
NAANGKIN NG DON NG MAFIA
- 👁 9.9K
- ⭐ 9.0
- 💬 709
Deskripsyon
"Mayroon kang ganda na nakakabighani sa mga lalaki, hindi ba? Maraming mga nakahubad na babae sa silid na ito, pero sa sandaling pumasok ka, nawalan ng kontrol ang mga lalaki. Gusto nila ng bahagi mo. Gusto nilang pagmamay-ari ka." Dahil sa kanyang mga daliri, humahaplos siya sa aking panga, itinutukod ang aking baba pataas. "Di mo alam na pag-aari mo na ako." Nahihirapan akong lumunok, naipit ang aking hininga sa aking lalamunan. Umalis siya, umupo sa isang upuan nang madali. Binuksan niya ang kanyang coat, humiga nang pabalik, at ibinuka ang kanyang mga binti tulad ng isang hari, na sa tingin ko ay siya nga... At pagkatapos, nagiging nakamamatay ang kanyang boses. "Simula ngayon, Ariella Costa, akin ka na gamitin. Akin ka na paglaruan. Akin ka na gawin kung ano ang gusto ko." Parang sinaksak ako ng mga salita. "Ang katawan mo ay akin. Ang isip mo ay akin. Ang kaluluwa mo ay akin." Ngumiti siya, ang kanyang madilim na mga mata ay nakatutok sa akin. "Akin ka."
Kabanata 1. Siya Ay
Na-late na naman ako sa trabaho. Hindi madaling magkaroon ng apat na taong gulang.
Kaninang umaga, nagising si Leon na may sakit, mainit na may lagnat. Hindi ko siya maihahatid sa daycare o basta na lang iiwan, kaya't kinailangan kong humingi ng tulong sa kapitbahay kong si Tracy. Pumayag siya matapos kong ipangako na babayaran ko siya gamit ang mga tip ko. Binigyan ko siya ng kaunting pera, binigyan si Leon ng isang huling nag-aalala na sulyap at halik, at tumakbo na ako palabas ng pinto.
Sa sandaling pumasok ako sa restaurant, alam kong may kakaiba sa araw na ito. May tensyon sa hangin, isang hindi komportableng pakiramdam na hindi ko maipaliwanag. Halos hindi ko na naabot ang likod na silid para magbihis ng uniporme bago dumating ang manager.
"Nasaan ka na, Ariella?" sigaw niya.
Hindi siya kailanman sumisigaw. Palagi siyang kalmado, kahit sa ilalim ng pressure. Pero ngayon, tila siya ay nababahala—nervy, kahit.
Mahirap akong lumunok.
Hindi naging madali ang makuha ang trabahong ito. Hindi ito basta-basta restaurant—ito ay isang eksklusibong, high-end na lugar, ang klase na halos imposibleng makuha ng trabaho. Ang tanging dahilan kung bakit ako nandito ay dahil kay Damien. Nakilala ko siya sa mahirap na pagkakataon at nailigtas siya sa kalye isang araw, at nang tanungin niya kung ano ang maitutulong niya bilang kapalit, humingi ako ng trabaho.
Nagtapos lang ako ng high school at halos nakatapos ng isang taon at kalahati sa kolehiyo bago ako napilitang huminto. Kaya't kinailangan kong tanggapin ang kahit anong trabaho na makuha ko—dalawa, minsan tatlong trabaho sa isang araw—para lang alagaan si Leon.
Totoo ang sinasabi nila: mula sa kayamanan tungo sa wala. Iyan ang kahulugan ng kwento ko.
At iyan ang dahilan kung bakit hindi ko kayang mawala ang trabahong ito.
"Bilisan mo, Ariella. Mahalaga ang araw na ito, at hindi tayo puwedeng magkamali," sabi ni Damien, ang tono niya ay matalim. "Kailangan kita sa opisina ko. Pronto."
"Oo, Damien. Nangako akong magiging mabilis."
"At magmukhang presentable," dagdag niya bago siya lumingon at umalis.
Nagbihis ako sa rekord na oras, sinuklay ang buhok ko, at naglagay ng sapat na makeup para magmukhang maayos. Pagkatapos, nagmadali ako sa opisina niya, ang puso ko ay mabilis na tumitibok.
