumawag ako upang sabihin sa kanya tungkol sa aming tuta... at ngayon nandito siya, hawak siya, nangangako sa kanya ng mundo.

Mabilis akong umatras, ang kamay ko ay nakasara sa aking bibig upang pigilin ang hikbi na umaakyat sa aking lalamunan.

Nakakita ako ng isang huling sulyap habang ako'y umatras—ang mga daliri ni Heidi ay lumalampas sa shirt ni Lucian, may pagmamay-ari at madali, parang hindi siya kailanman nag-alinlangan na naroroon siya.

At si Lucian—pinayagan siya ni Lucian.

Sa isang paraan, nakabalik ako sa aking silid, bumagsak sa kama habang ang aking mga binti ay bumigay. Ang mga kamay ko ay nanginginig habang pinapahid ko ang aking mga pisngi, ngunit patuloy ang pagluha. Ang dull na sakit sa aking tiyan ay sumiklab sa bawat hininga, ngunit wala itong katumbas sa hilaw, pira-pirasong sakit na pumuputol sa aking kaluluwa.

*Hindi ito tama, Ally,* nag-udyok si Jasmine. *Hindi tayo mga mababang lobo. Karapat-dapat tayong magkaroon ng mate na pinahahalagahan ang ugnayan... na pinahahalagahan tayo.*

Nakatitig ako sa kisame, pinapanood ang fluorescent na ilaw na nagiging malabo sa isang watery halo. Sa pagitan ng isang pagblink at ang susunod, may isang bagay sa loob ko ang nagbago.

*Sabihin mo ito,* bulong ni Jasmine, ang boses ay mababa at nakamamatay. *Pangalanan ang ginawa niya.*

Ang hangin ay kumaskas sa aking lalamunan.

*Iniwan niya tayo.*

Isang paghinto.

Ang umuungal ni Jasmine ay umikot sa aking gulugod. *At pinili niya siya.*

Ang mga daliri ko ay humawak sa aking tiyan—hindi na maingat. Protektibo. May pagmamay-ari.

"Wala nang iba," sinabi ko, at ang dalawang salitang iyon ay parang isang susi na tumama sa lugar.

Naging tahimik si Jasmine. *At kung bumalik siya?*

Ang tibok ng puso ko ay bumalik sa tamang ritmo. Isa. Dalawa. Tatlo.

"Kung gayon matututo siya," bulong ko, "hindi ako ang Luna na maaari niyang iwanan. Ako ang mate na dapat niyang katakutan na mawala."

Kabanata 2 Maghiwalay Na Tayo

Pananaw ni Allison

Tatlong araw na ang nakalipas mula nang ako ay ma-discharge at makabalik sa pack. Walang nagtanong kung kumusta ako. Walang nag-check in. Ang mga papeles na naghihintay sa akin ay naka-pile na sa study—

Para bang wala akong ibang silbi kundi ang maging hired housekeeper ng pack. Kapaki-pakinabang, pero hindi kailanman tunay na nakikita.

Pero ganito ba talaga ako?

Umupo ako sa aking desk at tumitig sa aking mga research notes mula bago ang aking kasal. Nagtatrabaho ako sa mga promising studies sa mga tradisyonal na herbal remedies na makikinabang sa pagpapagaling ng mga werewolf. Ang aking trabaho ay sapat na promising na si Professor Jenkins, ang aking mentor at kapwa miyembro ng Moonstone Pack, ay in-recruit ako para sa kanyang team sa kabila ng aking kabataan. Ito ang aking passion, ang aking layunin—hanggang sa ang pagkikita kay Victor Storm ay nagbago ng lahat.

Sa nanginginig na mga daliri, kinuha ko ang aking telepono at tinawaga

Mga review
Tingnan lahat
Heroes

Gamitin ang AlphaNovel para magbasa ng nobela online kahit kailan at saan man

Pumasok sa mundo kung saan mababasa mo ang mga kuwento at matutuklasan ang pinakamahusay na romance novel at alpha werewolf romance na libro na sulit sa atensyon mo.

QR codeI-scan ang QR code at pumunta sa pag-download ng app