
Ang Halik ng Bampira
- 👁 7.6K
- ⭐ 8.4
- 💬 226
Deskripsyon
Ang paggising na may mga kagat ng pag-ibig sa kanyang leeg ang pinakamalaking takot ni Alexandra. Tiniyak niyang nakasarado ang lahat ng kanyang mga bintana at pinto, pero sa kabila nito... lagi siyang natutuklasan nito, nag-iiwan ng mga kagat ng pag-ibig bilang alaala. Unti-unti niyang napansin na may sumusubaybay sa kanya, namumuhay siya sa takot na hindi alam kung sino ang taong iyon. Naisip ni Alexandra kung sino ang lalaking ito, ang kanyang mahal sa nakaraan o isang estranghero na wala siyang kaalaman. Tama ang kanyang hinala, pero hindi lang siya isang mahal sa nakaraan kundi isang estranghero na wala siyang kaalaman... Isang bampira, upang maging tiyak.
Prologo
|•4 taon na ang nakalipas•|
Nang lumingon ako sa aking paligid, napansin kong lahat ay nakasuot ng karaniwang itim na damit at itim na sumbrero.
Oo, nakakuha ako ng aking degree.
Isa ako sa mga estudyanteng magtatapos sa araw na iyon. Habang hinihintay kong tawagin ang aking pangalan sa entablado, sabik at labis akong natatakot.
Napansin kong ang ilan sa aking mga kaibigan ay tumutukso sa kanilang mga tuhod, ang iba ay patuloy na kumikilos ang mga binti, at ang iba naman ay kinakagat ang kanilang mga kuko. Nagtawanan ako sa kanila at sinabi, "Mga senyales ng nerbiyos."
"Alexandra Ronald."
Narinig ko ang aking pangalan na tinatawag sa kabila ng mga ingay at bulong. Naglakad ako patungo sa entablado habang umaasang hindi madadapa o matitisod at mapapahiya. Naiintindihan mo ang nararamdaman ko, di ba?
Kapag ikaw ang sentro ng atensyon at umaasang hindi ka gagawa ng anumang kahiya-hiya. Sa kabutihang palad, nakarating ako sa entablado nang hindi nadadapa, natitisod, bumabagsak, o sa iba pang mga kahiya-hiyang senaryo.
Tumingin ako nang diretso sa mga guro, ayaw makita ang madla. Ibinigay nila sa akin ang aking degree at nakipagkamay. Pumikit ako at humarap sa madla. Tumingin ako sa mga naglipanang mukha ng mga tao.
Narito ang mga estudyante kasama ang kanilang mga magulang. Ako, gayunpaman, ay walang mga magulang. Nang ako'y labintatlong taong gulang, napatay ang aking mga magulang sa isang aksidente sa sasakyan. Nakatira ako kasama ang aking lola, na parang pangalawang ina sa akin, mula nang ako'y 21 taong gulang. Ang alaala ng aking mga magulang ay nagdulot ng mga luha na hindi ko naipapahid sa aking mga mata.
Sa mga sandaling iyon, nakita ko ang isang guwapong demonyo—o marahil ay dapat kong sabihin, ang aking guwapong demonyo.
Tumugon siya sa aking ngiti gamit ang kanyang natatanging ngiti. Siya ay nakatingin sa akin nang may pagmamalaki at pag-ibig. Kailangan ko lamang ng isang sulyap mula sa kanya upang makaramdam ng higit na kumpiyansa. Pinanatili kong nakatutok ang aking mga mata sa kanya.
Nagbigay ako ng maikling pahayag kung saan pinasalamatan ko ang aking mga lolo't lola, mga kaibigan, at mga guro para sa kanilang pagmamahal at suporta. Pinasalamatan ko rin ang aking mga magulang sa pagpapalaki sa akin at sa pagprotekta sa akin mula sa itaas. Pagkatapos kong matapos magsalita, nagkaroon ng masiglang palakpakan mula sa madla bilang parangal sa akin. Ang aking mga labi ay umikot sa isang bahagyang ngiti habang ang init ng pagmamalaki ay lumaganap sa akin.
Ngunit ang tanging nakikita ko ay siya. Nang muling nagtagpo ang aming mga mata, nag-utos siya na magkita kami sa labas sa pamamagitan ng pagtango sa direksyon ng gate.
Niyayakap ako ng mga tao at binabati ako ng congratulations habang papalapit ako sa pasukan. Pinasalamatan ko ang lahat at nagmadaling lumabas ng pinto. Siya ay nakaupo sa lilim ng parke sa likod ng aking campus, nakasandal sa puno, naglalaro sa kanyang bow tie nang dumating ako roon. Patuloy pa rin siyang nagpapalakas ng aking hininga kahit na dalawang taon na kaming nagde-date.