Nang pumasok ako, nakita kong abala siya sa pag-uusap kasama ang dalawang lalaking hindi ko pa nakikita. Hindi mabasa ang kanilang mga mukha. Nagpalitan sila ng ilang huling salita bago tumango kay Damien at umalis.
"Isara ang pinto," utos niya sa sandaling nawala na sila.
Sinunod ko ang sinabi niya, at direkta siyang pumunta sa punto. "Kailangan kitang mag-serve sa VIP room sa itaas."
Nagkibit-balikat ang aking mga kilay. Matagal na akong nagtatrabaho dito, pero hindi pa ako pinapayagang makapasok doon. "Yung eksklusibong VIP room?"
"Oo," sagot niya nang mabilis. "At bago mo itanong—huwag nang magtanong pa. Gawin mo lang ang trabaho mo."
May kakaiba sa boses niya. Nababalisa. Nagmamadali. "Tila tense ang mga tao ngayon," itinuro ko.
"Wala kang pakialam doon. Kailangan mong mag-focus. Magaling ka sa ginagawa mo, matagal ka nang nagtatrabaho dito, mukhang bagay ka, at may lakas ka. Pero makinig ka sa akin ng mabuti, Ariella." Bumaba ang boses niya. "Kapag umakyat ka doon, ikaw ay isang estatwa. Isang multo."
May panginginig na dumaan sa aking gulugod.
"Hindi mo dapat pakinggan ang sinasabi nila. Huwag kang makipag-eye contact. Wala kang makikita. Wala kang maririnig. Tumanggap ka ng mga utos. Mag-serve ka. Umalis ka. Naiintindihan mo?"
Mahirap akong lumunok. "Oo, Damien. Naiintindihan ko."
"Mabuti. Si Gina ang humahawak nito, pero nagkaroon siya ng mental breakdown. Kaya’t ikaw ang papalit sa kanya." Matibay ang tingin niya. "Maging matatag ka, Ariella."
Tumango ako at umalis, ang mga nerbiyos ko ay tumitindi sa bawat hakbang patungo sa VIP room.
Nang buksan ko ang pinto, huminto ang aking hininga.
Puno ang silid. Ang mga lalaki ay nakahiga sa mga marangyang sofa, ang mga babae ay nakadapo sa kanila, ang kanilang mga kamay ay malayang gumagalaw. Ang ilan ay nag-uusap sa mga mahihinang boses. Ang ilan ay nagkikiss. Ang hangin ay siksik sa isang bagay na hindi ko maipaliwanag—pero kilala ko ang mundong ito.
Dati akong bahagi nito. At nangako akong hindi na babalik.
Pinapaalala ko sa sarili ko ang mga utos ni Damien. Wala kang makikita. Wala kang maririnig.
Mag-serve lang at umalis.
Dumaan ako sa silid, nangangalap ng mga walang laman na bote at baso, at pinapalitan ang mga ito ng bago. Hindi ako nakikipag-eye contact. Hindi ako nagtatagal. Pero alam ko kung sino sila. Nakakasalubong ko ang mga tattoo, ang mga suit, ang presensya—sumisigaw sila ng Mafia.
Tumanggap ako ng mga utos, pinapanatiling nakayuko, nagkukunwaring hindi naririnig ang mga bulungan, ang mga kasunduan na ginagawa sa mahihinang boses.
Pagkatapos ay naramdaman ko ito. Isang kamay sa aking puwet.
Kumilos ang instinct. Sinampal ko ito nang walang pag-iisip.
Umabot ang tawanan. Pinanatili kong walang emosyon ang mukha ko, nagkukunwaring hindi ito nangyari. Nakakuha na ako ng lahat ng mga utos, kaya't lumingon ako upang umalis, pero bago ko magawa, may humawak sa pulso ko.
"Saan ka nagmamadali, sweet thing?" bulong ng isang mababang boses, puno ng aliw. "Ayaw mo bang mag-enjoy?"
Hindi ako nakipag-eye contact. Pinanatili kong neutral ang boses ko. "Kukunin ko lang ang mga utos ninyo." Sinubukan kong humiwalay, pero humigpit ang kanyang pagkakahawak.
Naglabas siya ng isang bunton ng pera, naghiwalay ng ilang bills, at inihagis ang mga ito sa aking dibdib.