Ang aking unang halik, ang aking unang lahat, ang aking buhay, si Xander Knight, ang aking kasintahan. Siya ang aking nagniningning na kabalyero. Siya ay kakaiba ngunit siya rin ang aking kakaiba, kaya't hindi ko ito pinansin. Tumingin siya pataas nang maramdaman ang aking paglapit. Palagi siyang may alam sa aking kinaroroonan at oras ng pagdating. Parang kaya niyang maramdaman ako mula sa isang milya ang layo.
Habang papalapit ako sa kanya, humarap ako sa kanya. Mga mata na kulay abuhin asul, itim na buhok, tuwid na panga, at isang payat na katawan na may matitigas na kalamnan. Ang aking demonyo. Nakatayo ako sa harap niya, ilang pulgada ang layo. Siya ay matangkad.
Tinitigan niya ako ng nakapikit na mga mata, ngunit palaging malambot ang mga ito para sa akin habang ako'y ngumiti at tumingin pataas sa kanya. Ang aming mga katawan ay nagdikit habang ako'y lumapit. Ngumiti siya at bumuntong-hininga habang niyayakap ako sa kanyang dibdib sa pamamagitan ng pagbalot ng kanyang braso sa aking baywang.
Tumingin ako pababa habang namumula. Itinaas niya ang aking mukha gamit ang isang malamig na daliri nang maramdaman ko ang kanyang dibdib na umuugong. Madalas kong tinatanong siya kung bakit siya palaging malamig, ngunit hindi siya kailanman sumasagot. Kinagat ko ang aking ibabang labi habang nakatingin sa kanyang mga mata, na nahuli ang kanyang atensyon. Yumuko siya at ang kanyang mga mata ay bumagsak sa aking mga labi. Para siyang nasa isang daze.
Nahawakan ng kanyang mga labi ang sa akin. Una, dahan-dahan niyang hinila ang aking ibabang labi sa kanyang mga labi, pagkatapos ay hinalikan ako nang matindi, pinigilan ako nang mahigpit. Nagpadala ito ng panginginig sa aking gulugod. Ngumiti siya sa aking mga labi, alam niya ang epekto na mayroon siya sa akin. Ipinagdiinan niya ang kanyang dila sa aking bibig, hindi man lang humihingi ng pahintulot. Isang kamay ang humawak sa akin laban sa kanya, ang isa ay nakabalot sa aking buhok.
Humiwalay ako mula sa kanya upang huminga, umuungal siya at nakasimangot sa akin. Siyempre. Hindi siya nangangailangan ng hangin pagkatapos ng mga halik, kaya niyang halikan ako ng isang oras nang hindi nangangailangan ng hangin. Sinabi ko sa iyo na siya ay kakaiba. Mabilis kong hinalikan ang kanyang mga labi at ngumiti.
"Congratulations. Tayo ay nagtapos..." huminga ako. Ngumiti siya sa akin, idinampi ang kanyang noo sa akin.
"Oo... mayroon akong graduation present para sa iyo..." Ang kanyang malalim na boses ay palaging tumatama sa akin na parang mainit na araw. Alam mo ba ang mainit na pakiramdam? Tumalon ako sa kasiyahan. Ipinaglagay niya ang kanyang kamay sa kanyang bulsa, kinuha ang isang locket, at isinabit ito sa harap ng aking mukha.
Wow, napakaganda nito. Ang locket ay may pendant na hugis puso na gawa sa Ruby Stone.
"Para ba ito sa akin?" Tanong ko na may pagkamangha. Tumango siya, tinitingnan ang aking mukha.
"Ngunit mukhang napakamahal. Hindi ko ito kayang tanggapin..." Umikot siya ng kanyang mga mata sa akin at pinaikot ako at dahan-dahang inilipat ang aking buhok mula sa aking likod patungo sa aking mga balikat, inihahayag ang aking leeg sa kanya.
Isinuot niya ang locket sa aking leeg, isinara ang lock, at hinalikan ang gilid ng aking leeg. Humiga ako sa kanyang dibdib. Inilagay niya ang kanyang ulo sa aking leeg at inamoy ako, may kakaibang ugali siyang gawin ito. Ngunit hindi ako nagrereklamo, nakakapagpasigla ito sa akin.
"Bakit ka lumabas?" Tanong ko sa kanya.
"Ayaw ko ng mga tao, Lexi." Umungol siya, gamit ang palayaw na ibinigay niya sa akin. Ganoon na lang, ang bawat sagot niya ay palaging isang sagot na salita, ngunit hindi ako nagrereklamo dahil hindi siya nakikipag-usap sa sinuman maliban sa akin.
Naalala ko pa ang araw na unang dumating siya dito. Nakatagilid na nag-iisa sa isang sulok. Nakaramdam ako ng awa sa kanya dahil palagi siyang nag-iisa, kaya isang araw nagpasya akong umupo sa tabi niya para sa tanghalian. Sa simula, tiningnan niya lang ako habang ako'y nagsasalita.
Pagkatapos, sa susunod na araw, nag-save siya ng upuan para sa akin, kumikilos gamit ang kanyang ulo na umupo sa tabi niya. Ang aming routine ay pareho sa loob ng ilang linggo; ako ang nagsasalita, siya ang nakikinig, at tinitingnan ako, ngunit ang kanyang pagtingin sa akin ay palaging nagbibigay ng kaginhawaan. Habang lumilipas ang mga araw, nagsimula siyang magsalita ng kaunti sa aking pagsasalita. Naging hindi mapaghihiwalay kami pagkatapos noon, sinundan niya ako kahit saan na parang nawawalang tuta.
Minsan, sumisiksik siya sa aking silid upang matulog at, well, para sa iba pang bagay. Siya ay isang demonyo sa kama. Isang pamumula ang umusbong sa aking mga pisngi sa pag-iisip na ito.
Ngunit ano na ngayon? Ano ang mangyayari ngayon? Tapos na ang kolehiyo.
"Ano na ngayon, Xander? Ano ang susunod na mangyayari?" Tanong ko sa kanya at naramdaman kong humigpit siya sa likod ko.
"Ano ang nangyari, Xander?" Tanong ko muli na may pag-aalala habang tinitingnan ang kanyang mga mata.
Tumingin siya pabalik sa akin na may mga kakaibang emosyon. Kalungkutan? Sisi? Bakit siya malungkot at may kasalanan? Nag-panic ako.
Bumuntong-hininga siya, hinawakan ang aking mukha sa kanyang mga kamay, at sinabi ang mga salitang nagwasak sa aking puso sa milyon-milyong piraso.
"Kailangan kong umalis." Sabi niya. Ang aking paghinga ay hindi pantay. Hindi, hindi, hindi. Hindi siya pwedeng umalis. Hindi siya pwedeng iwan. Siya ang aking lahat.
"Hindi ka pwedeng umalis! Ano ang ibig mong sabihin niyan? Xander, ano ang sinasabi mo?" Ipinilit ko. Ang mga luha ay nagsisimulang bumuhos sa likod ng aking mga mata, ngunit hindi pa sila nahuhulog.
"Makinig ka sa akin nang mabuti bago ka gumawa ng anumang konklusyon. Okay, Lexi? Pasensya na, ngunit kailangan kong umalis. Pero hindi ito ang lahat, nangangako ako na babalik ako. Babalik ako sa iyo. Palaging ikaw." Humiwalay ako mula sa kanya. Ang kanyang mga mata ay kumikislap sa sakit. Gusto kong i-comfort siya ngunit hindi ko maisip nang maayos.
"Bakit kailangan mong umalis?" Tanong ko sa kanya.
"Hindi ko masabi sa iyo..." Nagsimula siyang huminto.
Bakit?
"Ngunit bakit? Bakit hindi mo masabi sa akin?"
"Hindi ko lang kayang sabihin, okay? Pakiusap, maniwala ka sa akin. Babalik ako, tulad ng ikaw ay akin, ako ay iyo, tanging iyo." Sabi niya, tinitingnan ang aking mga mata.
"Kailan ka babalik?" Tanong ko sa kanya. Tumingin siya pababa.
"Hindi ko alam..." Ano ang ibig niyang sabihin niyan? Bakit ito nangyayari? Nagsimula nang bumuhos ang aking mga luha.
"Ano ang ibig mong sabihin niyan? Kailan ka babalik? Kapag ako'y namatay?!"
At pinagsisihan ko ang sinabi ko dahil ang kanyang mga mata ay naging madilim, siya ay galit at kapag siya ay galit, siya ay nakakatakot. Isang minuto, nakatayo ako sa harap niya at sa susunod, nakadikit ako sa puno.
"Anong f*ck*ng sinabi mo!? " Umuungal siya sa akin, ang kanyang mga kamay ay humahawak sa aking mga kamay sa itaas ng aking ulo, at ang kanyang katawan ay pinipiga ako sa puno. Ang kanyang ulo ay ilang pulgada mula sa akin, ang mga mata ay nakatitig sa akin. Sinubukan kong makaalis sa kanyang pagkakahawak ngunit walang silbi. Siya ay malakas.
"SAGUTIN MO AKO!" Sumigaw siya.
Ang mga luha ay bumuhos sa aking mga mata ng walang hiya habang tinitingnan ko siya.
"Yo... ikaw ay... um... umaalis sa akin..." umiiyak ako, ang kanyang mga mata ay lumambot.
Niakap niya ako nang mahigpit. Ipinilit ko ang aking mukha sa kanyang dibdib at inamoy ang kanyang amoy ng lalaki. Ang aking mga kamay ay nakapaligid sa kanyang baywang, ang mga daliri ay mahigpit na humahawak sa kanyang materyal ng damit, ayaw pakawalan.