"Ang perang ito ay makakapagpakain sa iyo ng isang taon," ngumisi siya. "Kaya ano ang masasabi mo? Bakit hindi natin ito dalhin sa banyo at tapusin na ito nang mabilis?"
Umikot ang aking tiyan, pero pinilit kong manatiling walang emosyon. Kailangan ko ang trabahong ito. Kailangan ko lang itong tiisin ng ilang oras.
"Salamat, pero nagtatrabaho ako ngayon," sabi ko nang kasing-tatag ng makakaya ko.
Isang lalaki ang humawak sa aking braso, sinisikap akong hilahin sa kanyang kandungan. Nakipaglaban ako sa kanya, ang pulso ko ay tumataas. Ang tawanan ay umuugong sa aking mga tainga, ang hangin ay siksik sa aliw sa aking kahihiyan.
Pagkatapos—
"Tigil!"
Ang isang salita ay pumutol sa ingay, malalim at utos. Malakas.
Tumigil ang silid. Agad na namatay ang tawanan.
At sa unang pagkakataon, itinaas ko ang aking mga mata. Napadpad ang mga ito sa lalaki sa dulo ng mesa.
Oh Diyos ko. Nakatigil ako.
Hindi ko kailanman inisip—hindi sa isang milyong taon—na mahuhuli ako ng aking nakaraan. Na makikita ko siya ulit. Hindi sa lalong madaling panahon. Hindi dito.
Pero narito siya.
Nakatayo ako doon, paralizado, ang isip ko ay blangko. Hindi ko alam kung ano ang gagawin. Ano ang sasabihin.
Ang lalaking humahawak sa aking pulso ay tumatawa, walang kaalam-alam sa aking kaguluhan.
"Ano ba, Don? Nag-eenjoy lang ako. Hindi naman ako pinipilit siya o anuman. Gusto niya ito."
Isang boses ang sumali, nagbibirong. "Oo, ano ang problema? Isa ba siya sa mga puta mo o anuman?"
Napangiwi ako sa salita.
At pagkatapos—
"Sa katunayan," sabi niya, ang boses niya ay makinis, malamig. "Siya ay."
Huminto ang aking hininga.
Ang gulat ay humahawak sa akin sa lugar, pero hindi pa siya tapos. Bahagyang yumuko siya, ang mga mata niya ay nakatuon sa akin.
"Siya ang aking maliit na laruan," patuloy niya. "At ayaw kong may ibang tao na naglalaro sa aking mga laruan."
Ang pagkakahawak sa aking pulso ay nawala na parang ako ay naging apoy. Ang lalaki ay natumba pabalik, nakataas ang mga kamay, ang mukha niya ay namumutla.
"S-sorry, Don. Pasensya na. Hindi na ito mauulit. Hindi ko alam—"
Don.
Ang puso ko ay bumangga sa aking mga tadyang. Siya ang Don?
Ang pulso ko ay umuugong sa aking mga tainga. Paano? Ano ang nangyari sa kanyang ama? Paano siya naging Don?
Isang mababang tawa ang pumutol sa aking mga nagmamadaling iniisip. "Hindi magugustuhan ng iyong magandang asawang Ruso iyon."
Kabanata 2. Akin
Hindi ko man lang siya tinitingnan. Parang gusto ko nang maging bato. Siguro dapat ay inasahan ko na 'to, batay sa lahat ng nangyari taon na ang nakalipas. Siyempre, kasal na siya. Akala ko ba maghihintay siya sa akin habang buhay?
Pero hindi ko pa rin mahanap ang paniniwala. Hindi pa ako handa sa sakit na bumabalot sa akin nang marinig kong naka-move on na siya, kasal na siya, at may pamilya na.
Parang gusto ko nang umiyak.
Wala ni isang salita si Asher. Tinitingnan lang niya ako, at nakatayo lang ako roon. Nakatigil sa lugar.
Bigla siyang umuungal. "Lumabas!" Ang tunog ng boses niya, ang kapangyarihan nito—parang may galit sa tono, at hindi ko mapigilan ang sarili ko kundi magmadali at tumakbo patungo sa pinto.
Pero pinigilan niya akong muli.
"Hindi ikaw," sabi niya.
"Lahat, lumabas," dagdag niya.
Lahat ay tumayo, at ang buong silid ay naalis sa isang iglap.
Naiwan