Umiling ako sa kanyang dibdib na bumubulong, "Hindi ka pwedeng umalis. Hindi ko ito papayagan." Ang kanyang buong katawan ay nanginginig. Ang kanyang mga braso ay mahigpit na humahawak sa akin.
Muli, itinulak ako sa puno ngunit ang kanyang mga labi ay nasa aking mga labi, hinahalikan ako na parang wala nang bukas. At alam kong wala nang bukas para sa amin. Ibinalik ko ang halik na may parehong puwersa, ang mga luha ay bumuhos sa aking mga mata. Ipinahayag namin ang aming mga emosyon sa halik.
Lahat ay umalis sa akin at siya ay umaalis sa akin ngayon. Hindi ko ito maaring mangyari. Sinubukan niyang humiwalay ngunit hinawakan ko ang kanyang ulo sa aking mga kamay, hindi nagpapakawala, at mahigpit na hinahalikan siya.
Nakawala siya sa aking pagkakahawak... malaya mula sa aking pagkakahawak. Sumigaw ako ng malakas. Ipinatong niya ang kanyang mga kamay sa aking mukha, pinapatingin ako sa kanya. Ang kanyang mga mata ay naglalaman ng mga luha na hindi pa nahuhulog at napakaraming sakit. Siya rin ay nasasaktan.
"Hindi ko alam kung kailan, ngunit babalik ako. Ikaw ang aking puso. Ikaw ang aking buhay. Ikaw ang aking puso at ikaw ang aking buhay. Palagi akong babalik dahil walang makakabuhay nang wala ang kanyang puso. Hindi mo ako pinaniniwalaan ngayon. Ngunit nangangako ako sa iyo, nangangako pa nga ako sa sarili ko na babalik ako at kukunin ang akin. At alam mo, di ba? Ano ang akin? Ikaw ay akin. Ikaw ay, ikaw ay, at palaging magiging akin at palagi kong kukunin ang akin. Ako ay iyo, tanging iyo. Ikaw ang aking kaluluwa, Alexandra Shine Ronald. Ikaw ang aking pag-ibig, ang aking buhay..." Nagsimula siyang huminto, inilalapit ang kanyang mukha sa aking mga tainga, at bumulong.
"Ikaw, Alexandra Ronald, ay aking minamahal. Walang makakakuha sa iyo mula sa akin. Hindi kahit ikaw. Babalik ako at kukunin ang akin." Pumikit ako, nakikinig sa mga salitang ito. Nakakakalma ito.
Hinalikan niya ang aking leeg, nag-iwan ng mga halik sa lahat ng dako. Inamoy niya ako ng matagal. Pagkatapos bigla niya akong niyakap. Pinigilan ko ang aking pagkakahawak sa kanya, iniisip ang bawat posibilidad upang mapanatili siyang nandito.
Ngunit bigla siyang nakawala sa aking pagkakahawak na parang wala siya roon. Isang minuto, siya ay nasa aking mga bisig at sa susunod, wala na siya. Paano ito posible? Agad akong tumingin sa paligid, naghahanap sa kanya. Wala. Wala siya.
"Xander!" Sigaw ko.
"Xander... Pakiusap... Xander!" Patuloy akong umiiyak at sumisigaw ngunit hindi siya dumating.
Nahulog ako sa aking mga tuhod, habang isang bagong alon ng mga luha ang bumuhos sa akin.
Umiiyak ako muli at muli.
Siya ay nawala. Siya ay nawala.
Kabanata 1
Pananaw ni Alexandra
Muli!
Lumaki ang mga mata ko sa pagkaunawa. Hindi ito kagat ng lamok. Namutla ang mukha ko nang magliwanag ang pagkaunawa sa akin.
Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Pareho lang ang lahat. Parehong itim na buhok na may pulang guhit na abot lang sa balikat ko, mapurol na berdeng mata, maputlang kutis. Walang nagbago sa loob ng 4 na taon maliban dito. Ang markang ito, ang galit na marka sa leeg ko na parang hickey. Sigurado akong hickey ito pero walang lohikal na paliwanag kung paano ko ito nakuha.
Walang saysay ito. Wala akong nobyo, walang lihim na tagahanga, wala! Kung gayon, paano lumitaw ang markang ito rito? Nakakandado ang pinto ko tuwing gabi. Bakit wala akong naramdaman kung may nagbibigay sa akin ng hickey? Walang nakakakilala sa akin. Hindi ako nakikipagkaibigan. Hindi ako nakikipag-usap sa mga estranghero, kung gayon, bakit?
Nagsimulang mangati ang mga mata ko at umagos ang luha sa pisngi ko. Natatakot ako. Una, nang m









